Tibetan
ལྟར། ལུང་དང་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་ལམ་ནས་སྤྲོས་བརྗོད་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་ཀྱི། ལུང་དང་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་བློ་ནི་ཇི་ལྟར་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །དོན་དེའི་དབང་གིས་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ནི། དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་དང་། སྒྲ་དང་བློའི་ཡུལ་མིན་པར་གསུངས་པ་དང་། དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་དང་ལུང་དང་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་གསུངས་པ་གཉིས། སོ་སོའི་དགོངས་ཚུལ་འགལ་མེད་དུ་འཆད་མ་ཤེས་པར་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་བློ་གྲོས་ཅན་དུ་སོང་བ་དག་གིས་དགོངས་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་བཟུང་ན་ཕྱོགས་གཅིག་ངེས་པར་སྤང་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྒྲ་དང་རྟོག་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་ཁོ་ན་ལས། དེ་ལས་འདས་པའི་དོན་ཟབ་མོ་གཞན་མེད་ངེས་སུ་ཁས་བླང་ན་ཤེས་བྱ་ཡིན་ན་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་གཞལ་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ལ་དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྟོག་གེ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་མིན་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་མཁྱེན་པས་ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཁྱད་དུ་འཕགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། མདོ་རྒྱན་ལས། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་གནོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཟབ་མོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་གསུམ་མེད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཤིང་གོང་དུ་ཟབ་མོ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན། སོགས་དྲངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དོན་དམ་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་ཀྱང་དེ་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྟོག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མེད་པར་ཁས་ལེན་ན་དེ་སུས་ཀྱང་ཤེས་པར་མི་རུང་ཞིང་ཕྱི་རོལ་པས་བསམ་མིན་གྱི་བྱེད་པོ་འདོད་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པ་དང་། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་དང་ བཅས་པས་དེ་གཏན་ལ་དབབ་པ་རྣམས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བས། ཕྱོགས་རེའི་མིག་ཅན་གྱི་བློ་གྲོས་ཁབ་མིག་ལྟ་བུས། རྒྱལ་བ་དང་རྒྱལ་སྲས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ཟབ་ཅིང་དཔག་པར་དཀའ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་བདེ་བ་རོལ་མི་ནུས་པས། ཁྱེད་རང་གིས། མདོ་རྒྱུད་དྲང་ངེས་ཆུ་གཏེར་རླབས་ཕྲེང་གིས། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་སྨྲས་པ་དང་། སྔར་རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པ་གཏིང་ཟབ་ཡངས་པའི་མཚོར། །ཉམ་ཆུང་བློ་གྲོས་རྐྱལ་གྱིས་གཞལ་བ་ལས། །ཟབ་དོན་རིན་ཆེན་གླིང་དུ་མ་ཕྱིན་པར། །ཚིག་དོན་འཁྲི་ཤིང་གར་གྱིས་འཁྱུགས་པ་མཐོང་། །ཞེས་བརྗོད་པ་འདི་སུ་ལ་འོས་ཤིང་སུ་ལ་མི་འོས་ཞེས་དཔྱད་གཞིར་སོང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཁོང་ན་རེ། མཐའ་བཞི་བྲལ་བ་ལ་གནས་ན་མཐའ་བཞི་རྣམ་བཅད་དུ་ཁེགས་པའི་མཐའ་བྲལ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་གནས་ཞེས་ཁས་མི་ལེན་ན་རང་ཚིག་རང་གིས་སུན་ཕྱུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་གནས་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་མཐའ་གང་དུའང་མི་གནས་པ་ལ་གནས་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་དངོས་སུ་ན་གནས་པ་གང་ཡང་མེད་པ་དང་དོན་ཁྱད་མེད་པར་སོང་སྟེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་འཛིན་ན། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅིའི་སླད་དུ་མི་འཛིན་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པར་མི་སྨྲ་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡི་གེས་བསྟན་པ་མེད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ། ཡི་གེ་མེད་པ་སོ་སོ་རང་རིག་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པས། དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་འཛིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་འཛིན་ཞེས་པ་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་ནས་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པ་ཡི་གེ་མེད་པའི་དོན་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་མངོན་རྟགས་སུ་མི་འཛིན་པར་གསུངས་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་ཤེར་མདོའི་དགོངས་ པའི་ངེས་དོན་རྟོགས་ཀྱི། གཞན་དུ་མ་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་དོན་ཉིད་མཐར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་དུ་འབབ་པར་ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངེས་དོན་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་ནས། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ལ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་འདི་ལ་རྟོན་ན་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ངེས་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མི་རྟོན་ན། མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་ཟབ་མོའི་བསྟན་དོན་གྱི་ངེས་དོན་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པ་དང་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་ན་དེ་དྲང་དོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སླར་ཡང་སྒྲས་དྲང་དགོས་པར་གསུངས་པ་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་། ལང་གཤེགས་ལས། དེ་ཡི་ཚུལ་ནི་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་བསྟན་པའོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་བརྗོད་པ་བཤད། །རྣམ་འབྱོར་ཅན་ལ་གྲུབ་མཐའ་འོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་བསྟན་པའམ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མོས་པ་བཞིན་དུ་མདོ་སྡེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚིག་དང་ཡི་གེས་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་ཤིང་། དེ་དག་གི་བསྟན་དོན་གྲུབ་མཐའ་ནི། གཅིག་ཐ་དད་གཉིས་གཉིས་མིན་སོགས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་སེམ
Chinese
如同。通过这些教证和理证，可以证悟远离戏论，但无论如何，教证和理证的言语思维不可能超越戏论。由于这个原因，在经和论典中，法性远离戏论的意义，有说成不是比喻、论证、言语和思维的对境，也有通过比喻、论证、教证和理证来确立并宣说的两种。如果不能解释各自观点的无矛盾性，而成为片面之见者，如果执持观点的一方面，则必须舍弃另一方面。像这样，如果仅仅承认通过言语和分别念所确立的意义，除此之外没有更深的意义，那么如果承认是所知，就必须承认仅仅是能被现量所衡量的事物。如果这样，佛陀因为没有了知一切分别念的对境之法性，就不能胜过外道。如《经庄严论》中所说：“损害圆满菩提三。”因此，必须承认没有甚深现证、不共外道之现证、以及超世间现证这三种，如同上面所引用的“甚深为何不是分别念之境”等。又，如果认为胜义谛不可思议，其自性虽然超越言语分别的对境，但如果承认完全没有确立它的言语分别，那么谁也无法了知它，如同外道所承许的不思议的作者一样，没有成立它的量，并且所有经续论典确立它的行为都将变得无意义。因此，片面之见的智慧如同针眼一般，无法在诸佛和佛子大车们的深奥难测的广大海洋中享受安乐。因此，您自己说：“经续正谬如水藏波浪。”等等偈颂，以及之前所说“往昔佛子行，深广之海中，微弱智慧泳，未至深义洲，见词义蔓舞。”这些话是对谁说的呢？
English
As it is. Through these scriptures and reasonings, one can realize freedom from elaboration, but in any case, the words and thoughts of scriptures and reasonings cannot transcend elaboration. Because of this, in the sutras and treatises, the meaning of the nature of reality being free from elaboration is expressed in two ways: sometimes it is said to be beyond the scope of metaphors, arguments, words, and thoughts, and sometimes it is established and proclaimed through metaphors, arguments, scriptures, and reasonings. If one cannot explain the non-contradiction of each view and becomes one-sided, then if one holds onto one aspect of the view, one must necessarily abandon the other. Like this, if one only acknowledges the meaning established by words and concepts, and insists that there is no other deeper meaning beyond that, then if one acknowledges it as knowable, one must acknowledge that it is only something that can be measured by direct perception. If so, the Buddha, because he did not know the nature of reality that is not the object of all concepts, would not be able to surpass the non-Buddhists. As it is said in the Ornament of Sutras: "Harms the three perfect enlightenments." Therefore, one must acknowledge that there are no three: profound realization, non-common realization with non-Buddhists, and transcendent realization, as quoted above, "Why is the profound not the object of conceptual thought?" Furthermore, if one thinks that the ultimate truth is inconceivable, and that its nature is beyond the scope of words and concepts, but if one acknowledges that there are no words and concepts that establish it at all, then no one can know it, just like the non-Buddhists' acceptance of an inconceivable creator, there is no valid cognition to establish it, and all the actions of establishing it by sutras, tantras, and treatises will become meaningless. Therefore, the wisdom of one-sided views, like the eye of a needle, cannot enjoy happiness in the vast ocean of the profound and immeasurable teachings of the Buddhas and great chariot-like sons of the Buddhas. Therefore, you yourself said, "The waves of the ocean of sutras and tantras, right and wrong." and the previous saying, "In the past, the conduct of the sons of the Buddhas, in the deep and vast ocean, swimming with weak intelligence, without reaching the island of profound meaning, seeing the dance of vines of words and meanings." To whom are these words addressed?
