Tibetan
དེ། མེ་ཏོག་མཁན་དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་དྲིས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་གསོལ་བས་སོང་ལ་འདི་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་ཁྱེར་ཤོག་ཅེས་བསྒོས་པས། རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ལྕི་བ་ལྡོག་ཏུ་མེད་པས། དེས་དེ་བཙལ་བར་བརྩམ་སྟེ་རྒྱགས་ཁྱེར་ནས་སོང་བས་རིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ན་ཨམྲའི་ཤིང་སྤྲེའུ་ལས་མི་ཐར་བ་ཞིག་མཐོང་ནས། དེར་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་འདོད་ནས་ཞག་མང་དུ་ལོན་ཏེ་རྒྱགས་ཟད་པ་དང་། དེས་ བདག་འདི་བཞིན་བསྡད་ན་འཆིར་ཆ་བས་ཅི་བྱུང་ཡང་རྡོ་རྣམས་ལ་འཇུས་ཏེ་འཛེགས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་བྱས་པ་དང་། ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པར་གཡང་དུ་ལྷུང་ངོ་། །རི་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སྤྲེའུའི་དཔོན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་དེར་ཕྱིན་པ་དེས་མཐོང་ནས་མི་དེ་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་པོར་རྡོ་ལ་ཤེད་གོམས་པར་བྱས་ཏེ། མི་དེ་དང་མཉམ་པ་འདེགས་ནུས་པ་ན་བདག་གིས་མི་འདི་དབྱུང་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མི་དེ་གཡང་ལས་ཕྱུངས་པས་ཤིན་ཏུ་དུབ་པར་གྱུར་ཀྱང་། དེས་མིའི་སྐད་དུ་མི་དེ་ལ་དྲིས་པ་དང་། དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་སྨྲས་པས་སྤྲེའུའི་རྒྱལ་པོ་དེས་མི་འདི་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུའི་ཕྱིར་ཉམ་ང་བ་ཐོབ་པས་ན། བདག་གིས་འདི་ལ་འབྲས་བུ་དེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ། ལུས་དུབ་བཞིན་ཤིང་དེ་ལས་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་ཀླག་ནས། མི་དེ་ལ་ཅི་འདོད་ཟ་བཅུག་ཅིང་ཐུ་བ་གང་བཀང་ངོ་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བག་ཕབ་པར་གནས་པ་ཡིན་པས། མི་དེའི་དྲུང་དུ་བབ་སྟེ་ཁོ་བོ་དུབ་པས་ཡུད་ཙམ་ཞིག་ཉལ་གྱིས་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་སུ་བྱར་གྱིས་ཞེས་སྨྲས་ནས་གཉིད་ལོག་པ་དང་། མི་དེས་བསམས་པ་བདག་རྒྱགས་དང་བྲལ་བས་ཨ་མྲ་རྣམས་ཟོས་ན་རྒྱལ་པོ་ལ་ཅི་ཞིག་དབུལ། དེ་བས་སྤྲེའུ་འདི་བསད་ལ་ཤ་སྐམ་དུ་བྱས་ཏེ་ལམ་དུ་འཇུག་གོ་སྙམ་དུ། སྙིང་རྗེ་མེད་པ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་མི་ལྟ་བ་དེས་རྡོ་བ་ཆེན་པོས་བསད་པ་ན། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། ཕན་འདོགས་པ་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་། །དེ་བཞིན་དྲིན་གཟོ་གྲོགས་པོར་བརྗོད། །མི་རྣམས་ ལ་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི། །ཕན་པ་བྱས་པ་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ལྟར་ལྷས་བྱིན་ཉིད་སྔོན་གྱི་ཚེ་མེ་ཏོག་མཁན་དུ་སྐྱེས་པས་སྤྲེའུ་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་བྱས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་ཡང་བྱས་པ་མི་གཟོ་ཞིང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་ཡང་དེ་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་བྱམས་པར་མཛད་ན་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་སྨོས་ཅི་དགོས་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་གཡང་ས་ཅན་ཞིག་ཏུ་སྤྲེའུར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། མི་ཞིག་བསྟོར་ནས་ཕྱོགས་དེར་དོང་བ་ཤིང་ཏིན་དུའི་འབྲས་བུ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཤིང་ལ་འཛེགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཐར་བར་དཀའ་བའི་གཅོང་རོང་ཆེན་པོར་ལྷུང་ནས་ཐར་དུ་མེད་པའི་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་པའི་ཚེ་སྤྲེའུ་དེས་ཤིང་ཐོག་བསྐྱལ་ཞིང་རྡོ་ལ་ཤེད་གོམས་པར་བྱས་ཏེ་མི་དེ་གཡང་ས་དེ་ལས་བཏོན་ནས་ངལ་བས་རྡོ་ལེབ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་གཉིད་ལོག་པའི་ཚེ། མི་བླུན་པོ་དེས་མེལ་རྩེ་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་གནས་པའི་ཚེ་བདག་དགོན་པ་ལས་ཐར་བའི་ལམ་རྒྱགས་སུ་སྤྲེའུ་འདི་སྟོབས་ཆེ་བས་གལ་ཏེ་སད་ན་མི་སོད་ཀྱི་གཉིད་མ་སད་པའི་བར་དུ་གསོད་སྙམ་དུ་རྡོ་ཆེན་པོ་ཞིག་སྤྲེའུའི་མགོ་ལ་འཕངས་པ་དང་། རྡོའི་ཟུར་མགོ་ལ་ཕོག་པ་ཙམ་ལས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཕོག་ནས་མགོ་ལ་རྨ་བྱུང་བཞིན་མཆོངས་ཏེ་བལྟས་པ་ན། མི་དེ་ནོངས་བཞིན་སྐྲག་ནས་འདུག་པ་ལས་གཞན་མ་མཐོང་བས། འདི་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་བདག་སྣད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་སེམས་པར། འདི་ལྟར་ཕན་པ་ལ་མི་ལྟ་བར་མི་བཟད་པའི་ལས་བྱེད་པའོ་སྙམ་དུ་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ ཆེན་པོས་མིག་མཆི་མས་གང་བཞིན། ཁྱོད་མིར་གྱུར་བ་འདི་འདྲའི་ལས་བྱེད་པ་ཀྱེ་མ། བདག་ལ་གནོད་བྱེད་གཞན་ཡོད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟློག་རིགས་མོད། འདི་ལྟར་ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མ་བརླག་པར་བྱེད་པས་དོན་ཅི་ཞིག་གྲུབ། ད་ཁྱོད་ནགས་འདི་ལས་གྲོང་འདབས་སུ་ཕྱིན་པར་ཆུད་ཟ་བས་ངས་ཁྱོད་བསྐྱལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱས་ནས་གྲོང་འདབས་སུ་བསྐྱལ་ཞིང་ལམ་བསྟན་ཏེ་སྡིག་པའི་ལས་སྤོང་བར་གྱིས་ཞེས་གདམས་ནས་སོང་ངོ་། །མི་དེ་ལས་མི་བཟད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་མཛེས་ཟིན་ནས། གཟུགས་ཤ་ཟ་ལྟར་གྱུར་པས་གང་དུ་སོང་ཡང་བསྐྲང་པས་ནགས་འདབས་ཤིག་ཏུ་གནས་པ། རྒྱལ་པོ་རི་དྭགས་གཤོར་བ་ཞིག་གིས་མཐོང་ནས་དྲིས་པ་ལ། བྱམས་པ་ལ་སྙིང་རིང་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚུལ་ལས་གྱུར་པ་བརྗོད་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱ་ཤིང་རྟ་མོ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ན། ཕྱོགས་དེར་རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་ཞིག་ཤ་ཟོས་པའི་རུས་པ་ཁའི་ནང་དུ་ཟུག་པས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལ། བྱ་ཤིང་རྟ་མོ་དེས་དྲིས་ནས། དེའི་ཁའི་རུས་པ་མཐོང་བས་སེང་གེ་དེ་གཉིད་ལོག་པ་དང་། དེའི་ཁར་ཞུགས་ཏེ་རུས་པ་ཕྱུངས་ནས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ནི་རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ཕན་གདགས་པར་ནུས་པས་བདག་ལ་དུས་སུ་ཕན་པར་བྱོས་ཤིག །དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཅི་ཞིག་ན་བྱ་ཤིང་རྟ་མོ་དེ་བྱ་ཁྲ་ཞིག་གིས་ཟིན་ཏེ་དེའུ་ཤི་བ་ལས་ཐར་ཏེ་བཀྲེས་པ་དང་། སེང་གེ་དེ་ཤ་ཟ་བའི་དྲུང་དུ་བདག་བཀྲེས་ཀྱི་ཤ་ཅུང་ཟད་བྱིན་ཅིག ། དེས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་གཏུམ་པོའི་མཆེ་བའི་བར་དུ་ཁྱོད་འོང་བ་གསོན་པ་དྲིན་མི་ཆེའམ། བྱ་ཤིང་རྟ་མོས་སྨྲས་པ། །རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་ཕྱུང་བ་སྟེ། །རྨི་ལམ་བསམ་པ་དོན་མེད་ཡིན། །ཕོང་ན་བསྟེན་པ་གང་ཡིན་དང་། །བྱས་མི་གཟོ་ལ་བྱས་དོན་མེད། །ཅེས་སྨྲས་ནས་འཕུར་ཏེ། ཁྲོ་བ་དང་འཁྲུགས་པ་མེད་པར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །སེང་གེ་ནི་ལྷས་བྱིན་ནོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་རྒྱལ་བུ་བཞི་རང་རང་གི་བཙུན་མོ་བླངས་ཏེ་གནས་པ་དེ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྙས་ཐབས་བྱས་པས་དེ་བཞི་ཀ་རྒྱལ་པོས་སྤྱུགས་ཏེ་རང་རང་གི་ཆུང་མ་ཁྲིད་ནས་སོང་བ་ལས། ཇི་ཙམ་ན་དགོན་པའི་ལམ་དུ་ཕྱིན་ཏེ། རྒྱགས་ཆད་པ་ན་དེ་རྣམས་ནང་ཁྲིམས་བཅས་ཏེ་ཆུང་མ་རེ་རེ་བསད་ལ་དེའི་ཤ་ཁྲག་གིས་དགོན་པའི་ལམ་ནས་བརྒལ་བར་བྱ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ནང་གི་རྒྱལ་བུ་ས་ག་ཞེས་བྱ་བས་གཞན་གྱི་སྲོག་གཅོད་པ་ལས་རང་གི་སྲོག་ཆུད་ཟོས་པ་བླའི། ཆུང་མ་ཁྲིད་དེ་འབྲོས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྲོས་ཏེ་སོང་བ་དང་ལམ་དུ་བཟའ་བཏུང་དང་བྲལ་བས་ཆུང་མ་དེས་བདག་ཤིའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་བུས་བསམས་པ་བདག་གིས་འདི་སྲོག་བསྐྱབས་ནས་ཤི་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་རང་གི་བརླའི་ཤ་བཅད་དེ་ཟར་བཅུག་ཅིང་། ལག་པའི་རྩ་བཅད་པའི་ཁྲག་འཐུང་དུ་བཅུག་སྟེ་རིམ་གྱིས་རེ་ཞིག་གི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ནས་དེར་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུས་འཚོའོ། །རི་དེའི་དྲུང་ན་འབབ་ཆུ་ཞིག་ཡོད་པ་དེར་མི་ཞིག་དགྲས་རྐང་ལག་གཏུབས་ཏེ་ཆུར་བོར་བ་དེས་ཉམ་ཐག་པའི་ང་རོའི་སྐད་འབྱིན་པ་རྒྱལ་བུས་ཐོས་ནས་སྙིང་ རྗེས་བལྟས་པས་མི་དེ་མཐོང་ནས་ཆུ་ལས་བསྒྲལ་ཏེ་གཏམ་དྲིས་པ་ན། དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་བསྙད་དོ། །མི་དེ་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུས་ཚིམས་པར་བྱས་ནས་ཆུང་མ་ལ་གཏད་ཅིང་དེའི་རིམ་གྲོ་བྱས་པས་མི་དེ་སོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དེ་དང་ཤིན་ཏུ་གཅུགས་པས་གཏམ་སྣ་ཚོགས་སྨྲ་ཞིང་འདུག་གོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འདོད་པས་གདུང་བར་མི་བྱེད་པར་རེས་འགའ་ཙམ་ལས་འཁྲིག་པ་རྒྱུན་དུ་མི་བསྟེན་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐུས་ཕྱོགས་དེའི་རྩ་འབྲས་རྣམས་རྒྱས་ཤིང་བཅུད་དང་ལྡན་པས་དེ་དག་ལུས་བརྟས་ནས་འདོད་ཆགས་བདོ་བ་ན། ཆུང་མ་དེས་མི་རྐང་ལག་རྡུམ་པ་དེ་བསྒུགས་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱོ་བོས་ཁོ་བོ་ཤི་བ་ལྟ་བུ་ལས་གསོས་པས། ད་འདི་འདྲ་བྱས་པ་ཚོར་ན་སྲོག་དང
Chinese
然后，国王问那个卖花人，问他发生了什么事，并命令他去带些其他的来。由于国王的命令很重，无法违抗，他就开始寻找，带着干粮走了。他看到山的一侧有一棵芒果树，猴子都无法逃脱。他渴望得到芒果，过了很多天，干粮也吃完了。他想，如果我这样坐着，肯定会死，无论如何也要抓住石头爬上去。他这样做了，但没有得到芒果，而是掉进了悬崖。在那座山上，世尊自己变成了猴子的首领，菩萨。他走到那边，看到那个人，为了救他，首先练习用石头用力。当他能够举起和那个人一样重的东西时，他想，我能救这个人。于是他把那个人从悬崖里救了出来，非常疲惫。他用人的语言问那个人，那个人说了事情的经过。猴子国王想，这个人为了芒果而陷入了危险，我应该给他芒果。于是，他拖着疲惫的身体，从树上摘下芒果，让那个人随意吃，并装满了他的袋子。菩萨总是以慈悲之心对待一切众生。他走到那个人面前，说：我累了，让我睡一会儿，你暂时走开。说完就睡着了。那个人想，我没有干粮了，如果我吃了芒果，我还能给国王什么呢？不如杀了这只猴子，把肉晒干，带在路上。于是，这个没有慈悲心，不顾来世的人，用大石头杀死了他。众神们说：利益他人的特征，以及感恩图报，被称为朋友。但有些人，甚至不知道别人对他们所做的好事。就这样说。如此，提婆达多过去世转生为卖花人时，对猴子国王做了忘恩负义的事。即使在成佛的时候，他仍然是一个忘恩负义，不知恩图报的人。然而，世尊在过去世也像对待独子一样慈爱他，更何况现在成佛的时候呢？就这样说。༈ །又从前，大森林里
English
