Tibetan
དེས་ན་མིག་དབང་གིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བེམ་པོ་ཡིན་པས་ལྟ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ལ་ཤེལ་སོགས་དྭང་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་བར་ཆོད་ནའང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པས་མཐོང་ཞིང་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པ་དང་བྲལ་ནས་ཇི་ལྟར་ཤེས་སུ་རུང་སྟེ་ཤེས་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་དབང་པོ་མིག་ཤེས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་རྐྱེན་ཙམ་སྟེ་ཡུལ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་ཞིག་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ངེས་པས་གྲུབ་ལ། དེ་ཕྱིར་དཔེར་ན་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ནི་མེ་ལོང་ནང་ལ་ཤར་རྒྱུའི་གཟུགས་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་གྱི། གཟུགས་དངོས་ག་ལ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་པ་དོན་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། མི་བརྒྱས་བུམ་ པ་གཅིག་ལ་བལྟས་ན་སོ་སོ་རང་རང་གི་ཤེས་པ་བུམ་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་སྟེ། མེ་ལོང་བརྒྱའི་ནང་དུ་བུམ་པ་གཅིག་གི་གཟུགས་བརྙན་སོ་སོར་ཤར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་གང་ཟག་བརྒྱ་པོ་དེ་སོ་སོ་རང་རང་གི་རྒྱུད་ན་བུམ་པ་ཤེས་པའི་སྣང་ཆའམ་ཤེས་ཆ་རེ་མེད་ན་ནི་བུམ་པ་ཤེས་པར་ཡང་མི་རུང་ལ། ཡོད་ན་སོ་སོའི་བློ་ངོ་ལ་སྣང་བའི་ཆ་དེ་ཅིག་ཤོས་ལ་སྣང་མི་སྲིད་དེ་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་སྣང་ཕན་ཆད་རང་སྣང་ཡིན་པར་བཟློག་ཏུ་མེད་ཀྱང་། འོན་ཀྱང་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་རྒྱུ་མེད་དུ་མི་འབྱུང་བས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ནི་ཡོད་དེ། དེ་ལས་དེའི་རྣམ་པ་འབྱུང་བ་ནི། རྒྱ་ལས་རྒྱའི་འབུར་ལྟ་བུའམ། གཟུགས་ལས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། དཔེར་ན། མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤར་ན། གཟུགས་དངོས་ནི་མེ་ལོང་ལ་ནམ་ཡང་འཆར་མི་སྲིད་ཀྱང་། གཟུགས་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ། རང་སེམས་ལ་གང་སྣང་བ་དེ་ནི་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་འོས་མེད་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ལ་ཇི་ཡོད་པ་མ་ལྷག་མ་ཆད་པར་ཕྱི་རོལ་ལའང་ཡོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་རང་གི་བློ་ངོ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དང་། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དུ་སྣང་ངོའི་འདི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དངོས་མིན་པས། ཕྱི་དོན་དངོས་ནི་ལྐོག་ན་མོའི་ཚུལ་ཏེ་རྣམ་པ་དེའི་ཕག་ཏུ་ཡིབ་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་བ་མེད་པར་འདོད། ལུགས་འདི་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་འདོད་ཕན་ཆད་འདི་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ལས་འོས་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་འཐད། འདི་དག་གིས་དཔེར་ན། ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བའི་ཤེལ་མངོན་ སུམ་བཟུང་ན། ཤེལ་
Chinese
因此，不是眼根在看，因为它（眼根）是物质性的，不能作为观看者，而且即使被玻璃等透明物体阻隔也能看到。因此，是凭借了知晓一切境才得以见和知，如果脱离了知晓，又怎么能知晓呢？这是不可能的。因此，眼识只是根识进入境的因缘，是执持境的一种能力，这可以通过随后的来去确定来证明。因此，例如镜子中显现的影像，是与镜子内显现之物相似而产生的影像，怎么会是真实的物体呢？同样，显现在意识中的一切部分，都只是意识显现为该事物的形象而已。例如，一百个人看一个瓶子，各自的意识都显现为瓶子的形象，就像一百面镜子中分别显现一个瓶子的影像一样。如果不是这样，那么那一百个人，如果各自的相续中没有了知瓶子的显现或了知部分，那么也不可能了知瓶子。如果存在，那么各自心识中显现的部分，不可能显现给另一个人，因为相续是不同的。因此，无论显现什么，都无可辩驳地是自显现。然而，这样的显现形式不会无因而生，因此存在创造形象的外境。从外境产生该形象，就像从印度（རྒྱ་，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）产生印度的凸起，或者像从物体产生影像一样。例如，如果在镜子中显现物体的形象，真实的物体永远不可能显现在镜子上，但就像物体所具有的那样显现。同样，显现在自心中的任何事物，都必然是外境的形象，但外境也必须完全具备该形象所具有的一切。因此，人们会混淆自己心识中显现的形象和创造形象的外境，实际上，显现的这只是形象，而不是真实的事物。因此，真实的外境是隐藏的，就像隐藏在形象背后一样，无法被看到。只要承认外境存在，就不得不这样承认，这非常合理。这些就像用颜料染色的玻璃，如果直接拿着，那么玻璃
English
Therefore, it is not the eye faculty that sees, because it (the eye faculty) is material and cannot act as a seer, and also because one can see even when obstructed by transparent objects such as glass. Therefore, it is by knowing all the objects that one sees and knows; if separated from knowing, how can one know? It is impossible. Therefore, eye consciousness is merely the condition for the sense faculty to enter into the object, a capacity for grasping the object, which is proven by the subsequent certainty of coming and going. Therefore, for example, the image that appears in a mirror is an image that arises similar to the object that appears in