Tibetan
་པར་གཞག་པ་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱོགས་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་ན་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཕྲད་མ་ཕྲད་དམ་བར་ཆོད་མ་ཆོད་གཉིས་ལས་མཐའ་གཞན་མི་སྲིད་པས་དེ་གཉིས་ གང་རུང་གི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་དང་བྲལ་ན་རྒྱུ་འབྲས་བསྐྱེད་ཚུལ་གཞན་མེད་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་མི་འཐད་པ་ཡིན་ནའང་། གང་རྒྱུ་འབྲས་བདེན་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱུ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་དེའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གི། ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་བསྐྱེད་ཚུལ་གཉིས་གང་དུའང་ཁས་ལེན་མི་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་མ་ཟད་རྒྱུ་འབྲས་ཆེས་འཐད་པའང་ཡིན་ཏེ་འོག་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པ། བདག་རྒྱུ་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་བརྫུན་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་འདི་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་ཅིང་། ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཟབ་གནད་ཡོད་པ་ལེགས་པར་མྱོང་ནུས་ན་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའི་ཕུ་ཐག་ཆོད་ཅིང་དབུ་མའི་གནད་གསང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་འདི་ལས་དོན་ཆེ་བ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་བདེན་པའི་དུ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ནི། དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་དཔྱད་པ། །དེ་དང་དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་མེད། །གང་ལ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་བདག་གཞན་གྱི་སྡེ་པས་ཁས་བླངས་པ་རྟག་མི་རྟག་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་རྡུལ་རགས་པ་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གཅིག་པུར་གྲུབ་པ་ཡོད་མེད་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་དེའི་ཚེ་ན། མ་དཔྱད་པའི་ངོར་གཅིག་པུ་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལྦུ་བ་རྡོས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ། བརྟག་པའི་ཁུར་རྡོ་རྗེའི་རི་བོ་འབུམ་ལས་ལྕི་ཞིང་བརླིང་བ་དེ་བཟོད་ནུས་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ ཙམ་ཡང་མེད་པས་དུམ་བུ་དུམ་བུ་བརྒྱ་ཚལ་དུ་ཞིག་ཅིང་འཐོར་བ་ཁོ་ན་ལས། དངོས་པོ་དེ་དང་དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །གང་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་ལ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། དུ་མ་ནི་གཅིག་ལས་རྩོམ་དགོས་ན་གཅིག་མེད་པའི་དུ་མ་ག་ལ་སྲིད་དེ། ཤིང་མེད་ན་ནགས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིག་ན་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཟུང་དུ་མེད། །དེ་ཕྱིར
Chinese
如果认为这样放置没有意义，那并非没有意义。原因是，如果承认因果二者真实成立的一方，真实成立就必须经得起理智的分析。如果是这样，除了相触与不相触，或者有间隔与无间隔这两种情况之外，不可能有其他情况，因此必须以这两种情况中的任何一种方式产生。如果脱离这两种情况，就没有其他的因果产生方式，因此因果也不合理。然而，对于不承认因果真实存在的一方来说，只要原因本身是产生该结果的不可或缺的条件这一事物本身的规律就足够了。不需要承认相触与不相触的两种产生方式中的任何一种。即使不这样承认，因果也不会变得不合理，而且因果非常合理，这将在下面阐述世俗名相时，在“我因前前……”等章节中进行说明。因此，这些驳斥虚假显现的理证非常有力，如果能够很好地体验到其中蕴含的独特深奥之处，就能彻底了解唯识宗的宗义，并揭示中观的秘密，因此对于二谛的宗派来说，没有比这更重要的了。第二，建立远离真实的单多：经中说：“任何事物被分析，于彼彼处无有单一性。于何处无有单一性，于彼处亦无众多性。”也就是说，对于自他双方所承认的常与无常、周遍与不周遍、粗大与微细、能知与所知等等任何事物，在分析其是否以单一方式成立时，对于未经分析时看似单一的事物，如水泡凝结物等，如果用比金刚山还要沉重和坚固的分析来衡量，连微尘都无法承受，只能破碎成无数碎片。因此，在任何事物中都不存在单一性。如果不存在单一性，那么也不存在众多性，因为众多性必须从单一性开始，如果没有单一性，又怎么会有众多性呢？就像没有树就没有森林一样。正如《楞伽经》中所说：“若以智慧分析，自性不可得。是故”，
English
If it is thought that placing it in this way is meaningless, it is not meaningless. The reason is that if one admits that cause and effect are truly established, then true establishment must be able to withstand rational analysis. If this is the case, there is no other possibility than the two extremes of contact and non-contact, or with and without interval, so it must be generated in one of these two ways. If one is separated from these two, there is no other way of generating cause and effect, so cause and effect are also unreasonable. However, for those who do not admit that cause and effect are truly existent, it is sufficient that