Tibetan
་བར་དུ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་ཞེས་སྨྲས་ནས། མ་ལ་ཡའི་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ལས་བླངས་པའི་བསོད་སྙོམས་བཟང་པོ་ཉིན་བཞིན་བསྐྱལ་ཏེ་དཀའ་བ་མེད་པར་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས་ངལ་བ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་སོ། །དེ་ལྷག་པར་དད་པའི་ཕྱིར་རང་སངས་རྒྱས་དེས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དུ་འབར་བ་དང་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་མངོན་དུ་འདུ་བྱས་པ་ལ། དེས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཚིག་གི་བསྟོད་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས་ཤིང་བདག་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ལ་རང་སངས་རྒྱས་དེ་དགའ་བཞིན་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཅིང་། བྲམ་ཟེ་བརྩེ་བ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་བཞག་ཅིང་། སྨན་རྣམས་བླངས་པས་ནད་པ་ཐམས་ཅད་གསོ་བར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་གྲོང་ཁྱེར་གསེར་ཅན་ཞེས་པར་རྒྱལ་པོ་གསེར་ཞེས་བྱ་བའི་སྲས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་འཁྲུངས་པའི་ཚེ་གསེར་གྱི་གོ་ཆ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་སྲིང་མོ་གསེར་འོད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་བློན་པོའི་བུ་འདོད་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་དང་རྩེ་དགའ་སྤྱོད་པས་བུ་མོ་སྤྱོད་ཚུལ་ཉམས་པར་རིགས་ནས་རྒྱལ་པོས་བུ་མོ་དང་བློན་པོའི་བུ་དེ་གཉིས་གསོད་པར་བཏང་བ་དེ་དག་གིས་གསེར་གྱི་གོ་ཆ་མཐོང་བ་དང་། སྲིང་མོ་ནི་མིག་མཆི་མས་ གང་བཞིན་ཅི་ཡང་སྨྲ་མ་ནུས་སོ། །བློན་པོའི་བུས་སྨྲས་པ། ཉེས་པ་བྱས་པ་དག་གིས་ཆད་པ་འབེབས་པས་བདག་ནི་གསོད་ཀྱང་སླའི། བུད་མེད་ནི་ནམ་ཡང་སུས་ཀྱང་གསོད་པར་མི་འདོད་པས་ཁྱེད་ཀྱིས་སྲིང་མོ་འདི་སྐྱོབས་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་ལ། གསེར་གྱི་གོ་ཆས་སྙིང་རྗེ་ནས་དེ་དག་གི་ཤིང་རྟ་བཟུང་སྟེ་མ་བཏང་བ་ལ། དེའི་གྲོགས་དག་གིས་ས་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་སུས་ཀྱང་འགོམ་མི་རུང་བས་རང་གི་སྲོག་ལ་འོངས་བས་འདི་ཐོངས་ཞེས་བྱས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རེ་ཞིག་རྒུད་པ་གཞན་དག་རང་གི་ནུས་པ་ཅི་ཡོད་པས་བསྐྱབ་འོས་ན་གཉེན་གྱི་སྐྱེ་བོ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ཤིང་རྟའི་ཁ་ལོ་པ་ལ་མྱུར་དུ་དེངས་ཞེས་རང་ཉིད་ཀྱིས་གཞུ་བརྡུངས་ཤིང་དེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་གྲོང་དེ་ནས་བྲོས་ཏེ་ནགས་སུ་སོང་བའི་རྗེས་སུ་ཡང་རྒྱལ་པོ་དེས་སྲས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ཁྲིད་ནས་བྲོས་པ་ཐོས་ཏེ་ཁྲོས་པས་དམག་གི་དཔུང་དེའི་སྟེང་དུ་བཏང་བ་ལ། གྲོགས་རྣམས་ཀྱིས་མི་རིགས་པ་འདི་གཉིས་སླར་ཐོངས་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་། གསེར་གྱི་གོ་ཆས་ཤིང་རྟ་སླར་བསྒྱུར་ཏེ་མདའ་གཞུ་གཟུང་ནས། དམག་གི་ཚོགས་ལ་ཁྱེད་ཅག་དོན་མེད་པར་མ་བྱེད་ཅིག །བདག་གི་སྲོག་དོར་ཀྱང་སྐྱབས་སུ་འོང་བ་འདི་མི་གཏོང་ངོ་
Chinese
