Tibetan
་རྟགས་མཐོང་བའོ། །དཔྱད་གསུམ་གྱི་དག་པའི་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ནི་མངོན་རྗེས་དེ་གཉི་ག་དང་མི་འགལ་བར་ཤིན་ལྐོག་སྟོན་པའོ། །གང་དང་ལྡན་ན་སྨྲ་བ་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་སྨྲ་བའི་རྒྱན་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་ཚིག་དོན་མཐའ་དག་ཤེས་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ཞིང་ཟུར་ཕྱིན་པ་ཅལ་ཅོལ་སོགས་མེད་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། མཁས་པའི་ཁྲོད་དུ་བག་ཚ་བ་མེད་པར་སྨྲ་ཞིང་མི་འཇིགས་པ་དང་། ཕ་རོལ་པོའི་ཚིག་རྫོགས་པའི་བར་དུ་སྡོད་ཅིང་དལ་བར་རྒྱུན་ཆགས་པར་བསྒྲུབ་པས་བརྟན་པ་དང་། རྒྱུད་འཇམ་རང་བཞིན་བཟང་བས་ཕྱིར་རྒོལ་དང་དབང་པོའི་སེམས་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པའོ། ། སྨྲ་བ་གང་ལ་ཆད་པས་གཅད་པ་མི་འོས་ནི་གཏམ་རྗེས་བཅད་པ་དང་། གཏམ་འཕྲོ་ལུས་པ་དང་། གཏམ་གྱི་ཉེས་པའོ། །གཏམ་རྗེས་གཅད་པ་ནི། རང་གི་སྨྲ་བའི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་པ་སྟེ་མ་ལེགས་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་གྱི་སྨྲ་བའི་ཡོན་ཏན་ལེགས་པར་ཁས་བླང་བ་དེ་ནི་ཆད་པ་རང་གིས་ཁས་བླང་བའོ། །གཏམ་འཕྲོ་ལུས་པ་ནི། འབེལ་བྱའི་དོན་བཞག་ནས་དོན་མེད་པའི་གཏམ་གཞན་ནས་གཞན་དུ་བརྒྱུད་པའམ། གཏམ་གཞན་དོན་མེད་པ་སྨྲ་བ་སྟེ་རྒྱས་པར་མདོ་སྡེ་ལས་ཇི་སྐད་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །གཏམ་གྱི་ཉེས་པ་ནི་དོན་མེད་པའི་ཅལ་ཅོལ་ལམ་བབ་ཅོལ་འགྲེལ་མེད་སྨྲ་བ་དང་། ཡིད་ཁྲོས་ནས་འཁྲུགས་པ་དང་དགའ་བས་གཡེང་བའོ། །ཚིག་དང་དོན་ཕྱིར་རྒོལ་དང་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་མི་གོ་བ། བརྡ་འཕྲད་དུ་མི་རུང་བ་སྨྲ་བ་དང་། རན་པ་མ་ཡིན་པ་ཚིག་ལྷག་ཟློས་པ་མང་བའམ་དོན་མ་ཚང་བ་ཉུང་བ་དང་། དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། དོན་མེད་པ་དོན་མ་དམིགས་པ། དོན་དང་བྲལ་བ། དོན་དེར་མ་འབྲེལ་བ། རིགས་པ་དང་བྲལ་བ། དེ་གྲུབ་མི་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སོགས་དཔྱད་པ། ཚུལ་བཞིན་མིན་པ་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ། སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ཚོགས་པར་དབྱུང་རུང་མིན་པའི་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་དོ། །མདོར་ན་དེ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པའོ། །དུས་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་སྔར་སྨྲ་བྱ་ཕྱིས་སྨྲ་བ། ཕྱིས་སྨྲ་བྱ་སྔར་སྨྲ་བ་ལྟ་བུ། སྐབས་སུ་མ་བབ་པར་སྨྲ་བ་དང་། མི་བརྟན་པ་དམ་བཅས་ཀྱང་དེ་འདོར་བ་ དང་། སྒྲའི་མཚན་འགལ་བ་མི་གསལ་བ་མྱུར་ཆེས་བས་ཧ་ཅང་རྟབ་རྟབ་པོས་དང་། ཆོ་ག་རྒྱུན་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པར་བར་སྐབས་སུ་ཚིག་དང་སྤོབས་པ་རྒྱུན་ཆད་པའོ། །སྨྲ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་ལམ་ནས་བཟློག་པ་ལེགས་ལམ་ལ་བཞག་པའི་སྣོད་མ་ཡིན་པ་དང་། མི་མཁས་པ་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་ཅན་སོགས
Chinese
是见征相。以三种观察清净的信赖之教证，是不与现量、比量二者相违背而显示极隐蔽之义。具有何等功德能使言说美妙的言说之庄严呢？即通晓自他宗派的论典词义一切，语词清晰透彻，无有杂语等而圆满，于智者之中无有怯懦而宣说无畏，住于对方语词说完之间，以缓慢而持续的方式成办而稳固，心相续柔和自性善良而与反驳者及诸根之意相合。 以何种言说之过失不应惩罚呢？即断绝语尾，遗漏语头，以及言语之过失。断绝语尾是，自己承认所说之过失，即说“不善”，以及承认他人所说之功德为善，此乃自己承认惩罚。遗漏语头是，舍弃应说之义，而从其他转为其他无意义之语，或者说其他无意义之语，如经部中所广说的那样。言语之过失是，说无意义之杂语或胡言乱语无有解释，以及心中愤怒而混乱，或因喜悦而散乱。词句与意义反驳者与眷属们不能理解，说不能表达之语，以及不适宜的词句重复过多或意义不完整而过少，以及不具有意义的是，无意义，意义未确定，与意义相离，与意义不相关联，与理相违，不能成立彼之因不成等观察。不如理者，如似能成立者与所立相同，似能破斥者，一切不能集合的言说。总之，彼一切是无意义的。非时而言说，如先应说者后说，后应说者先说等。于不应时而言说，以及不稳固，立誓亦舍弃。 以及声音的特征相违，不清晰，过于快速而非常仓促，以及仪轨不持续，中间词句与勇气中断。从言说中产生的是，将反驳者从邪道上扭转，安置于正道上的非器，以及不贤善者与具偏袒心者等。
