Tibetan
་འདི་ཉིད་སྟོང་ཞིང་། གང་སྟོང་ བཞིན་པ་དེ་ཉིད་གཟུགས་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་པས་ན་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་མངོན་དུ་མ་བྱས་པ་དེ་སྲིད་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་པས། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་དང་ཞི་བ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ནི། དང་པོ་ནས་མཐའ་བཞི་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཉིད་རྩལ་དུ་འདོན་པར་མཛད་དེ། འདི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེའང་བཀག་པས་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་འཛིན་པ་ཁེགས་ཏེ་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་དོན་དམ་པའི་གནས་ཚུལ་ལ་རྗེས་སུ་སོན་པའི་ལྟ་བ་ཁས་ལེན་ཀུན་བྲལ་དུ་སོང་བའི་གནད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་འཇིལ་བར་མཛད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་ཞེས་མཚན་དུ་ཆགས་སོ། །མཁས་མཆོག་བུ་སྟོན་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་འདི་བོད་ཀྱི་རྟོག་བཟོར་ཟད་དེ། རྒྱ་གར་དུ་མ་བྱུང་བར་མཛད་མོད།མཐར་ཐུག་གི་དོན་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་གཞུང་འཆད་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་གཞུང་ལ་ལེགས་ལྡན་གྱིས་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་པའི་ཁྱད་པར་མ་སྦྱར་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཟླ་བས་སུན་ཕྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ཐལ་རང་གི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དེ་དག་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པའི་གནད་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་རྩལ་དུ་བཏོན་ཏེ་འཆད་ཚུལ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། རྒྱས་པར་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རྣམ་བཤད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བའི་སྐབས་འདིར་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཉིད་རྩལ་དུ་འདོན་པས་འདིའི་ལུགས་ལ་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་གིས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཞིང་། སོ་སྐྱེའི་སྟོང་ཉིད་ བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་མཐུན་པའི་དོན་དམ་མེད་དགག་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཀྱང་། འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དགག་པ་ནི་མེད་དགག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པར་བཀག་ཀྱང་མཐར་གཏུགས་ན་དངོས་པོར་ཞེན་པས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་མི་རུང་བས་མེད་པར་དགག་པ་ཡིན་བཞིན་དུ། རྟེན་འབྱུང་བསླུ་མེད་དུ་སྣང་བས་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པས་ན་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཞིག་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་ཤེས་ནས། །ལས་དང་འབྲས་བུ་རྟེན་པ་གང་།
Chinese
此即是空性，凡是空性之 显现，即是色等之显现，因此，若未证悟显空双运之法界，远离增益损减二边，则尚未成为名符其实的般若波罗蜜多。如尊者月称和寂天等，从一开始就致力于发挥远离四边的各自证悟之智慧。如此一来，在世俗谛中以自相成立也被遮止，因此执着二谛为异体亦被遮止，从而转变为显空双运，由于已证悟胜义谛之实相，以远离一切戏论之见解要点，以归谬论破斥一切有无之边，因此得名为归谬论者。大学者布敦等将此自续派与应成派之差别视为藏人之臆造，认为未曾出现于印度。然于究竟义上并无差别，唯于讲经方式上有所差别。如佛护之论典中，乐贤指责其未将胜义谛之差别附加于所破上，月称对此驳斥等。因此，应成派与自续派之大车，于究竟之意趣要点上虽无任何差别，然仅是发挥名相与非名相之胜义谛之讲经方式而已。详情请阅《中观庄严论释》。因此，于应成派之场合，由于发挥双运离戏之大中观，故应知此派不分名相与非名相之胜义谛二者。某些人说，圣者之智慧是名相之胜义谛的体性，且是离戏的。凡是凡夫所修之空性，皆说是仅修共同之胜义谛的无遮。然于此处宣说空性之时，遮止色等唯是无遮，若不作此遮止，最终仍会执着于实有，故不应成为空性之义，因此必须遮止其无有。由于缘起无欺显现，故显空双运，因此必须破除遮诠与肯定之执着。如是说：知晓诸法皆空性，业与果报所依为何？
English
