English
As soon as he thought, billions of gods came to help, and wind and fire also helped, so the water was cleared away. The sea god said: This ocean is boundless and inexhaustible, the slightly changing ocean is not like that. Friend, just like wanting a path in the sky, how can you dry up the ocean? He said to those gods again: Gods, the ocean is not boundless, the boundary of the ocean can also be measured. My diligence is boundless and immeasurable, I can dry up the great ocean. Sea gods, look at my power! Look at the sky filled with gods! Immeasurable gods are my friends, they burn, incinerate, and also become wind. Look at me sprinkling water into the sky, look at there being no beings there. The assembly of gods are my friends, they incinerate and dry the water of space. The wind of space is my friend, drying the ocean without shrinking back. If the ocean does not give me jewels, then I have the power of a place of offering. My place of offering is the Buddha Jewel, as well as the unelaborated Dharma of liberation, the son of guidance, the Sangha Jewel. These belong to me, not to the sea god. After saying this, the sea god said: Good man, your words are true, you are diligent and powerful. You will possess jewels and give them, you will offer them to the Three Jewels. After saying this, he gave them. ༈. Also, previously in the land of Varanasi, Shariputra's son, a householder named Sotsi, became very intelligent, turning all his wealth into gold, making seven vases, and burying them underneath. When that householder passed away, due to attachment to the golden vases, he was reborn as a great venomous snake, guarding the gold. Later, after a long time, that village also became ruined and empty. That snake was also reborn as a snake there again and again, sleeping on the golden vases. After spending tens of thousands of years there, the last birth of the snake thought this: Because I am attached to this gold, I have become so ugly, now I will offer it to the field of merit. Thinking this, it went near the road.
Tibetan
མི་དག་ལ་འབོད་དོ་བསམ་མོ། །དེར་མི་གཅིག་ལམ་ན་འོངས་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱིས་བོས་པས། སྒྲ་ཐོས་ ཀྱང་མི་སྣང་བས་ལམ་དུ་སོང་བ་དང་། ཡང་སྦྲུལ་གྱིས་བོས་ཏེ་ཁྱོད་ཁོ་བོའི་དྲུང་དུ་ཤོག་ཅིག །མི་དེས་ཁྱོད་ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཁོ་བོ་བསད་དུ་འོང་ངོ་། །སྦྲུལ་གྱིས་སྨྲས་པ་ཁོ་བོས་གནོད་པ་བྱ་ན་ཁྱོད་ངའི་དྲུང་དུ་མ་འོངས་ཀྱང་གནོད་ནུས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པས་མི་དེ་སྐྲག་ནས་སྦྲུལ་གྱི་དྲུང་དུ་སོང་ངོ་། །སྦྲུལ་དེ་ན་རེ། ཁོ་བོ་ལ་འདི་ན་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཞིག་ཡོད་ཀྱི། ཁྱོད་ལ་བསོད་ནམས་ཞིག་བྱ་བར་བཅོལ་ན་ནུས་སམ། ཅི་སྟེ་མ་བྱས་ན་ཁྱོད་ལ་གནོད་པར་བྱའོ། །མི་དེས་ནུས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །སྦྲུལ་དེས་གསེར་བུམ་གཅིག་བསྟན་ཏེ་འདིས་དགེ་འདུན་ལ་མཆོད་སྟོན་གསོལ་ཅིག །དེའི་ཉིན་པར་ཁོ་བོའང་འོང་གིས་བསུས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་ལྟར་མི་དེས་དགེ་འདུན་ལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་གསོལ་ནས་ཕུལ། གཟེ་བ་ཞིག་ཐོགས་ཏེ་མཆོད་སྟོན་གྱི་ཉིན་པར་སྦྲུལ་གྱི་སར་སོང་ངོ་། །སྦྲུལ་དེ་ཡང་དགའ་ནས་གཟེབ་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག །དེ་མི་དེས་ཁུར་ནས་སོང་བས་ལམ་དུ་མི་གཅིག་དང་འཕྲད་དེ། དེས་གང་ནས་འོངས་ཞེས་ལན་གསུམ་དྲིས་ཀྱང་སྦྲུལ་ཐོགས་པ་དེས་ཅང་མ་སྨྲས། ལན་གསུམ་དྲིས་ཀྱང་མི་འདི་ལན་མི་སྟེར་སྙམ་དུ་སྦྲུལ་དེ་ཁྲོས་ནས་གདུག་པ་ཕྱུང་བ་ལ་ཡང་བསམས་ཏེ། མི་འདི་བདག་གི་བསོད་ནམས་བྱེད་ཅིང་ཕན་པར་བྱས་པས་ན་བྱས་པ་བཟོ་བའི་ཕྱིར་གདུག་པ་དབྱུང་མི་རིགས་ཏེ་ཉེས་པ་བྱས་པ་ཡང་བཟོད་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དབེན་པར་རེ་ཞིག་ས་ལ་ཞོག་ཅེས་སྨྲས་ཤིང་སྦྲུལ་དེས་སེམས་སྨད་དེ་བདག་གི་ཉེས་པ་འགྱོད་ཅིང་བཤགས་སོ་ཞེས་བྱས་ནས་ཡང་ཁུར་ཏེ། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་ན། དགེ་འདུན་རྣམས་གདུགས་ཚོད་ལ་བབ་པས་མི་དེས་མེ་ཏོག་བྲིམ་ཞིང་སྤྲུལ་ དེ་དད་པའི་སེམས་ཀྱིས་དེ་ལ་ལྟའོ། །དགེ་འདུན་རྣམས་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱས་ནས་སྦྲུལ་དེ་ལ་ཆོས་བཤད་པས་དགའ་ཞིང་གསེར་གྱི་བུམ་པ་དྲུག་ཀྱང་ཕུལ། དེ་ཚེ་དུས་བྱས་ནས་བསོད་ནམས་དེས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །དེའི་ཚེ་སྦྲུལ་གདུག་པ་ཐོགས་པའི་མི་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་གངས་རི་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ཁྲོད་ན་སྨན་དང་ལྡན་པའི་ནགས་ཚལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་ཏུ་སྤྲེའུའི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷ་ཆེན་པོ་སྤྲིན་སྟུག་པོ་ལྟ་བུ་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་མངའ་ཞིང་དྲི་ཞིམ་པ་གཅིག་གི་དྲུང་དུ་གནས་
