Tibetan
་བ་ཡིན་པས། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ནི་བདེན་གྲུབ་དང་བདེན་འཛིན་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་དགོས་སོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པ་མིན་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་རྫོབ་མིན་ཏེ་མ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བའམ་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་དཔྱད་བཟོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་གྲུབ་ཏུ་དཔྱད་བཟོད་མིན་ཡང་ཐ་སྙད་རང་ངོས་མི་སྟོང་བའི་དཔྱད་བཟོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ན་བདེན་མེད་དང་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་དུ་འགྱུར་རོ། །བདེན་གྲུབ་འབའ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། །བདེན་འཛིན་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པས་བུམ་སོགས་དང་འདྲའོ། །ཡུལ་བདེན་སྣང་དང་ཡུལ་ཅན་བདེན་འཛིན་གཉིས་གནས་སྣང་མི་མཐུན་པའི་ཀུན་རྫོབ། བདེན་མེད་དང་བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་གནས་སྣང་མཐུན་པའི་དོན་དམ་དུ་འདོད་རིགས་ཀྱི། གཉིས་སྣང་མེད་ པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་དོན་དམ་དང་། དེ་ཡོད་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ལུགས་ཁས་ལེན་མི་རིགས་ཏེ། བུམ་སོགས་རང་ངོ་ནས་མི་སྟོང་ན་གཉིས་སྣང་ཡོད་པ་དང་གཉིས་འཛིན་གྱི་བློ་གནས་སྣང་མཐུན་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ།གཉིས་སྣང་མེད་པ་དང་གཉིས་འཛིན་མེད་པ་གནས་སྣང་མི་མཐུན་པའི་འཁྲུལ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རིགས་པས་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས། སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པས་སྤང་བྱ་ནི་བདེན་སྣང་དང་བདེན་འཛིན་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་གང་ཡང་མིན་ན། འཕགས་སློབ་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་ཅིས་མི་སྣང་། རིགས་པས་དགག་བྱ་མིན་ཡང་ལམ་གྱིས་བཀག་སྟེ་མི་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། སྒྲིབ་ཤིང་འདྲ་བའི་ལམ་དེས་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས། མེད་པའི་དོན་སྣང་ན་གང་ཕྱིར་ཡོད་པ་མི་མཐོང་མེད་མཐོང་བས། འདི་འདྲའི་མུན་ནག་རྣམ་པ་དེ་གང་ཞིག །ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ལམ་དེ་ཡ་མཚན་ནོ། །ངེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་པ་མངོན་དུ་གཟིགས་པའི་ཚེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མེད་པའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས། དེ་ལ་བདེན་སྣང་དང་བདེན་འཛིན་ཇི་ལྟར་མངའ། སྤྲོས་པའི་ཡུལ་དང་སྤྲོས་པ་ཇི་ལྟར་མངའ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་དོན་དམ་དུ་གདགས་པར་བྱས་ནས། མ་འཁྲུལ་བའི་དོན་དམ་དེ་སྟོང་གཞིར་བཟུང་ནས། དེ་ལ་འཁྲུལ་སྣང་འཁོར་བ་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །དོན་དམ་ངོ་བོ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་ཀྱང་། །དོན་དམ་སྒྲུབ་ཚེ་དོན་དམ་གང་ཡིན་དང་། །ཀུན་རྫོབ་ཕྱེས་ནས་འཁྲུལ་ དང་མ་འ
Chinese
是故，按照你的宗义，世俗谛必须安立为唯有实有和实执。名言的显现都不是胜义谛，因为不是空性；也不是世俗谛，因为不是错乱的显现，或者说是胜义谛观察的堪忍，虽然不是实有成立的堪忍，但是是名言自性不空的堪忍。这样一来，一切无实和名言都变成胜义谛了。唯有实有变成世俗谛了。实执是实有的，所以和瓶等相同。境实显和有境实执二者是处所显现不相符的世俗谛。无实和执持无实二者都是处所显现相符的胜义谛，这样认为是不合理的。没有二取显现的境和有境二者都安立为胜义谛，而存在二取的安立为世俗谛的宗义是不合理的。如果瓶等自性不空，则有二取显现和二取执著的心识变成处所显现相符的境和有境，没有二取显现和没有二取执著则变成处所显现不相符的错乱识。总之，按照你的宗义，以理智所破的唯有实有，因此，修习空性所断除的唯有实显和实执，此外什么也不是，那么，圣者的入定中，为何不显现以实有空性的所有世俗谛？如果说，虽然不是理智所破，但是以道所遮止而不显现，那么，像遮眼物一样的道，使存在的事物不显现，而显现不存在的意义，为何不见存在而见不存在呢？像这样黑暗的体性是什么呢？像这样的道真是太稀奇了。按照我们的宗义，现量照见胜义谛的时候，因为是境和有境二者显现都不存在的无分别智慧的行境，所以在它上面怎么会有实显和实执呢？怎么会有戏论的境和戏论呢？像那样安立为胜义谛之后，以不欺骗的胜义谛作为空性的基础，然后说，在那上面，错乱显现的轮回是空性的，是世俗谛一方的境和有境。胜义谛的自性虽然超离戏论，但在成办胜义谛时，什么是胜义谛呢？区分世俗谛之后，错乱和不
English