This itself is emptiness, and whatever is empty appears as forms and so on. Therefore, unless one has realized the dharmadhatu of the union of appearance and emptiness, free from the two extremes of imputation and denial, one is not a true follower of the Perfection of Wisdom. Glorious Chandrakirti and Shantideva and others, from the very beginning, have emphasized the wisdom of self-awareness that is free from the four extremes. In this way, even the conventionally established self-character is negated, thus preventing the grasping of the two truths as separate entities, and transforming it into the union of appearance and emptiness. Because they have attained the state of ultimate reality, and because the key point of their view is the abandonment of all assertions, they refute all aspects of existence and non-existence with consequentialism, hence the name "Consequentialist." The great scholar Butön and others consider this distinction between Svatantrika and Prasangika to be a Tibetan fabrication, not found in India. However, there is no difference in the ultimate meaning, only in the way the teachings are presented. For example, in Buddhapalita's treatise, Lekteng criticizes him for not applying the distinction of ultimate truth to the object to be refuted, which Chandrakirti refutes. Therefore, although these great chariots of Svatantrika and Prasangika have no difference in the key point of the ultimate intention, they are merely different ways of presenting the ultimate truth, emphasizing the conceptual and non-conceptual. For details, see the commentary on the Ornament of the Middle Way. Therefore, in the case of the Prasangika, since they emphasize the great Madhyamaka of union that is free from elaboration, it should be understood that in this system there is no division into conceptual and non-conceptual ultimate truth. Some say that the wisdom of the noble ones is the nature of the non-conceptual ultimate truth, and that it is free from elaboration. All emptiness meditations of ordinary beings are said to be meditations on mere negation, which is the common ultimate truth. However, here, when explaining emptiness, the negation of form and so on is only a negation of existence, because if it were not negated, one would ultimately cling to things as real, and therefore it would not serve the purpose of emptiness. Since dependent arising appears without deception, it is the union of appearance and emptiness, so it is necessary to destroy the grasping of negation and affirmation. As it is said: Having understood that all phenomena are empty, upon what do actions and their results depend?
Tibetan
།ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་འདི་ངོ་མཚར། །རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་བྱུང་། །ཞེས་དང་། རིམ་ལྔ་ལས། སྣང་བ་དང་ནི་སྟོང་པ་དག །སོ་སོའི་ཆར་ནི་ཤེས་གྱུར་ནས། །གང་དུ་ཡང་དག་འདྲེས་གྱུར་པ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པར་དེ་བཤད་དོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྔགས་ལམ་གྱི་སྒོམ་ཡིན་གྱི། མདོའི་མིན་ནོ་ཟེར་ཡང་།མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བའི་ཟུང་འཇུག་དེ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་དང་། ཐབས་ཀྱིས་བཙན་ཐབས་སུ་ཤར་བའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མི་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་མཐའ་བཞི་ཅིག་ཆར་ཁེགས་པ་མིན་ཀྱང་། རེས་འཇོག་གི་ཚུལ་དུ་བཞི་ཆར་བཀག་ནས་དམིགས་མེད་ཀྱི་དོན་ཟུང་འཇུག་གི་དབྱིངས་ལ་གོ་མྱོང་སྐྱེ་བར་མ་བྱས་ན། ནས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་འབྲས་ཀྱི་མྱུ་གུ་བཞིན་དུ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས་ཚོགས་སྦྱོར་དུ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་བསྒོམ། དེ་ཕྱིར་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དོན་དམ་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་དང་། གཉིས་མིན་གྱི་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་ན་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཏེ། བློ་དང་སྒྲ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློས་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་དམིགས་ ཤིང་འདུ་བྱེད་པ་དང་། སྒྲས་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་སེམས་དང་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དེ་ནི་བརྟགས་ན་རྣམ་པར་དབེན་པས་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི་དཔྱད་བཟོད་པ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་ལས། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་ན་དེ་དོན་དམ་པའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷའི་བུ་འོན་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་འགགས་པ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་བྱ་དང་། ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྒྱན་ལས་ཀྱང་། ཡང་དག་ཏུ་ན་སྤྲོས་པ་ཡི། །ཚོགས་རྣམས་ཀུན་ལས་དེ་གྲོལ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་ལ་བརྟེན་ན་ཡང་། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་ཡང་དག་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མིན་པར་བརྗོད་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འ
Chinese
奇哉更胜此奇哉，稀有更胜此稀有，如是说。出自《次第五》：显现与空性，各自之分若能知，于何处真实融合，彼即说为双运。如是。有些说这是密咒道的修法，而非显宗的修法。然而，远离四边的双运，以心智思辨来修习，与以方便强行生起的差别，仅仅在于此，于法界之体性并无不同。因此，以凡夫的思辨禅修来观察实相，虽不能同时遮破四边，但以轮番的方式遮止四边，若未生起对无所缘之义，双运之体性的理解和体验，则如从青稞种子生出果实之芽般，圣者的智慧亦不会无因而生，因此在加行位时为何不修习？是故，事物的真实状态，胜义谛是远离有、无、二者、非二者一切边际的，因此不是心识的对境。因为心识和言语是世俗谛，而非胜义谛。心识以“此是此”来执著和造作，言语以“此是此”来表达，凡是成为心和语之对境的法，若加以观察，则因完全空寂而如幻象般是空性的，永远不可能经得起分析。因此，世尊在经中说：天子，如果胜义谛成为身语意的对境，那它就不属于胜义谛的范畴，而会变成世俗谛。天子，然而胜义谛是超越一切名言，以及未生、未灭、不可言说、能说、所知、能知的。只要是超越了一切相的最胜圆满的遍知智慧之境，那就是胜义谛。如是说。在《现观庄严论》中也说：真实而言，彼从一切戏论之聚解脱，若依赖分别念，则成世俗而非真实。如是。因此，此处说，法性不是所知，是因为法性超越了一切戏论。
English
It is more wonderful than wonderful, it is more marvelous than marvelous. As it is said. From the Five Stages: Appearance and emptiness, if one knows their respective parts, wherever they are truly mixed, that is said to be union. As it is. Some say that this is the meditation of the mantra path, not the sutra path. However, the union that is free from the four extremes, the difference between meditating with mental speculation and forcibly arising with skillful means, is only this, there is no difference in the essence of Dharma. Therefore, although the analytical meditation of ordinary beings who examine the nature of reality cannot simultaneously refute the four extremes, if one does not generate understanding and experience of the meaning of non-objectification, the essence of union, by blocking all four in a rotating manner, then just as the sprout of a fruit grows from a barley seed, the wisdom of the noble ones will not arise without cause, so why not meditate on the accumulation stage? Therefore, the true state of affairs, the ultimate truth, is free from all extremes of existence, non-existence, both, and non-both, so it is not the object of the mind. Because mind and speech are conventional truths, not ultimate truths. The mind clings to and fabricates "this is this," and speech expresses "this is this," whatever dharma becomes the object of mind and speech, if examined, is empty like an illusion because it is completely empty, and can never withstand analysis. Therefore, the Blessed One said in the sutra: Son of the gods, if the ultimate truth becomes the object of body, speech, and mind, then it does not belong to the category of ultimate truth, but becomes conventional truth. Son of the gods, however, the ultimate truth is beyond all expressions, and is unborn, unceasing, unspeakable, speakable, knowable, and knowable. As long as it transcends the realm of the omniscient wisdom that possesses all the best of all aspects, that is the ultimate truth. As it is said. It is also said in the Ornament: In truth, it is liberated from all collections of proliferation, even if it depends on discrimination, it becomes conventional and not true. As it is. Therefore, here it is said that the nature of reality is not knowable, because the nature of reality transcends all proliferation.