Chinese
是否合适，不合适，就成了讨论的基础。另外，他说，如果安住于远离四边，那么安住于断除了四边的远离边际的彻底决断，如果不承认安住于此，那不是自语相违吗？如果这样问，所谓安住于此，是指不住于任何边际而说安住，实际上和没有任何安住之处没有意义上的差别。如《解深密经》中说：世尊，如果以般若波罗蜜多执著无自性，那为什么不执著具有自性呢？佛说：观世音，我不说执著无自性的自性，但是，如果没有文字指示，就不能指示无自性，没有文字各自自证，因此才说执著无自性。这样，所谓执著无自性，是指通达一切法无自性，从而舍弃一切见解，指示无文字之义，而不是将无自性作为显现的标志来执著。如果这样通达，就能通达《般若经》的密意。否则就不能通达。如《幻化网续》中说：如果知道一切经部的所说之义最终都归于不可言说的意义，那么一切都将成为究竟义。幻化网王，如果以这种方式依赖于这种法性，那么一切经部都将成为究竟义。如果不这样依赖，那么一切经部都将成为不了义。如果将甚深经部的教义的究竟义，与不可言说的法性相违背的言说和思维的对境执著，那么它将成为不了义，就像需要再次用语言来引导一样。如《楞伽经》中说：其理有二种，宗义与教示。为孩童说言说，为瑜伽者说宗义。所说的教示或言说，是指随顺众生的意乐，用各种经部的词句和文字来指示。而这些教义的宗义是，远离一异、二二非二等边际的…
English
Whether it is suitable or not, it becomes the basis for discussion. Furthermore, he said, if one abides in being free from the four extremes, then abiding in the complete severance of the four extremes, if one does not acknowledge abiding in that which is established as utterly free from extremes, is that not contradicting oneself? If asked in this way, saying that one abides in that is to say that one abides in not abiding in any extreme, but in reality, it is no different in meaning from having no place of abiding at all. As it says in the Explication of Intent: "Bhagavan, if one grasps emptiness with the Perfection of Wisdom, why not grasp that which possesses essence as well?" The Buddha replied: "Avalokiteśvara, I do not say that I grasp the essence of emptiness, but without the indication of letters, emptiness cannot be indicated. Without letters, individual self-awareness cannot be shown. Therefore, it is said that one grasps emptiness." Thus, the so-called grasping of emptiness means that one realizes that all phenomena are without essence, thereby abandoning all views and indicating the meaning of non-letters, rather than grasping emptiness as a manifest sign. If one understands in this way, one will understand the definitive meaning of the Prajñāpāramitā Sutra. Otherwise, one will not understand. As it says in the Sutra Requested by the King of Magical Manifestations: "If one knows that the meaning of all Sutras ultimately leads to the meaning of that which cannot be expressed, then all will become definitive meaning." King of Magical Manifestations, if one relies on this Dharma nature in this way, then all Sutras will become definitive in meaning. If one does not rely on it in this way, then all Sutras will become provisional in meaning. If one grasps the definitive meaning of the profound Sutra's teachings, which contradicts the inexpressible Dharma nature, as an object of expression and thought, then it will become provisional meaning, just as it needs to be guided again by words. As it says in the Laṅkāvatāra Sutra: "Its principle is twofold: tenets and teachings. Words are explained to children, tenets to yogis." The so-called teachings or words refer to the various Sutras' words and letters that indicate according to the inclinations of sentient beings. The tenets of these teachings are: being free from extremes such as one and different, two and not two, etc...