Then, the king asked the flower seller, asking what had happened, and ordered him to go and bring some others like it. Since the king's command was heavy and could not be disobeyed, he began to search for it, taking provisions with him. He saw on one side of the mountain a mango tree that even monkeys could not escape. He longed for the mangoes and spent many days there, and his provisions were exhausted. He thought, if I sit here like this, I will surely die, so no matter what happens, I will grab the stones and climb up. He did so, but without getting the mangoes, he fell into the abyss. On that mountain, the Blessed One himself, having become the leader of the monkeys, a Bodhisattva, went to that side and saw the man. To rescue him, he first practiced exerting force on the stones. When he was able to lift something as heavy as the man, he thought, I can rescue this man. So he rescued the man from the abyss, becoming very exhausted. He asked the man in human language, and the man told him what had happened. The monkey king thought, this man has gotten into danger for the sake of mangoes, I should give him those mangoes. So, dragging his tired body, he plucked mangoes from the tree, let the man eat as much as he wanted, and filled his bag. The Bodhisattva always dwells with compassion for all sentient beings. He went to the man and said, I am tired, let me sleep for a moment, move aside for a while. Having said this, he fell asleep. The man thought, I have no provisions, and if I eat the mangoes, what can I offer to the king? It would be better to kill this monkey, dry the meat, and take it on the road. So, this merciless man, who did not consider the next life, killed him with a large stone. The gods said: The characteristic of benefiting others, and likewise gratitude, is called a friend. But some people do not even know the good that others have done for them. Thus they spoke. In this way, Devadatta, in a previous life, having been born as a flower seller, did an ungrateful deed to the monkey king. Even at the time of becoming a Buddha, he was still an ungrateful person who did not appreciate kindness. However, the Blessed One, even in a previous life, cherished him like an only son, so what need is there to mention it now, at the time of becoming a Buddha? Thus he spoke. ༈ Again, once upon a time, in a great forest
Chinese
昔日，菩萨化身为一只住在险峻悬崖上的猴子。当时，有一个人迷路了，来到这里，为了吃丁度树的果实而爬上树，却不幸掉进了一个极难逃脱的深渊，被无法逃脱的悲伤所压倒。猴子便摘下树上的果实，并习惯性地用石头垫脚，将那人从悬崖中救了出来。猴子因疲惫而睡在一块石板上。那个愚蠢的人心想，如果我能摆脱困境，我发誓要报答你。心想，这只猴子如此强壮，如果它醒来，我可能会被它杀死。趁它还没醒来，不如杀了它。于是他举起一块大石头砸向猴子的头。石头的一角击中了猴子的头，但没有完全击中，猴子头上受伤，跳起来一看，那人正惊恐地站在那里，意识到自己犯了错。猴子心想，这个人竟然如此忘恩负义，不顾我的痛苦，反而这样对待我，真是太可恶了。猴子心中充满了巨大的悲悯，眼中充满了泪水，说道：“你身为人类，竟然做出这样的事情，真是可悲啊！如果有人要伤害我，你本应该阻止的。但你这样做，既毁了今生，又毁了来世，究竟有什么好处呢？现在我送你离开这片森林，到村庄附近，不要再浪费时间了。”于是猴子将他送到村庄附近，指明了道路，并劝诫他要停止作恶，然后就离开了。那人因恶业成熟，变得丑陋不堪，像个食肉的罗刹一样。无论他走到哪里，人们都害怕他，于是他只能住在森林边缘。一位打猎的国王看到了他，询问了他的情况。那人便讲述了自己忘恩负义的经过。 又在过去，菩萨化身为一只鸟，名叫树鹊。当时，森林里有一只狮子，是野兽之王，因为吃肉时骨头卡在喉咙里，痛苦不堪。树鹊问明情况后，看到了狮子喉咙里的骨头。等到狮子睡着时，树鹊飞进狮子的嘴里，将骨头拔了出来，然后对狮子说：“你是野兽之王，有能力帮助别人，希望你也能在适当的时候帮助我。”狮子答应说：“我会的。”后来，一只老鹰想要吃掉树鹊。
Chinese