the mirror; how could it be the real object? Similarly, all that appears in consciousness is merely consciousness appearing in the form of that thing. For example, if a hundred people look at a single vase, each person's consciousness appears in the form of the vase, just as the image of a single vase appears separately in a hundred mirrors. If it were not so, then those hundred people, if each of their continuums did not have an appearance or knowing part of knowing the vase, then it would not be possible to know the vase. If it exists, then the part that appears in each person's mind cannot appear to another, because the continuums are different. Therefore, whatever appears is undeniably a self-appearance. However, such an appearance does not arise without a cause, so there is an external object that creates the appearance. The appearance arising from that is like the bulge of India (རྒྱ་，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) from India, or like an image from an object. For example, if the form of an object appears in a mirror, the real object can never appear in the mirror, but it appears as it is in the object. Similarly, whatever appears in one's own mind must be the form of the external object, but the external object must also possess everything that the form has without excess or deficiency. Therefore, one confuses the form that appears in one's own mind with the external object that creates the form, but in reality, this appearance is only a form and not the real thing. Therefore, the real external object is hidden, like being hidden behind the form, and is considered invisible. As long as one admits that external objects exist, one has no choice but to admit this, which is very reasonable. These are like glass stained with paint, if one holds it directly, then the glass
Tibetan
མངོན་སུམ་ཚོན་གཟུགས་བརྙན་བཟུང་བ་ཡིན་པ་ལྟར། མངོན་སུམ་སྣང་བ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་སྣང་བའི་གཞི་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་ཕྱི་དོན་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེས་ན་དབང་པོས་ཡུལ་མི་འཛིན་པར་ཤེས་པས་འཛིན་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་ཕྱི་དོན་གཏན་ནས་མ་སྣང་ན་ཤ་ཟ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པའང་ཅིས་མི་འཛིན་ཏེ། བུམ་པ་དང་ཤ་ཟ་གཉིས་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ཕྱི་དོན་སྣང་ཞིང་དེ་ཕན་ཆད་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ཟེར་ཀྱང་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཏན་མ་ཆུབ་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ཡུལ་དངོས་སུ་རིག་ན་གཉིས་པ་སོགས་སུའང་ཅིས་མི་རིག །ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ཡང་གང་གི་རྣམ་པ་གཏད་པ་དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ལས་གཞན་མི་སྲིད་དེ། མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་གཟུགས་དངོས་ཤར་བ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་ཀྱང་། གང་མེ་ལོང་ལ་ཕྱོགས་པ་དེ་འཆར་བ་ལས་གང་རུང་རུང་མི་འཆར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་སྐབས་འདིར་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཔེར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་བློ་ལ་གོ་སླ་བར་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་སེམས་ཙམ་པ་དང་འདི་གཉིས་འདྲ་ཡང་། ཕྱི་དོན་ལོགས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་མོ། །དེ་ལ་རྣམ་བཅས་པ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ལ་བརྟགས་པའི་མུ་གསུམ་ཡོད་པ་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། གཞུང་འདིར་ཐ་སྙད་དུ་དེ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་གང་བཞེད་ཅེ་ན། དགེ་ལྡན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ནི་ཚད་མ་དང་འདི་ཀུན་མཐུན་པར་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པར་བཞེད་ཅེས་གསུངས་ཀྱང་། སྤྱིར་ཁ་ནང་ལྟ་རང་རིག་ གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་རྒྱུད་ཙམ་ལ་བསམས་ན། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སེམས་སུ་གཉིས་མེད་ཅེས་པ་དེའི་ཐ་སྙད་རུང་བའི་སྐབས་ཙམ་ཞིག་ཡོད་མོད་ཀྱི། མུ་གསུམ་པོའི་སྐབས་འདིར་ནི་དེ་ཙམ་མིན་པར་ཟླའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པ་འཛིན་ཚུལ་ལ་གོ་དགོས་པས་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་པས་ལུགས་འདིར་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་གནོད་པ་མེད་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་མཐོང་བས་བདག་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྨྲ་ལ། གཞུང་གི་དགོངས་པའང་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་ཙམ་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་འགོག་པའི་སྐབས་སུ། སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་སྔོ་སོགས་འཛིན་པའི་སེམས་རིགས་འདྲ་ཤ་སྟག་པ་དུ་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ལ། དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། གང་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་སེམས་གཉིས་འབྱུང་བ་འདི་གནས་མ་ཡིན་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །ཞེས་དང་།
Chinese
正如显现的颜色是执取影像一样，显现的显现仅仅是识，而显现为颜色和形状的基础，则认为是与识相异的微尘集合的外境，因此认为不是根识执取对境，而是识执取对境。对此，有些人说，如果外境完全不显现，那么肉食等的形象为何不执取呢？因为瓶子和肉食两者都是隐蔽的，没有差别，所以说第一刹那外境显现，此后是隐蔽的，这是完全不了解经部宗的观点。如果在第一刹那真实地认识对境，那么在第二刹那等为何不认识呢？即使是隐蔽的，除了执取所对应的形象之外，不可能有其他的，就像镜子中永远不可能显现真实的物体，但是，如同凡是朝向镜子的就会显现，而不是任何东西都会显现一样。对此，此处用影像作比喻，仅仅是为了容易理解而已。这样，虽然说识具有能取，但唯识宗和此宗相同，仅仅是是否承认外境独立存在的差别而已。对此，对于有相派来说，有能取的形象和执取它的识，对于这两者有三种分析方式，这将在下面阐述。那么，此论中，在名言上，您认为这三者中的哪一种呢？格鲁派的学者们说，此论与量论完全一致，认为多种是无二的。但总的来说，如果从内观自证的角度，仅仅考虑识流，那么说显现的多种在心中是无二的，在某种情况下，这种说法是可行的。但是，在这三种分析方式的情况下，并非仅仅如此，而是要理解通过月的力量来执取形象的方式，因此非常不合理，所以在此宗中，通过名言量成立且没有损害的是能取所取数量相等，我认为唯有如此，论典的观点也是如此。对此，在唯识宗遮破能取所取数量相等的时候，以前的一些论师认为，执取蓝色等的许多相似的识同时产生，如果是这样，那么世尊说：没有先后的两个心同时产生，这是不可能的，没有机会的。这样说道。
English
Just as the manifested color is grasping an image, the manifested appearance is only consciousness, and the basis for appearing as color and shape is considered to be external objects composed of aggregates of subtle particles that are different from consciousness. Therefore, it is believed that it is not the sense faculties that grasp the object, but consciousness that grasps the object. Some say that if external objects do not appear at all, then why are the forms of meat, etc., not grasped? Because both the vase and the meat are hidden and there is no difference, so saying that the external object appears in the first moment and is hidden thereafter is completely ignorant of the Sautrāntika's view. If the object is truly recognized in the first moment, then why not recognize it in the second moment, etc.? Even if it is hidden, it is impossible to have anything other than grasping the image that corresponds to it, just as it is never possible for a real object to appear in a mirror, but like whatever faces the mirror will appear, rather than anything appearing. In this regard, the example of the image here is merely to make it easier to understand. Thus, although it is said that consciousness has aspects, the Mind-Only school and this school are the same, the only difference being whether or not they acknowledge the independent existence of external objects. In this regard, for the aspectarians, there are three ways to analyze the grasper aspect and the consciousness that grasps it, which will be explained below. So, in this treatise, which of these three do you think is intended in terms of convention? The Gelug scholars say that this treatise is completely consistent with epistemology, and that multiplicity is non-dual. But in general, if we consider only the stream of consciousness from the perspective of inner-looking self-awareness, then saying that the multiplicity of appearances is non-dual in the mind is feasible in some cases. However, in the case of these three analyses, it is not just that, but it is necessary to understand the way in which the image is grasped through the power of the moon, so it is very unreasonable, so in this system, what is established by conventional valid cognition and is without harm is that the number of grasper and grasped are equal, and I think that is the only way, and that is also the view of the treatise. In this regard, when the Mind-Only school refutes the equality of the number of grasper and grasped, some former teachers believed that many similar consciousnesses that grasp blue, etc., arise simultaneously. If that is the case, then the Blessed One said: "It is impossible and there is no opportunity for two minds to arise simultaneously without precedence." So it says.