说道：“要恭敬承侍。”于是每日都靠着从马来亚的屋主们那里乞来的上好食物度日，毫不费力地精进，不把辛劳放在心上。他更加虔诚，因此那位独觉佛便在天空中央显现燃烧和光芒等各种神变。他合掌做了各种赞颂之词，并发愿自己成佛，那位独觉佛高兴地当即隐没不见。婆罗门慈爱者也对他非常尊敬，取来药物治愈了所有病人。 又，过去世，在名为金城（今印度北方邦瓦拉纳西）的城市里，当世尊降生为名为金王的国王之子时，名叫金甲。他的妹妹名叫金光，她与大臣之子欲爱一同嬉戏玩乐，国王知道女儿行为不端，便派人去杀女儿和大臣之子。他们见到金甲。妹妹眼里含满泪水，什么也说不出来。大臣之子说道：“对犯错的人处以刑罚，杀我倒容易。女人无论何时都不应被任何人杀死，请您救救这个妹妹吧。”金甲心生怜悯，抓住他们的马车不放。他的朋友们说：“谁也不能违抗统治者的命令，这会危及你的性命，放了他们吧。”菩提萨埵说道：“暂且不论其他灾难，如果能用自己的能力救助，更何况是亲人呢？”说完，他对车夫说：“快点走开！”自己挥舞弓箭驱赶，一同逃离了城市，进入森林。之后，国王听到儿子带着两人逃跑的消息，非常生气，便派军队追赶。朋友们说：“放了这两个不合规矩的人吧。”金甲调转马车，拿起弓箭说道：“各位不要白费力气！即使我舍弃性命，也不会放弃前来寻求庇护的人。”
English
Saying, "You should attend with reverence." So, every day he lived on the excellent alms taken from the householders of Malaya, striving diligently without difficulty, not taking hardship to heart. Because of his exceeding faith, that solitary buddha manifested various miracles such as burning and appearing in the center of the sky. He folded his palms and made various praises in words, and prayed that he would become a buddha. That solitary buddha happily disappeared immediately. The Brahmin, a loving one, also placed great respect in him, and having taken medicines, he healed all the sick. Furthermore, in a past life, in a city called Golden City, when the Blessed One was born as the son of a king named Golden, he was called Golden Armor. His sister, named Golden Light, enjoyed playing and delighting with the son of a minister named Desire's Essence, and the king, knowing that his daughter's behavior was improper, sent people to kill the daughter and the minister's son. When they saw Golden Armor, the sister, with her eyes filled with tears, was unable to say anything. The minister's son said, "It is easy to impose punishment on those who have committed offenses, so it is easy to kill me. Women should never be killed by anyone, so please save this sister." Golden Armor, out of compassion, seized their chariot and did not let go. His friends said, "No one can disobey the orders of the rulers of the land, this will endanger your life, let them go." The Bodhisattva said, "For the time being, if it is appropriate to protect other misfortunes with whatever power one has, what need is there to mention relatives?" Having said this, he said to the charioteer, "Move quickly!" He himself brandished the bow and drove, and together they fled from the city and went into the forest. Afterwards, the king, having heard that his son had taken the two and fled, was angry and sent an army after them. The friends said, "Release these two who are not proper." Golden Armor turned the chariot back, took up the bow and arrow, and said to the assembly of soldiers, "Do not act meaninglessly! Even if I give up my life, I will not abandon those who come for refuge."