的确从死神那里逃脱，饥饿，请在那只吃肉的狮子那里，给我一点我饥饿的肉吧！ 他说：我到凶猛的獠牙之间，你还活着，这不是恩德吗？鸟木马说：从海里救起，梦里的想法没有意义。贫穷时依靠什么呢？做了不报答，做了也没有意义。说完就飞走了，无嗔无恼地安住。狮子是天神所赐。 又，从前有四个王子各自娶了自己的妃子居住，他们对国王做了侮辱的事，国王把他们四个都赶走了，各自带着自己的妻子走了。过了多久，他们走到了一座寺庙的路上，断了粮食，他们就内部制定了规矩，杀死一个妻子，用她的血肉来度过寺庙的路。其中的王子名叫萨嘎，他想，与其杀害别人，不如自己白白死去，不如带着妻子逃走，于是就逃走了。在路上断了饮食，妻子说我要死了。王子心想，我救了她的命，不能让她死去，于是割下自己的大腿肉给她吃，割断手腕的血管让她喝血，渐渐地走到了一处寂静的地方，在那里靠树根和果实生活。在那座山旁边有一条河流，有一个人被敌人砍断手脚扔进河里，他发出痛苦的哀嚎声，王子听到了，心生怜悯，看到那个人后，把他从水里救出来，问他发生了什么事。他讲述了事情的经过。王子用树根和果实让他吃饱，然后交给了妻子，让她照顾他，那个人就痊愈了。他和那个人非常亲近，说各种各样的话住在一起。菩萨本性不为欲望所困扰，只是偶尔行房，不经常行淫。菩萨的威力使那个地方的树根和果实都茂盛而有营养，他们身体强壮，欲望强烈。妻子就勾引那个断了手脚的人，那个人说：你的丈夫救了我，让我免于一死，现在如果他知道我做了这样的事，性命
English
Indeed, having escaped from the god of death, and being hungry, please give me a little of my hungry flesh from that lion who eats meat! He said: Is it not a great kindness that you come alive between the fangs of a fierce beast? The bird wooden horse said: To be rescued from the sea, dreams are meaningless. What is there to rely on when one is poor? There is no point in doing something without reciprocation. Having said this, he flew away and remained without anger or disturbance. The lion was given by the gods. Also, in ancient times, four princes each took their own consorts and lived. They insulted the king, so the king banished all four of them, and they left with their respective wives. After some time, they went to a monastery road. When they ran out of provisions, they made an internal rule to kill one wife each and use her flesh and blood to cross the monastery road. Among them, a prince named Saga thought, rather than killing others, it is better to waste my own life. I should take my wife and flee. So he fled. On the way, they ran out of food and drink, and the wife said, "I am going to die." The prince thought, "I saved her life, I cannot let her die." So he cut off the flesh of his own thigh and gave it to her to eat, and cut off the veins of his hand and gave her blood to drink. Gradually, they went to a quiet place, where they lived on roots and fruits. Near that mountain, there was a river. A man had his hands and feet cut off by enemies and was thrown into the river. He was making a sound of desperate wailing. The prince heard it and felt compassion. Seeing the man, he rescued him from the water and asked him what had happened. He told the story of what had happened. The prince satisfied the man with roots and fruits, and then entrusted him to his wife, asking her to take care of him. The man recovered. He became very close to that man, speaking all kinds of words and living together. Bodhisattvas are not naturally tormented by desire, but only occasionally engage in intercourse, not constantly indulging in it. By the power of the Bodhisattva, the roots and fruits in that area grew lush and nutritious. Their bodies became strong and their desires intensified. The wife seduced the man with severed hands and feet, and the man said: Your husband saved me from death. Now, if he knew I had done such a thing, my life...