English
It is seeing the signs. The teachings of pure faith through the three examinations are those that do not contradict both direct perception and inference, and reveal the most hidden meanings. What qualities make speech beautiful, the adornment of speech? It is knowing all the words and meanings of the scriptures of one's own and others' tenets, being complete with clear and thorough words without idle talk, speaking fearlessly without shyness among the wise, staying until the other person's words are finished, accomplishing steadily and continuously, and being stable, with a gentle mind and good nature, harmonizing with the minds of the opponents and the senses. What kind of speech should not be punished for its faults? It is cutting off the end of a sentence, omitting the beginning, and the faults of speech. Cutting off the end of a sentence is admitting one's own faults in speaking, saying "not good," and admitting the good qualities of others' speech as good, which is admitting punishment oneself. Omitting the beginning of a sentence is abandoning the meaning to be discussed and passing from one meaningless word to another, or speaking other meaningless words, as extensively described in the sutras. The faults of speech are speaking meaningless idle talk or nonsense without explanation, being confused by anger in the mind, or being distracted by joy. Words and meanings that the opponents and attendants cannot understand, speaking words that cannot be expressed, and unsuitable words that are too repetitive or incomplete in meaning, and those that do not have meaning are meaningless, the meaning is not determined, separated from meaning, not related to meaning, contradictory to reason, and the investigation of reasons that cannot be established, such as the unestablished. Those that are not proper, such as those that appear to establish the same as what is to be established, and those that appear to refute, all speech that cannot be assembled. In short, all of that is meaningless. Speaking out of time, such as saying what should be said first later, and saying what should be said later first. Speaking at an inappropriate time, and being unstable, even abandoning vows. And the characteristics of the sound are contradictory, unclear, too fast and very hasty, and the ritual is not continuous, and the words and courage are interrupted in the middle. What arises from speech is the non-vessel that turns the opponent from the wrong path and places them on the right path, and the unwise and biased, etc.