the cause itself is the nature of things, which is the cause of the effect that does not arise without it. It is not necessary to admit either of the two ways of generating contact and non-contact. Even if one does not admit it in this way, cause and effect will not become unreasonable, and moreover, cause and effect are very reasonable, which will be explained below when explaining conventional designations, in the sections such as "I cause the former and the former..." Therefore, these reasonings that refute false appearances are very powerful, and if one can well experience the unique profundity contained therein, one can thoroughly understand the tenets of the Mind-Only school and reveal the secret of the Middle Way, so for the two truths' school, there is nothing more important than this. Second, establishing the absence of true singularity and plurality: It is said, "Whatever things are analyzed, there is no oneness in them. Where there is no oneness, there is no plurality either." That is to say, for whatever things are admitted by both self and others, such as permanent and impermanent, pervasive and non-pervasive, coarse and subtle, knower and knowable, when analyzing whether they are established in a single way, for things that appear to be single in the face of non-analysis, such as bubbles congealed, if measured with an analysis heavier and more solid than a hundred billion Vajra Mountains, even a particle cannot bear it, and it can only be broken and scattered into hundreds of pieces. Therefore, there is no oneness established in any of those things. If there is no oneness, then there is no plurality either, because plurality must begin with oneness, and if there is no oneness, how can there be plurality? Just as there is no forest without trees. As it is said in the Lankavatara Sutra, "If analyzed by wisdom, self-nature cannot be grasped. Therefore,\
Tibetan
་དེ་དག་བརྗོད་མེད་དང་། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་བཤད། །བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིག་ན་ནི། །གཞན་དབང་མེད་ཅིང་བརྟག་པ་མེད། །གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོངས་མེད་ན། །བློ་ཡིས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག །རང་བཞིན་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་མེད། །དངོས་པོ་མེད་ཅིང་ཀུན་གཞི་མེད། །རོ་མཚུངས་བྱིས་པའི་རྟོག་གེ་པ། །ངན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་དག་བརྟག །མཚན་མ་དངོས་པོ་རྣམ་རིག་དང་། །ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་གང་ཡིན་ལས། །ང་ཡི་སྲས་རྣམས་རབ་འདས་ནས། །དེ་དག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། བློས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཟུང་དུའམ་རྙེད་པ་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་དེ་དག་ངག་གིས་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་དང་དུ་མར་བདེན་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། ཡིད་ཀྱིས་དེ་དང་དེར་བཟུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱི་དོན་མེད་པར་བསྟན་ནས། ཡང་ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པར་བལྟ་བ་ལའང་དོན་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བློས་གཞིག་ན་གཞན་དབང་དང་ཀུན་བརྟགས་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་གསུམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མེད་ན། དེ་ཡོད་པར་བློས་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་ཞེས་པ་དང་། ཡང་དེ་ལྟར་མེད་ན་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་དག་འཇིག་རྟེན་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ཡིན་སྙམ་ ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་། ཡུལ་ཅན་མིག་གི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རིག་ཀྱང་མེད་ལ། ཕྱི་ནང་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་། དེ་དག་གི་ས་བོན་འཛིན་པའི་ཀུན་གཞི་འང་མེད་མོད་ཀྱི། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྟོག་པའི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་དང་བྲལ་བས་སམ། ཆོས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཡོ་བ་དང་བྲལ་བས་ཤི་ཟིན་པའི་རོ་དང་འདྲ་བ། བྱིས་པ་ལ་རྟོག་གེ་ངན་པའི་དབང་གིས་གྲགས་ཏེ།དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་བདེན་པར་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡང་། འོ་ན་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་དག་པ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུའི་གནས་པ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་སྙམ་ན། སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། མིག་ཤེས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང་། གཞན་དབང་གི་ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཅོག་གི་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་ངའི་སྲས་རྣམས་འདས་ནས་མཁས་པ་དེ་དག་གང་ལའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་རྣམ་པར་དཀར་བ་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཀྱང་། གང་གིས་དངོས་རྣམས་ངེས་བརྟགས་ན། །ཡ
Chinese
那些是不可言说的，也说本体自性也不存在。如果用智慧来分析，则没有他性，也没有分别。如果完全没有成立的事物，智慧又如何分别呢？没有自性，也没有识，没有事物，也没有阿赖耶识。如同尸体一般的孩童论者，那些恶劣者会分别这些。从相、事物、识，以及心的动摇中，我的孩子们完全超越，他们不分别这些而行事。如是说。如果用智慧来观察和分析，则无法把握或找到一和多的本体自性。因此，那些事物无法用语言真实地说成“这是这个”，也无法用心去把握那个本体自性，这显示了外境不存在。为了显示知识也是内在的，如果用智慧分析，他性、遍计所执和圆成实这三种事物也完全不存在，那么智慧又如何去分别它们的存在呢？又，如果这样不存在，那么内外的事物在世间又是如何显现的呢？如果这样想，外境的色等没有自性，作为有境的眼识等也没有识，内外显现为处所、身体和受用的事物不存在，执持那些种子的阿赖耶识也不存在。但是，由于与如实义的分别智慧光明和智慧的动摇分离，或者与如实分辨诸法的智慧分离，如同死尸一般，被孩童以恶劣的分别所称扬，他们那样真实地分别，但实际上并非如此。又，那么，善于如实法性的人们会住在什么样的状态中呢？从青黄等的相，内外处的事物，眼识等的识，以及他性的心的动摇等一切分别的戏论中，我的孩子们超越后，那些智者对任何事物都不分别而行事。如是说。此外，智慧清净的法称论师也说：谁若确定分析诸事物，
English
Those are inexpressible, and it is said that their essence is also non-existent. If analyzed with wisdom, there is no other-power and no discrimination. If there are no established entities at all, how can wisdom discriminate? There is no self-nature, no consciousness, no entity, and no alaya-consciousness. Like a corpse, childish logicians, those evil ones, will discriminate these. From characteristics, entities, consciousness, and whatever movement of the mind, my sons have completely transcended, and they act without discriminating these. Thus it is said. If one examines and analyzes with wisdom, one cannot grasp or find the essence of one and many. Therefore, those entities cannot be truthfully expressed in words as "this is this," and there is no essence that can be grasped by the mind as that, which shows that external objects do not exist. Furthermore, in order to show that knowledge is also internal, if analyzed with wisdom, the three entities of other-power, imputation, and perfect reality are also completely non-existent, then how can wisdom discriminate their existence? Also, if they do not exist in this way, then how do these internal and external entities appear in the world? If one thinks like this, external forms and so on have no self-nature, and the consciousness of the eye and so on, which are the objects, also have no consciousness. The entities that appear as places, bodies, and enjoyments, both internal and external, do not exist, and the alaya-consciousness that holds the seeds of those does not exist either. However, because it is separated from the wisdom light of discriminating the true meaning, or separated from the movement of wisdom that discriminates the Dharma as it is, it is like a corpse, praised by children with evil discrimination, and they discriminate in that way as true, but in reality it is not so. Also, then, in what kind of state will those who are skilled in the true nature of Dharma abide? From the characteristics of blue, yellow, and so on, the entities of internal and external sources, the consciousness of the eye and so on, and the movement of the mind of other-power, and so on, after my sons have transcended all the elaborations of all discriminations, those wise ones act without discriminating anything. Thus it is said. Furthermore, the teacher Dharmakirti, whose wisdom is completely pure, also said: Whoever definitely analyzes things,