Tibetan
བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་རྙེད་པ་སྟེ་མཚན་མར་འཛིན་པ། དེ་ཚེ་དམན་པའམ་གདོལ་པའི་ཁྱིམ་དུ་རོལ་པ་སྟེ་ཉེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པས་དེ་རྟོགས་ན་ཉེས་པའི་དྲི་མས་མི་གོས་སོ། །དུས་གང་ཞིག་ཚེ་སློང་མོ་བྱེད་པ་ན་ནི་སྲང་ཁར་བོར་བའི་ཁམས་ཕོར་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་དེ། དེ་གནས་ལུགས་རྟོགས་པས་བདག་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཡིན་པར་གྱུར་ན་སླར་ཡང་གཉིས་འཛིན་གྱི་ཞེན་པའི་ཁམས་ཕོར་དེས་ཅི་ཞིག་བྱར་ཡོད། དེས་ན་བླང་དོར་གྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་པ་ལ་ཐ་སྙད་གཉིས་ཆོས་ཀྱིས་ཅི་བྱ་སྟེ། རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་མི་གཡོ་བཏང་སྙོམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ནས། མྱ་ངན་འདས་པ་ལ་གནས་ཤིང་སྲིད་པར་མཛེས་སོ། །དེས་ན་ནད་གཞན་དག་ལ་སྟེ་རྣམ་རྟོག་གི་ནད་ཉིད་ལ་རྣམ་རྟོག་སྣོན་པའི་སྨན་གཞན་མི་འཕྲོད་པ་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ་གང་འཕྲོད་དགོས་པ་བཞིན། བསམ་དང་བསམ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་སུ། ཇི་ལྟར་བསམ་མེད་བུ་ཆུང་གི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བྱ་ཞིང་། གཉུག་མ་སྟོན་པའི་བླ་མའི་ལུང་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་རབ་ཏུ་འབད་ན། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་རང་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ཁ་དོག་དང་ཡོན་ཏན་དང་བརྗོད་པའི་ཡི་གེ་དང་མཚོན་པའི་དཔེ་བྲལ་བ་གང་ཞིག །སྔ་རུ་མེ་བཏུབ་དེ་ནི་ས་ར་ཧ་བདག་གིས་སམ་རྣལ་འབྱོར་པ་ རང་གིས་གྱི་ན་སྟེ་ཕྱོགས་ཙམ་དུ་མཚོན་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། གཞོན་ནུ་མ་ཡིན་བདེ་བ་སྙིང་ལ་ཞེན་པ་བཞིན། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་དེ་ནི་སུ་ལ་བསྟན་པ་ནུས་སམ་སྟེ་མི་ནུས་སོ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་པོ་ཡོངས་སུ་བཅད་པའམ་བྲལ་བ་དང་། དེར་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་ལུས་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཐིམ་པར་འགྱུར། གང་ཚེ་ཡིད་ནི་མི་གཡོ་བར་མ་བཅོས་རང་གནས་སུ་བརྟན་པ་སྟེ། དེ་ཚེ་འཁོར་བའི་དངོས་པོ་ལས་ནི་རང་གྲོལ་འགྱུར། གང་ཚེ་བདག་དང་གཞན་ནོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པ་མཉམ་པར་མཐོང་བ་ན། དེ་ཚེ་བླ་མེད་ཀྱི་ལུས་ཏེ་ལྷན་སྐྱེས་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་རང་བློ་ངེས་པར་མ་འཁྲུལ་པར། གཞན་ལ་རག་ལུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་ཤེས་པས་རང་གིས་རང་ལ་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ནི། མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་གཉུག་མའི་དོན་ལ་རྡུལ་མིན་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཡོད་པ་མིན་ལ་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་གཟུགས་མེད་པའང་མ་ཡིན་སྣང་བ་དང་སེམས་ཀྱང་མིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཡེ་ནས་སྟོང་པས་ན་གདོད་ནས་ཞེན་པ་ཡིད་ཡུལ
Chinese
了知取舍之差别，即是执著名相。彼时若沉溺于下劣或贱民之家，乃是过失之垢染。然于实义无有二元，若能证悟此，则不染过失之垢。何时行乞之时，以路边弃置之瓦钵而受用。若证悟彼之本性，我即是国王，复又对二取之执着，此瓦钵又有何用？是故完全舍弃取舍之分别，安住于彼唯一之实性，名相二法又有何用？恒常自性不动，任运自然成就。安住于寂灭，且庄严轮回。因此，对于其他疾病，即对于分别念之疾病，不应施用增添分别念之其他药物，应如理施用对症之药。完全舍弃思与所思一切，如无思之幼儿般安住。于指示本初之上师教言，精勤努力。则俱生智慧于自相续生起，毫无疑问。离于颜色、功德、言语文字及譬喻之表诠者，往昔能燃火者，是萨ra哈我，或瑜伽士 自己，仅能略为表示。何者耶？如对青春少女之乐执着于心。一切之自在主，彼殊胜者，谁能指示？不能指示也。断除或远离有实与无实二者，于彼处，分别念之自性，一切有情之身亦完全融入。何时心不摇动，于未作之自性中安住，彼时自轮回之事物中自然解脱。何时无有自他之分别，平等而见，彼时无上之身，即俱生之身将获得。如是教示，自心不迷乱，不以依赖他者之方式而知，自己善为了解自己之后，于平等中安住时，本初之义非为微尘，即非有色之微尘，亦非离尘，即非无色，亦非显现与心，如所显现之事物，本即是空性，故本初即是执着之意境。
English
Finding the distinction between what to accept and reject is to grasp at names and signs. At that time, indulging in a low or outcaste's home is a fault, a stain of wrongdoing. However, in reality, there is no duality, so if one realizes this, one is not stained by the dirt of faults. When one begs, one enjoys using a broken clay pot found on the street. If one realizes that nature, and I become a king, what use is that clay pot of clinging to duality anymore? Therefore, having completely abandoned the distinctions of acceptance and rejection, what use are dualistic terms for abiding in that very reality? Always, the unchanging nature is spontaneously accomplished in equanimity. Abiding in nirvana and adorning samsara. Therefore, for other illnesses, that is, for the illness of conceptual thought, one should not administer other medicines that add to conceptual thought, but administer what is appropriate. Having completely abandoned all thought and objects of thought, one should abide like a thoughtless child. If one strives diligently in the instructions of the guru who reveals the primordial, there is no doubt that coemergent wisdom will arise in one's own mindstream. That which is devoid of color, qualities, spoken words, and illustrative examples. The one who could ignite fire in the past, that is Saraha myself, or the yogi himself, can only be represented partially. What is it? Like clinging to the pleasure of a young maiden in the heart. Who can show that supreme lord of all? It cannot be shown. Having completely cut off or separated the two, existence and non-existence, there, the nature of conceptual thought, the bodies of all beings, will also completely dissolve. When the mind is unwavering, abiding in its unaltered natural state, at that time, one will be naturally liberated from the objects of samsara. When there is no distinction between self and other, and one sees them equally, at that time, the supreme body, that is, the coemergent body, will be attained. Having understood this teaching without confusing one's own mind, and not knowing it by relying on others, having understood oneself well, when abiding in equanimity, the primordial meaning is not a particle, that is, it is not a particle of form, nor is it without particles, that is, it is not formless, nor is it appearance and mind, because the things that appear are empty from the beginning, therefore, from the beginning, it is the object of clinging.