Tibetan
་འཁོར་དེར་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་། བདག་ཀྱང་སྨྲ་བ་ནས་སྨྲ་བའི་རྒྱན་གྱི་བར་ལ་མི་མཁས་པར་རིག་ནས་སྨྲ་བར་མི་བྱ་བ་དང་། དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་བརྟག་ནས་མི་ཕྱེད་པས་འབྱུང་བ་ཆད་པའི་གནས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་གམ། འཁོར་ཕྱོགས་ཡང་མངོན་ཞེན་མེད་པའི་ལེགས་ཉེས་འབྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ནམ། བདག་ཀྱང་སྨྲ་བ་ལ་མཁས་པར་རིག་ནས་སྨྲ་བར་བྱའོ། །སྨྲ་བར་བྱེད་པའི་འབྱུང་བ་ནི་སྨྲ་བར་ནུས་པའམ་ལྕོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་ལ་ངེས་པར་མོས་ཤིང་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། བདག་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ལ་མཁས་པ་སྟེ། དེས་གཏམ་གྱི་གཞི་ཐམས་ཅད་དུ་གང་ཡང་སྨྲ་བར་བྱེད་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །མི་འཇིགས་པ་ནི་གང་གིས་འཁོར་འདུས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་པའོ། །སྤོབས་པ་ནི་གང་གིས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་སྨྲས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ལན་གདབ་པ་ཤེས་པའོ། །ཡང་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པས་སྨྲ་བའི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའི། བརྩད་ཅིང་སྨྲ་བར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་མངོན་པར་མདོ་ལས་ ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གནས་བཅུ་གཉིས་མཐོང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ། སྙེད་བཀུར་སོགས་ལ་མ་ཞེན་པར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པ་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་སེམས་ཅན་ཀྱི་ཚོགས་ཆོས་ཀྱིས་སྡུད་པ། བདག་གཞན་གྱི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་དེས། མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས། གཞན་དག་དང་རྩོད་པས་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །བཅུ་གཉིས་གང་ཞེ་ན། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་མཆོག་ཟབ་མོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་དོན་དང་ལྡན་པ་བཤད་པ་ཀུན་ནས་ཤེས་པ་དཀོན༡་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་བསམ་པས་སྨྲ་བ་དཀོན༢་པ་ཏེ་སྐྱོན་གདགས་པའི་བསམ་པས་དང་། ཚོགས་པ་མཁས་པ་དང་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལྡན་པ་རྣམས་དཀོན༣་པ་དང་། ཕྱོགས་ངན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཉེས་པ་དང་། ཚིག་དོར་དང་ལྟག་ཆོད་སོགས་རང་ཕྱོགས་རྒྱལ་ཐབས་ཀྱི་ངན་གཡོ་སྨྲ་བའི་ཉེས་པ་དང་། ཚིག་མཇུག་ཏུ་མི་སྡོད་པར་དུས་མ་ཡིན་གཏམ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་དང་། ལེགས་པར་སྨྲས་ཀྱང་གཏམ་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ཉེས་པ་དང་། ཚིག་རྩུབ་དང་མཚང་འབྲུ་སོགས་ཚིག་བརླང་པོའི་ཉེས་པ་དང་། དེས་རང་གཞན་ཡིད་འཁྲུགས་པའི་ཉེས་པ་དང་ནི་དེ་ལྟར་གང་ཉེས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་སྤངས་ཏེ་ཚུལ་བཞིན་སྨྲ་བ་དཀོན༤་པ་དང་། ཚིག་རྩུབ་སོགས་ཕར་རང་གི་ཡིད་འཁྲུགས་མེད་པར་སྨྲ་བ་དཀོན་པ
Chinese
