Tibetan
དན་ས་མཆོག་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་སེལ་ཏེ། རི་འབིགས་བྱེད་ལ་གླང་པོའི་བདག་པོ་ཆེན་པོའི་མཆེ་བ་ལོན་ན། དེའི་བ་སོས་མལ་ཆ་བྱེད་ཅིང་མཆེ་བ་ལ་ཡོད་པའི་མུ་ཏིག་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་བརྒྱན་ན་ནད་འདི་ཞི་ཡིས་གཞན་ཅིས་ཀྱང་མི་ཕན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བདག་པོ་རྒྱལ་པོ་དེས་བཙུན་མོ་འདིས་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་དེ་མཐོང་ངམ་ཐོས་པར་ངེས་ཀྱི་དེ་ལྟར་བྱའོ་བསམས་ནས་རྔོན་པ་བོས་ཏེ་གླང་པོ་དེའི་མཆེ་བ་ལོངས་དང་ནོར་ཆེན་པོ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱས་སོ། །རྔོན་པ་ན་རེ། དེ་ལྟར་ནུས་ན་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཙུན་མོས་སྨྲས་པ། གླང་པོ་ཆེ་དེ་དགའ་བའི་ཐབས་བདག་གིས་ཤེས་ཏེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཆ་བྱད་ཀྱིས་དུག་མདས་གནད་དུ་བསྣུན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྒོས་པ་ལྟར་སོང་བ་རེ་ཞིག་ནགས་དེར་འཆག་པ་གླང་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཐོང་ནས་དོགས་པ་སྐྱེས་ཏེ་གླང་པོའི་བདག་པོ་ལ་དེ་ལྟར་སྨྲས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། འདི་དོགས་པར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། ཁྲེལ་ཡོད་ཞི་བའི་ལམ་མཚོན་པའི་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པ་ཡིན་པས་ལྟ་བར་འོས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེར་རྔོན་པས་ཤིང་ཞིག་གི་རྒྱུད་དུ་སྦས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གདུངས་ཏེ་དུག་མདས་གླང་པོའི་བདག་པོ་ལ་བསྣུན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཁྲག་གིས་གོས་པའི་ལུས་སུ་མཐོང་བས་གླང་པོའི་ཚོགས་དང་། གླང་མོ་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་འཁྲུགས་ཅིང་མྱ་ངན་དུ་གྱུར་ཏེ་མདའ་ཕྱུངས་པར་བྱས་སོ། །གླང་པོ་ལ་བདག་ པོ་དེས་གལ་ཏེ་བདག་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པར་གྱུར་ན་གླང་པོའི་ཚོགས་འདི་མགོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། གལ་ཏེ་བདག་རྔོན་པ་འདི་ལའང་ཁྲོ་བ་མེད་ཅིང་མཉེས་གཤིན་པར་གྱུར་ན་བདེན་པ་དེས་བདག་གི་དུག་ཟད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པའི་མོད་ལ་བསྣུན་པའི་གནོད་པ་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དེ་ལྟར་གསོན་པར་གྱུར་པ་མཐོན་ནས་རྔོན་པ་དེས་བཏུད་དེ། རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོའི་གཏམ་དེ་བརྗོད་པར་བྱས་པ་དང་། དེས་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་མཆེ་བ་གཉིས་ཕུད་ནས་བྱིན་ཅིང་བདེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སླར་ཡང་མཆེ་བ་གཉིས་སྐྱེས་སོ། །རྔོན་པ་དེས་མཆེ་བ་གཉིས་ཁྱེར་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་སོང་བས་རྒྱལ་པོ་དེས་རྔོན་པ་ལ་ནོར་གྱི་བྱ་དགའ་བྱིན་ཅིང་། མཆེ་བ་མཐོང་ནས་འགྱོད་པ་སྐྱེས་སོ། །བཙུན་མོ་དེས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་སྔ་མར་ཕྲག་དོག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་དུ་གྱུར་པ་རང་གི་བདག་པོ་ལ་བདེན་པར་སྨྲས་ནས། ཀྱེ་ཧུད་ནགས་ཀྱི་གླང་པོའི་བདག་པོ་དཀའ་ཐུབ་དང་ཞི་བའི་ཡིད་ཅན་དེ་ཕྲག་དོག་ངན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བདག་གིས་བཅོམ་མོ་ཞེས་སྨྲེ་སྔགས་སྣ་ཚོགས་འདོན་པ་ལ། རྔོན་པས་བཙུན་མོ་མྱ་ངན་མ་བྱེད་ཅིག །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེའི་བདེན་པའི་བྱིན་བས་ཀྱིས་སྲོག་འཚོ་ཞིང་མཆེ་བ་སླར་སྐྱེས་ཏེ་ཁྱུའི་ཚོགས་སྐྱོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་ཆུ་བོ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ངོགས་ཀྱི་རིའི་དགོན་པའི་གནས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རི་དྭགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལྟོ་བ་དཀར་ལ་རྒྱབ་གནག་པའི་ གཟུགས་སྡུག་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པས་རི་དྭགས་ཀྱི་ཚོགས་བདེ་བར་སྐྱོང་ཞིང་གནས་སོ། །དེ་དང་བྱད་གཟུགས་སོགས་ཆ་འདྲ་བའི་རི་དྭགས་ཀྱི་ཁྱུ་གཉིས་པའི་གཙོ་བོ་གཞན་ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་དང་གཉིས་ཡོད་དོ། །ནམ་ཞིག་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་པ་དཔུང་གི་ཚོགས་དང་བཅས་པས་ནགས་དེར་རི་དྭགས་གཤོར་དུ་བྱུང་ཞིང་མཚོན་ཕྱུངས་ཏེ་རི་དྭགས་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་བསྐོར་བར་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་མདའ་གཞུ་གཟུང་བའི་སྔོན་དུ་རི་དྭགས་ཀྱི་དཔོན་པོ་དེ་སོང་ནས་མི་བདག་རི་དྭགས་འདི་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་བསད་པས་ཅི་བྱ། ཉིན་རེ་ཉིན་རེར་རི་དྭགས་རེ་རེ་ཁྱོད་ལ་བདག་གིས་གཏོང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་པ་ལ། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བདེན་ན་རུང་སྟེ། གཞན་དུ་རི་དྭགས་རྣམས་གཞོམ་པར་བྱ་ཞེས་ཆད་བྱས་ནས་རྒྱལ་པོ་སོང་ངོ་། །དེར་རི་དྭགས་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་ཚོགས་ཀྱི་དཔོན་པོས་སྨྲས་པ། ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་མི་གསོད་པའི་སླད་དུ་ཉིན་རེ་བཞིན་རྒྱལ་པོའི་ཚང་མང་དུ་རི་དྭགས་རེ་རེ་འགྲོ་བར་ཆད་བྱས་སོ་ཞེས་རི་དྭགས་ཀྱི་དཔོན་པོ་གཉིས་ཀྱི་བཀས་ཉིན་ཞག་ཁ་ཅིག་ཏུ་རི་དྭགས་རེ་རེ་མངགས་སོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རེས་རི་དྭགས་མོ་སྦྲུམ་མ་གཅིག་ལ་བབ་པ་དེས་རི་དྭགས་ཀྱི་ཚོགས་དཔོན་ལྷས་བྱིན་ལ་སྨྲས་པ། ངེས་པར་སང་གི་ནངས་པར་བདག་ལ་ཕྲུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་བཙས་ནས་བདག་འཆི་བར་འགྲོ་ཡི། འདི་དང་བཅས་ནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། དེ་ན་རེ་ཁྱོད་ཀྱི་རེས་ལ་བབ་ན་གཞན་སུ་ཞིག་འགྲོ་འོས་ཏེ་བདག་གི་བཀའ་གཅོག་མི་རིགས་ཞེས་བསྐྲད་ དོ། །རི་དྭགས་མོ་དེས་རི་དྭགས་ཀྱི་ཚོགས་དཔོན་ཅིག་ཤོས་སྙིང་རྗེ་ཅན་དེའི་མདུན་དུ་ཕྱིན་ཏེ་སྨྲས་པ། བདག་འགྲོ་བའི་རེས་ལ་བབ་པས་སང་ཕྲུ་གུ་བཙས་པའི་ཚེ་དེ་ལྕེས་ལྡག་ཅིང་ནུ་མ་འཐུང་དུ་བཅུག་ནས་རང་གི་ནུ་མོ་ལ་གཏད་དེ། དེ་ནས་བདག་འཆི་རུ་འགྲོ་བས་ཕྲུ་གུ་འདི་སྲུང་བའི་ཕྱིར་གནང་བ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་པ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་
Chinese
丹萨妙药等也无法治愈，如果能得到能开山的象王的大象牙，用它的象毛做卧具，用象牙上的珍珠装饰身体，这个病才能痊愈，其他任何方法都无效。听到这话，国王心想，这个妃子一定是在前世见过或听说过，一定要这样做。于是召来猎人说，你去取那头象的象牙，我会给你很多财宝。猎人说：如果能做到，我就去做。妃子说：我知道让大象高兴的方法，用出家人的装束，用毒箭射中要害。猎人按照吩咐去了，不久在森林里行走时，被象群看到，产生了怀疑，就对象王说了。菩提萨埵说：这没什么可怀疑的，这是持有象征着有惭愧心和寂静之道的佛陀的旗帜，应该去看看。于是猎人躲在一棵树后，用毒箭射中了象王。象群和非常善良的母象看到它浑身是血，非常悲伤，拔出了箭。象王心想，如果我死了，这群象就会失去庇护。如果我对这个猎人没有嗔恨心，并且心怀善意，那么凭借这个真谛，愿我的毒素消散。话音刚落，就从被射中的痛苦中完全解脱了。猎人看到它这样活了过来，就顶礼膜拜，并说了王妃的话。象王以慈悲心拔出两颗象牙送给了他，凭借真谛的力量，又重新长出了两颗象牙。猎人拿着两颗象牙，去了国王的王宫，国王给了猎人财宝作为奖赏，看到象牙后产生了后悔。王妃也如实地对自己的主人说了自己前世因嫉妒而遭受的经历，说：唉！森林里的象王，拥有苦行和寂静之心，那个嫉
English
Even excellent medicines like Dan Sa cannot cure it. If one obtains the tusk of the great elephant king who can pierce mountains, and uses its bristles as bedding, and adorns the body with the pearls on the tusk, then this disease will be cured; nothing else will help. Hearing this, the king thought, "This consort must have seen or heard of this in a previous life; I must do as she says." So he summoned a hunter and said, "Go and take the tusk of that elephant, and I will give you great wealth." The hunter said, "If I can do it, I will." The consort said, "I know how to please that great elephant. Dressed as a renunciate, strike its vital spot with a poisoned arrow." As instructed, the hunter went, and after a while, as he was walking in the forest, he was seen by a herd of elephants, who became suspicious and told the elephant king. The Bodhisattva said, "There is no need to be suspicious. This one holds the banner of the Buddhas, symbolizing the path of shame and peace, so it is fitting to look." Then the hunter, hiding behind a tree, shot the elephant king with a poisoned arrow. Seeing his body covered in blood, the herd of elephants and a very kind female elephant were