Chinese
想著去叫那些人吧。那裡，有一個人在路上走來，蛇叫他。雖然聽到了聲音，卻沒有理睬，繼續趕路。蛇又叫道：你到我這裡來！那人說：你非常惡毒，我去了會被你殺死的。蛇說：我要傷害你的話，即使你不來我這裡，也能傷害你。那人害怕了，就到蛇那裡去了。那蛇說：我這裡有一個金瓶，你能受託做一件善事嗎？如果不做，我就傷害你。那人說：能做。那蛇拿出一個金瓶，說：用這個供養僧團，設宴款待。那天我也會來，請迎接我。按照蛇所說的，那人款待並供養了僧團。拿著一個盒子，在設宴款待的那天，到蛇那裡去了。那蛇也很高興，就鑽進了盒子裡。那人扛著盒子走了，在路上遇到一個人。那人問他從哪裡來，問了三遍，扛著蛇的那人什麼也沒說。問了三遍，這人也不回答，蛇心想：這人是做我的善事，對我有幫助的人，為了報答他的恩情，不應該放出毒液，即使他犯了錯，也應該寬恕。心想：暫且在僻靜的地方放下吧。蛇責備自己，後悔並懺悔自己的罪過，然後又扛起盒子。到了僧團的地方，僧眾們正要開始用齋，那人便散發鮮花，那蛇也以虔誠的心看著他們。僧眾們用齋完畢，為蛇說法，蛇很高興，還供養了六個金瓶。那時，蛇去世後，以那善根轉生到三十三天成為天神。佛陀說：那時，扛著毒蛇的那個人就是世尊本人。
English
I thought I should call those people. There, as a man was coming along the road, a snake called to him. Although he heard the sound, he ignored it and continued on his way. Again, the snake called out, "Come to me!" The man said, "You are very venomous, and I will be killed if I come." The snake said, "If I wanted to harm you, I could harm you even if you didn't come to me." The man was frightened and went to the snake. The snake said, "I have a golden vase here. Can you be entrusted with doing a virtuous deed? If you don't, I will harm you." The man said, "I can." The snake showed him a golden vase and said, "Use this to offer a feast to the Sangha. I will come that day too, so please welcome me." As the snake said, the man treated and offered the Sangha as he had been told. Taking a box, he went to the snake on the day of the feast. The snake was also happy and got into the box. As the man carried the box, he met a person on the road. That person asked him three times where he was coming from, but the one carrying the snake said nothing. After being asked three times, the snake thought, "This person is doing good deeds for me and helping me. To repay his kindness, I should not release my venom. Even if he has made a mistake, I should forgive him." Thinking, "Let me put it down in a secluded place for a while," the snake reproached itself, regretting and confessing its sins, and then carried the box again. When he arrived at the place of the Sangha, the Sangha was about to begin their meal. The man scattered flowers, and the snake watched them with a faithful heart. After the Sangha finished their meal, they preached the Dharma to the snake, and the snake was very happy and offered six golden vases. At that time, after the snake passed away, it was reborn as a god in the Heaven of Thirty-Three due to that merit. The Buddha said, "At that time, the man carrying the venomous snake was the Bhagavan himself."", "original_tibetan": "༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་གངས་རི་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ཁྲོད་ན་སྨན་དང་ལྡན་པའི་ནགས་ཚལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་ཏུ་སྤྲེའུའི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷ་ཆེན་པོ་སྤྲིན་སྟུག་པོ་ལྟ་བུ་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་མངའ་ཞིང་དྲི་ཞིམ་པ་གཅིག་གི་དྲུང་དུ་གནས་", "chinese_translation": "又，在過去的時代，在雪山（喜馬拉雅山）富麗堂皇的山中，在一個藥材豐富的茂盛森林裡，有一隻猴子轉世為國王，牠住在一棵巨大的榕樹旁，那棵樹像濃密的雲彩一般，擁有極佳的果實，而且氣味芬芳。", "english_translation": "Also, in a past age, in the midst of the glorious snow mountains (Himalayas), in a lush forest abundant with medicinal herbs, there was a monkey who became a king. He lived near a large banyan tree, which was like a dense cloud, possessing excellent fruits and a fragrant aroma.
