Tibetan
དས་པས་ན། དེ་ནི་བློས་དམིགས་པར་བྱར་མེད་པས་ཡིན་ཏེ། གང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་མ་གྱུར་ཅིང་མཚན་མ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་བྱ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ནམ་མཁའ་མཐོང་ཞེས་སེམས་ཅན་ཚིག་ཏུ་རབ་བརྗོད་པ། །ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་མཐོང་སྟེ་དོན་འདི་བརྟག་པར་གྱིས། །དེ་ལྟར་ཆོས་མཐོང་བ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། །མཐོང་བ་དཔེ་གཞན་གྱིས་ནི་བསྙད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་དོན་དམ་པ་དེ་འཕགས་པའི་བློས་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ན། དེ་ལ་དམིགས་པས་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བ་ཡང་མི་འཐད་ལ། འཕགས་པའི་མཉམ་ བཞག་གིས་དེ་མི་ཤེས་ན་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་བསམ་མིན་གྱི་བྱེད་པོ་དང་འདྲ་བར་ཁས་བླངས་ཤིང་། གཞན་ཡང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་མིན་པར་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པས་བློ་གཉིས་སྣང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཞེས་ཁྱད་པར་མཛད་ནའང་། འདི་ནི་མིང་ཙམ་གྱིས་ངལ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཚེ་སྐྱེ་མེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཚེ་དེ་རྣམ་རྟེན་ལས་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡི་ཡུལ། །དེ་ཡོངས་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་བརྟེན་ནས་རིག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡུལ་ཅན་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་རུང་གི། དོན་དམ་པར་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་མཉམ་བཞག་གིས་འདི་གཟུང་བྱའམ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཟེར་ན་ཚིག་དེ་དངོས་ཤུགས་མི་འགལ་ལམ། ཡང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་ཡིན་པས་དོན་དམ་ཤེས་བྱར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་གཅོད་དུ་ཡིན་ལ། འདིར་ཤེས་བྱ་མིན་པ་ནི་ཡོངས་གཅོད་དུ་ཡིན་པས་མི་འགལ་ཏེ། ཡོངས་གཅོད་དུའང་ཤེས་བྱར་ཁས་ལེན་ན་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་འགྱུར་བས། ཕྱོགས་སྨྲ་བ་གཉིས་སོ་སོ་ནས་ཀྱང་མིང་ལ་ངལ་བས་ཅི་བྱ་སྟེ་དོན་ལ་རྟོན་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་འདྲའི་ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་པོའི་ཕྱོགས་སམ་སྡེར་གྱུར་པའི་འཇིག་རྟེན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མཐོང་སྟེ། ཞི་ལྷག་གི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རྣལ་འབྱོར་འཇིག་རྟེན་དང་། མི་ལྡན་པ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པའི་མཐོང་བ་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་འཇིག་རྟེན་ གྱིས་གནོད་ཅིང་། རྣལ་འ
Chinese
因此，那是因为不能被心识所缘取的缘故。因为对于未变成能境和所境，并且在任何相状上都未成立的事物，又如何能正确地说它是所知呢？就像这样说：‘看见虚空’，众生口中常说此语，虚空如何能见，请观察此义。如是，见法也是如来所开示，见的譬喻用其他是无法说明的。’就像这样。如果究竟胜义谛连圣者的心识也不是行境，那么缘取它而生起断证的功德也不合理。如果圣者的等持不能了知它，那么它将变成不是法界之境，并且法界被承认为如同不可思议的作者。另外，由于二谛的区分之基础将变成不是所知等等的过失，即使您特别指出不是二取显现的心识之行境，这也只是徒劳无益。如是说：‘何时无生即是彼，心识亦离于生时，彼时彼从依缘中，如是彼即证彼性。’如何心识成为何种形相，那就是它的境，如是完全了知它，同样依靠名言而成为觉性。’如是所说，在名言中，可以说依靠圣者的等持为能境，法界为所境，因此是所知。但在究竟胜义中，如果无有能取所取的等持说这是所取或所知，那么这句话在字面和隐含意义上不矛盾吗？又，因为二谛的区分之基础是所知，所以承认胜义是所知，这也是分别的。而这里不是所知，是完全遮遣的，所以不矛盾。如果在完全遮遣上也承认是所知，那么将变成承认空性是实有。因此，双方的论者各自在名言上徒劳无益，应该依赖于意义。第二，对于这样的二谛之境，能作思择者的派别或类别，显现为两种世间，即具有寂止和胜观功德的瑜伽士世间，以及不具有的凡夫世间两种，没有第三种。其中，凡夫世间的见解会被瑜伽士世间所损害，而瑜伽
English
Therefore, it is because it cannot be an object of mental consciousness. Because for something that has not become an object and subject, and has not been established in any aspect, how can it be correctly said to be knowable? It is like saying, 'Seeing the sky,' beings often say this in their speech, how can the sky be seen, please examine this meaning. Likewise, seeing the Dharma is also what the Tathagata has taught, the metaphor of seeing cannot be explained by anything else.' Just like that. If the ultimate truth is not even the object of the consciousness of the noble ones, then it is unreasonable for the qualities of abandonment and realization to arise by focusing on it. If the samadhi of the noble ones cannot know it, then it will become not the realm of the Dharmadhatu, and the Dharmadhatu is acknowledged to be like an inconceivable agent. Furthermore, since the basis of the distinction between the two truths will become not knowable, etc., even if you specifically point out that it is not the object of the mind of dualistic appearance, this is just a waste of effort. As it is said, 'When the unborn is that itself, and the mind is also free from birth, then from that dependent origination, that itself realizes that nature.' How the mind becomes whatever form, that is its object, and thus completely knowing it, similarly relying on terminology, it becomes awareness.' As it is said, in terminology, it can be said that relying on the samadhi of the noble ones as the subject and the Dharmadhatu as the object, therefore it is knowable. But in the ultimate truth, if the samadhi without grasping and clinging says that this is the object to be grasped or known, then is that statement not contradictory in its literal and implied meaning? Also, because the basis of the distinction between the two truths is knowable, therefore acknowledging that the ultimate truth is knowable is also a distinction. And here, not being knowable is a complete negation, so it is not contradictory. If it is also acknowledged as knowable in complete negation, then it will become acknowledging that emptiness is substantial. Therefore, both sides of the debaters are wasting their efforts on terminology, and should rely on the meaning. Secondly, for such objects of the two truths, the faction or category of those who can contemplate them appears as two kinds of worlds, namely the world of yogis who possess the qualities of tranquility and insight, and the world of ordinary people who do not possess them, there is no third kind. Among them, the views of the ordinary world will be harmed by the world of yogis, and the yoga