Tibetan
ང་དག་ཏུ་ན་དངོས་དེ་མེད། །འདི་ལྟར་དེ་དག་གཅིག་པ་དང་། །དུ་མའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །སྣ་ཚོགས་དངོས་པོའི་དོན་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་མི་རིགས་ན། །དེ་བློ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཡང་། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གཅིག་པུར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམས་ན། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བྲལ། །དེ་བས་མཚན་ཉིད་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་བཤད་ཅེས། །མཁས་ པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུང་བ། །དེ་ནི་གསལ་བར་འོང་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའང་ཚུལ་དེ་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི། གཅིག་དང་དུ་མ་མ་གཏོགས་པར། །རྣམ་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡི། །དངོས་པོ་མི་རུང་འདི་གཉིས་ནི། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའང་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པས་གང་སྨྲས་པའི་ཕྱོགས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་རྟགས་དེ་གྲུབ་ཅིང་མཐུན་དཔེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་གྲུབ་ཀྱང་། ད་རུང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་ཡང་བདེན་པ་ཞིག་སྲིད་དམ་སྙམ་ནས། རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་རྟགས་འདིའི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པར་ལན་ཐེབས་སྙམ་པའི་རེ་བ་བྱེད་པ་ནི་རེ་བ་འབྲས་མེད་བརྫུན་པ་བསླུ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་སྲིད་ན་ནི། གཅིག་དང་དུ་མ་གཉིས་ཀར་བདེན་པ་མེད་ཀྱང་། ད་རུང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ཡིན་དགོས་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་ནའང་། གང་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་མ་གཉིས་མ་གཏོགས་པར། རྣམ་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་གཅིག་དུ་མ་གང་ཡང་མིན་པ་ཡི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་པར་མི་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གཅིག་དང་དུ་མ་འདི་གཉིས་ནི། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་གཞན་མི་སྲིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱའི་ཆོས་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པས་གང་སྨྲས་པ་དེ་དག་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་དེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་ཅིང་ཁྱབ་པ་ངེས་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་གཉིས་ནི་དངོས་པོའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་བཟློག་པའི་གཅིག་དུ་བྲལ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཐ་མི་དད་ཡིན་པས། ཆོས་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་རང་བཞིན་མེད་པ་མ་གྲུབ་ན་ནི་དེ་དང་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་འགྲུབ་ལ། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་ན་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའང་གྲུབ་ཟིན་ཏེ།
Chinese
我等看来实无有，如是彼等一与多，非有自性之体性，于诸繁杂事物中，若谓一性不应理，则彼诸般心识相，如何能成唯一体？如是如是思择义，如是如是各分离，是故以其性空故，善说无自性之理，智 者所说诸言教，于此皆能明显现。如是宣说亦同此理。第二、成立周遍：除了一与多之外，具有其他体相之，事物不容有此二，以其互相舍弃故。如是宣说。彼亦如是，自他宗派所说之宗，于所知法之法性上，虽已成立彼因，且已成立随顺同品，然犹疑有离一与多之外之真实，故于因之不相顺品之反遮周遍生疑，如是希冀此因之周遍不定而得反驳，然此希冀乃徒劳无果之虚妄欺骗。若谓或有一与多皆非之事物，则虽一与多二者皆无有真实，然亦不必一切所知皆须为无真实之周遍。何以故？除了一与多之外，具有其他体相，非一非多之事物不容有故。何以故？以一与多二者，乃互相舍弃而住之体性，故无有其他蕴聚之故也。如是，于所知法，自他宗派所说彼等，具有真实之一与多之离一多之因，于法性上已成立，且周遍已确定，故一切法皆已成立为无自性也。其中有说，一与多二者乃事物之类别，与彼相违之一多俱离乃非事物， 如是，所立与能立二者皆为非事物而无差别，故于彼法性之上，若未成立所立之无自性，则与彼体性无差别之因亦不能成立，若成立因，则所立事物之无自性亦已成立矣。
English
As we see it, there is no such thing. Like this, they are one and do not have the nature of many. In all kinds of things, if it is said that oneness is not reasonable, then how can all kinds of mind appearances become one? The more you think about the meaning, the more you separate. Therefore, because of its emptiness, it is well said that there is no self-nature. The words of the wise All the teachings that people say are clearly manifested here. It is said that it is the same as this reason. Second, to establish pervasiveness: Apart from one and many, there are other forms. Things cannot tolerate these two, because they abandon each other. It is said like this. It is also like this. Although the reason has been established on the Dharma nature of the known Dharma, which is said by the self and other sects, and it has been established that it follows the same category, there is still doubt that there is a reality apart from one and many. Therefore, there is doubt about the reverse pervasiveness of the reason's non-conforming category. It is hoped that the pervasiveness of this reason is uncertain and refuted, but this hope is only a futile and deceptive deception. If it is said that there may be something that is neither one nor many, then although neither one nor many has reality, it is not necessary that all knowledge must be a pervasiveness without reality. Why? Apart from one and many, there are other forms, and things that are neither one nor many are not allowed. Why? Because one and many are the nature of abandoning each other, so there is no other aggregate. In this way, on the Dharma of knowledge, those said by the self and other sects have the reason of being separated from one and many, which is true. It has been established on Dharma nature, and pervasiveness has been determined, so all Dharmas have been established as having no self-nature. Some say that one and many are categories of things, and that being separated from one and many is not a thing. In this way, both the established and the established are non-things and are no different. Therefore, on that Dharma nature, if the non-self-nature of the established is not established, then the reason that is no different from that nature cannot be established. If the reason is established, then the non-self-nature of the established things has also been established.