Tibetan
ཤིང་། ཤིང་དེའི་ཡལ་ག་གཅིག་དྲུང་ནས་འབབ་པའི་ཆུ་ལ་གཞོལ་བ་ཡོད་པས་སྤྲེའུ་མང་པོ་དང་བཅས་ཏེ་ཤིང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཟ་བའི་ཚེ་སྤྲེའུའི་རྒྱལ་པོ་དེས་ཕྱི་རྗེས་ལ་ལྟ་བས་སྤྲེའུའི་ཚོགས་ལ་ཤིང་འདིའི་ཡལ་ག་འདིའི་འབྲས་བུ་རྣམས་མ་ཟད་བར་དུ་ཡལ་ག་གཞན་གྱི་འབྲས་བུ་མ་བཏོག་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་བ་ལ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་སོ། །རེ་ཞིག་ན་ཡལ་ག་དེའི་འབྲས་བུ་མ་སྨིན་པ་ཧ་ཅང་མི་ཆེ་བ་གཅིག་གྲོགས་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིང་གི་ལོ་མ་བསྡུས་པས་གཡོག་པ་སྤྲེའུ་རྣམས་ཀྱིས་མ་མཐོང་ནས་དེ་མཐར་གྱིས་སྐྱེས་པ་ཁ་དོག་དང་དྲི་རོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པ་སྨིན་པའི་དབང་གིས་རྩ་བ་གོག་ནས་འབབ་ཆུར་ལྷུང་བ་དེ་རིམ་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ཞིག་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་བཅས་ཏེ་ཆུ་ལ་རྩེ་བའི་མཐའ་རྒྱ་མོས་བསྐོར་བའི་ངོས་གཅིག་ལ་ཆགས་པའི་དྲིས། བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ཁྲུས་རྩིས་བགོས་པའི་དྲི་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་དེ་ལ་སྣོམ་ཞིང་ཀུན་ཏུ་ལྟ་ བས་ཤིང་འབྲས་དེ་མཐོང་ནས་ཐམས་ཅད་དེར་འདུས་ཤིང་འདི་ཅི་ཡིན་ཅེས་དཔྱད་ཅིང་རྒྱལ་པོས་དེའི་རོ་མྱངས་བས་ཤིན་ཏུ་ཞིམ་པས་ཆགས་པར་གྱུར་ཅིང་། འདི་འདྲ་བ་ཟ་བ་དེ་རྒྱལ་སྲིད་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། ཆུ་འདིའི་ཕུ་ཧ་ཅང་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་ཤིང་བཟང་པོ་ཡོད་པར་འདུག་སྟེ། ཤིང་འབྲས་འདི་མ་སྣད་ཅིང་ཡུན་རིང་པོ་མ་ལོན་པའི་ཁ་དོག་དང་དྲི་རོ་གདའོ་སྙམ་ནས་དམག་གི་དཔུང་དང་བཅས་ཏེ། ཆུ་དེའི་འགྲམ་བརྒྱུད་དེ་ནགས་ཐིབ་པོ་དེར་ཞུགས་པས། ཤིང་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་མཐོང་ནས་དེར་སོང་བ་དང་། སྤྲེའུ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་ཤིང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཟ་བ་མཐོང་ནས་ཁྲོས་ཏེ་འདི་རྣམས་ཁ་ཐོགས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པས་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་དང་རྡོ་སོགས་ཀྱིས་གཟས་ཏེ་སྒྲ་དྲག་པོ་བྱུང་བས་སྤྲེའུ་རྣམས་འཇིགས་ཤིང་སྡུག་བར་མཐོང་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བས། ཤིང་ཆེན་པོ་དེའི་རྩེ་མོ་ནས་རི་ཞིག་གི་ཁར་བྱ་འཕུར་བ་བཞིན་དུ་མཆོངས་ནས་དེར་སྐྱེས་པའི་སྦ་ཐག་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ལམ་གྱི་ཁྱོན་ལས་ཀྱང་རིང་བ་ཙམ་རྩ་བ་བརྟན་པ་ཞིག་རང་གི་རྐང་པ་ལ་བཅིངས་ནས་སླར་ཡང་ཤིང་དེའི་རྩེར་མཆོངས་པས་རྐང་པ་གཉིས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་སླེབ་ཙམ་དུ་འབད་པས་ཕྱིན་ནས་ཤིང་དེའི་ཡལ་ག་ལག་པས་ཟིན་ནས་སྦ་ཐག་བརྐྱངས་པའི་སྟེང་དུ་སྤྲེའུ་རྣམས་འགྲོ་བཅུག་པས། སྤྲེའུ་རྣམས་སྐྲག་ཤིང་དེའི་ལུས་བརྫིས་པས་ལུས་སྣད་ཀྱང་སེམས་བརྟན་པ་མ་བྲལ་བར་གནས་པས་སྤྲེའུ་ཐམས་ཅད་འཇི
Chinese