那個集會沒有功德，我也知道自己不擅長從說話到說話的莊嚴，所以不應該說話。像這樣，如果不能分辨說話的功德和過失，就不會變成斷絕生源的地方。反駁者是個好器皿嗎？或者集會方面也具有沒有偏見、能分辨好壞的功德嗎？我也知道自己擅長說話，所以才說話。說話的起因是能夠或勝任說話。對於說話一定信奉和珍愛的法，就是通達自他和他人宗義，因此他能在一切談話的場合中都能說話。無畏就是憑藉它能在一切集會中說話。雄辯就是憑藉它能知道如何回答反駁者的所有言論。還有，希望自己變得更好，就應該知道說話的方式，但不應該爭辯和說話。如世尊在《法句經》中所說的那樣：見到十二處的菩薩，不貪圖利養等，努力精進於善法，以精進為核心，以法來攝受有情眾生，投入自他利益的人。如果希望迅速證得無上正等覺，就不應該與他人爭辯。十二種是什麼呢？通達講述殊勝深奧的大乘法義極為稀有（1），以想要通達一切法的意念來說法極為稀有（2），即以挑剔過失的意念來說法。集會中具有智慧和證悟的人極為稀有（3）。捨棄執持惡見和偏執的過失，捨棄斷章取義和背後中傷等為了自己一方獲勝的惡劣手段，以及不守承諾而將話題轉移到不適當的言論上的過失，以及即使說得好也貶低言論的過失，以及粗暴的言辭和揭露隱私等粗俗言辭的過失，以及由此擾亂自己和他人心意的過失，像這樣捨棄六種過失而如理如實地說法極為稀有（4）。不帶粗暴言辭等擾亂他人和自己心意地說話是稀有的。
English
That assembly has no merit, and I also know that I am not skilled from speaking to the adornment of speaking, so I should not speak. Like this, if one cannot distinguish the merits and faults of speaking, one will not become a place where the source of arising is cut off. Is the opponent a suitable vessel? Or does the assembly also possess the merit of being unbiased and able to distinguish good from bad? I also know that I am skilled in speaking, so I speak. The cause of speaking is being able to or capable of speaking. The dharmas that one must believe in and cherish in speaking are being skilled in the tenets of oneself and others, so that one can speak in all situations of conversation. Fearlessness is being able to speak in all assemblies by means of it. Eloquence is knowing how to answer all the statements of the opponent by means of it. Furthermore, wishing to become better, one should know the manner of speaking, but one should not argue and speak. As the Blessed One said in the Dharma Abhidhamma Sutra: The bodhisattva who sees the twelve places, not being attached to gain and respect, diligently strives for virtue, making diligence the essence, gathering sentient beings with the Dharma, and engaging in the benefit of oneself and others. If one wishes to quickly attain unsurpassed perfect enlightenment, one should not speak by arguing with others. What are the twelve? It is rare (1) to fully understand the explanation of the supreme and profound meaning of the holy Dharma, which is endowed with the meaning of the Great Vehicle, and it is rare (2) to speak with the intention of wanting to understand all dharmas, that is, with the intention of finding faults. It is rare (3) for the assembly to have wise people and those who possess realization of the path. Abandoning the fault of holding onto evil views and being biased, abandoning the evil means of cutting off words and backstabbing, etc., to win for one's own side, as well as the fault of not keeping promises and shifting the topic to inappropriate speech, as well as the fault of belittling speech even when it is well spoken, as well as the fault of harsh words and revealing secrets, etc., of vulgar speech, as well as the fault of disturbing one's own and others' minds by this, like this, it is rare (4) to abandon the six kinds of faults and speak truthfully and correctly. It is rare to speak without harsh words, etc., disturbing the minds of others and oneself.