agitated and grieved, and they pulled out the arrow. The elephant king thought, "If I die, this herd of elephants will be without protection. If I have no anger towards this hunter and am of a kind disposition, then by that truth, may my poison be exhausted." As soon as he spoke, he was completely freed from the pain of being struck. Seeing that he had come back to life in this way, the hunter bowed down and told him the words of the queen. With a compassionate heart, the elephant pulled out his two tusks and gave them to him, and by the power of truth, two tusks grew again. The hunter took the two tusks and went to the king's palace, where the king gave the hunter wealth as a reward. Seeing the tusks, he felt remorse. The queen also truthfully told her lord how she had suffered from jealousy in a previous life, saying, "Alas! The elephant king of the forest, with his asceticism and peaceful mind, that jealous...
Chinese
发出各种哀嚎，说：“我被恶毒的心所摧毁。”猎人说：“王妃，不要悲伤。凭借那位大士的真实加持，你将复活，牙齿再生，并管理你的族群。”听了这些话，她感到高兴。 再次，过去在名为瓦拉纳西（古印度地名）的河流岸边的山间寺院中，世尊化身为一只美丽的鹿王，腹部白色，背部黑色，幸福地管理和居住着鹿群。 与他外貌相似的另一群鹿的首领名叫提婆达多。 有一天，梵施国王率领军队来到森林打猎，用武器包围了鹿群。 当国王准备拉弓射箭时，鹿王上前对国王说：“国王，为什么要一次性杀死所有的鹿呢？我会每天为你送一只鹿。”国王同意了，说：“如果真的这样，那很好，否则我会猎杀所有的鹿。”说完，国王就离开了。 鹿群聚集在一起，鹿群的首领说：“为了避免一次性被杀，我们约定每天送一只鹿到国王的厨房。”根据两位鹿王的命令，每天都有一只鹿被送去。 后来，轮到一只怀孕的母鹿去送死。她对鹿群的首领提婆达多说：“我明天肯定会生孩子。我会在生下孩子后去死，而不是带着它去。”提婆达多说：“既然轮到你去了，谁应该代替你去呢？你不能违抗我的命令。”然后他把她赶走了。 那只母鹿来到另一位富有同情心的鹿群首领面前，说：“轮到我去了，明天我生下孩子的时候，请用舌头舔它，让它吮吸乳汁，然后把它交给你的姐妹。之后，我就去死，请允许我为了保护这个孩子而请求。”
English
She uttered various lamentations, saying, "I am destroyed by an evil mind." The hunter said, "Queen, do not grieve. By the power of truth of that great being, you will live, your teeth will grow back, and you will manage your herd." Hearing these words, she was delighted. Again, in the past, in a mountain monastery on the bank of the river named Varanasi (ancient Indian place name), the Blessed One himself became a beautiful deer king, with a white belly and a black back, happily managing and dwelling with the deer herd. Another leader of a herd of deer, similar in appearance to him, was named Devadatta. One day, King Brahma-datta, with his army, came to the forest to hunt deer, and surrounded the deer with weapons. When the king was about to draw his bow, the deer king went forward and said to the king, "King, why kill all these deer at once? I will send you one deer each day." The king agreed, saying, "If that is true, then it is good, otherwise I will hunt all the deer." Having said this, the king left. The deer gathered together, and the leader of the herd said, "In order to avoid being killed all at once, we have agreed to send one deer to the king's kitchen each day." According to the orders of the two deer kings, one deer was sent each day for several days. Later, it was the turn of a pregnant doe to go to her death. She said to Devadatta, the leader of the deer herd, "I will surely give birth to a child tomorrow. I will go to die after giving birth to the child, not with it." Devadatta said, "Since it is your turn to go, who else should go in your place? You cannot disobey my command." Then he drove her away. That doe went to the other compassionate leader of the deer herd and said, "It is my turn to go, so when I give birth to the child tomorrow, please lick it with your tongue, let it suckle, and then entrust it to your sister. After that, I will go to die, please grant me permission to ask for the sake of protecting this child."