树。那棵树的一根树枝垂向从树干流下的水中，许多猴子一起吃那棵树的果实的时候，猴王观察之后告诫猴群说：在这棵树的这根树枝上的果实没有吃完之前，不要摘其他树枝上的果实。它们也那样做了。过了一段时间，那根树枝上有一个没有成熟的、非常小的果实，被伙伴们收集树叶时，负责的猴子们没有看见，那果实最终长大，颜色、香味和味道都变得非常完美，成熟的力量使它的根脱落，掉入流淌的水中。那个果实逐渐地漂流到一位国王和他的妃嫔们一起在水中嬉戏，被广阔的边缘环绕的一处地方，散发着香味。妃嫔们的沐浴所散发的香味都被它压倒了，国王闻着它，四处观看，看见了那个果实，所有人都聚集在那里，思考着这是什么。国王尝了尝它的味道，因为非常美味而喜欢上了它。心想：吃到这样的果实，即使不治理国家也是国王啊。他想：这条河的上游不远处，应该有一棵好树，这果实没有被触碰，而且时间不长，还保留着颜色、香味和味道。于是，他带着军队，沿着河岸进入了茂密的森林。他看见了那棵树王，就朝那里走去。看见成百上千的猴子正在吃那棵树上的果实，他生气地说：把这些家伙赶走！人们用刀剑和石头等攻击它们，发出了巨大的声音，猴子们感到恐惧和痛苦。菩萨对它们生起了慈悲心。像鸟儿从那棵大树的顶端飞向一座山一样跳跃，把在那里生长的一根非常长的、比道路还宽的藤蔓，牢固地绑在自己的脚上，然后又跳到那棵树的顶端，因为两只脚都被绑住了，所以费力地爬上去，用手抓住那棵树的树枝，让猴子们从伸展开的藤蔓上走过去。猴子们害怕，践踏着他的身体，虽然身体受到了伤害，但他的心依然坚定，没有动摇，所有的猴子都安然无恙。
English
A tree. One branch of that tree leaned towards the water flowing from the trunk, so when many monkeys were eating the fruit of that tree together, the monkey king, after observing, warned the monkey troop: "Do not pick the fruits from other branches until the fruits on this branch of this tree are finished." And they did as he said. After some time, there was one unripe, very small fruit on that branch that the monkeys in charge did not see when the companions were collecting leaves. That fruit eventually grew, and its color, fragrance, and taste became perfect. The power of ripening caused its roots to loosen, and it fell into the flowing water. That fruit gradually drifted to a place where a king and his consorts were playing in the water, surrounded by a wide edge, emitting a fragrance. The fragrance of the consorts' bathing was overwhelmed by it. The king smelled it and looked around, saw the fruit, and everyone gathered there, wondering what it was. The king tasted it and liked it because it was very delicious. He thought: "Eating such a fruit, even without ruling the kingdom, one is a king." He thought: "Not far upstream of this river, there should be a good tree. This fruit has not been touched, and it has not been long, still retaining its color, fragrance, and taste." So, he led his army along the riverbank into the dense forest. He saw that tree king and went towards it. Seeing hundreds and thousands of monkeys eating the fruits of that tree, he angrily said: "Drive these fellows away!" The people attacked them with swords and stones, making loud noises, and the monkeys felt fear and pain. The Bodhisattva felt compassion for them. Like a bird flying from the top of that great tree to a mountain, he jumped and tied a very long vine, longer than the width of the road, firmly to his feet, and then jumped back to the top of that tree. Because both feet were tied, he climbed up with effort, grabbed the branch of that tree with his hands, and allowed the monkeys to walk across the stretched vine. The monkeys were afraid and trampled on his body. Although his body was hurt, his mind remained firm and unwavering, and all the monkeys were safe.