Therefore, according to your tenet, conventional truth must be established as only truly existent and the clinging to true existence. Appearances of terms are not ultimate truth because they are not emptiness; nor are they conventional truth because they are not non-deceptive appearances or able to withstand ultimate analysis. Although they are not able to withstand analysis as truly existent, they are able to withstand analysis as terms that are not empty in their own right. If that is the case, all non-true existences and terms will become ultimate truth. Only true existence will become conventional truth. Clinging to true existence is substantially existent, so it is similar to a vase, etc. Objectively appearing as true and the subject clinging to true existence are conventional truths with discordant appearances. It is reasonable to consider both non-true existence and clinging to non-true existence as ultimate truths with concordant appearances. It is not reasonable to accept the tenet that both object and subject without dualistic appearance are ultimate truth, and that the existence of duality is conventional truth. If vases, etc., are not empty in their own right, then the mind with dualistic appearance and dualistic clinging will become object and subject with concordant appearances. The absence of dualistic appearance and the absence of dualistic clinging will become deceptive consciousness with discordant appearances. In short, according to your tenet, the only object to be refuted by reasoning is true existence. Therefore, the only things to be abandoned by meditating on emptiness are the appearance of true existence and the clinging to true existence. If there is nothing else, then why do all conventional truths that are empty of true existence not appear in the equipoise of the noble ones? If you say that although it is not an object to be refuted by reasoning, it is obstructed by the path and does not appear, then that path, like a screen, makes existing things not appear and makes non-existent meanings appear. Why do you not see what exists and see what does not exist? What is this kind of darkness? Such a path is amazing. According to our tenet, when ultimate truth is directly seen, it is the object of non-conceptual wisdom in which neither object nor subject appears. Therefore, how can there be an appearance of true existence and clinging to true existence in it? How can there be objects of elaboration and elaboration? After establishing it as ultimate truth in that way, taking the non-deceptive ultimate truth as the basis of emptiness, then saying that on top of that, the cycle of deceptive appearances is empty, is the object and subject of the conventional side. Although the nature of ultimate truth is beyond elaboration, when accomplishing ultimate truth, what is ultimate truth? After distinguishing conventional truth, deception and non-
Tibetan
ཁྲུལ་བའི། །ཁས་ལེན་འདི་ལྟར་མ་བྱས་ཅིར་མི་རུང་། །རང་བཞིན་མེད་པས་ཆོས་ཀུན་སྤྲོས་བྲལ་ཀྱང་། །སྤྲོས་བྲལ་བཀག་ནས་མེད་དགག་ནན་སྒྲུབ་རྣམས། །རང་བཞིན་མེད་པ་མཐའ་གཅིག་ཁས་ལེན་ཞེས། །ཚིག་འདི་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་མཐའི་སྐྱབས་སུ་བཟུང་། །དེ་ལྟར་བཟུང་ཚེ་དོན་དམ་རང་ངོས་ནས། །མི་སྟོང་ཞེས་པའི་ཁས་ལེན་དེ་དག་ཀྱང་། །མི་འདོད་བཞིན་དུ་བདེན་མེད་ཁས་བླངས་པའི། །ཚུལ་དེས་ཁས་ལེན་མ་བྱས་རང་དབང་མེད། །དོན་དམ་རང་ངོས་མི་སྟོང་སྨྲས་པ་ན། །དོན་དམ་དོན་དམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་ལེགས། །བུམ་པ་རང་ངོས་མི་སྟོང་ཞེས་སྨྲས་ན། །ཆོས་ཀུན་མི་སྟོང་རྟག་པར་ལྟ་བ་དང་། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་དངོས་མེད་པོ། །ཆ་གཉིས་འཛིན་པའི་རྟག་ཆད་ལྟ་གཞི་སྒྲུབས། །དོན་དམ་རྟག་དང་བདེན་དང་མི་སྟོང་ཞེས། །ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་དེ་ཤེས་ན། །ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་འཛིན་རྟག་ཆད་ཀྱི། །མཐའ་ལ་ཞེན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་འགོག །རྟག་ཆད་རྟག་ལྟ་ཆད་ཚད་ཆད་ལྟ་མིན། །ཡོད་ཚད་ཡོད་མཐའ་མེད་ཚད་མེད་མཐའ་མིན། །ཞེས་སུ་གངས་ཅན་མཁས་པར་གྲགས་རྣམས་བཞེད། །དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་ཚད་མས་ལེགས་དཔྱད་ན། །རྟག་དང་མི་རྟག་སྟོང་དང་མི་སྟོང་དང་། །བདེན་དང་མི་བདེན་ཡོད་མེད་ཁྱད་ཡོད་པ། །དེ་དག་མཐའ་མིན་ཤན་འབྱེད་བློ་ཡིས་རྟོགས། །མཐར་ཐུག་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །ཡོད་མེད་ལ་སོགས་སྤྲོས་པ་མི་མངའ་བར། །གཞན་སྟོང་སྨྲ་བའི་མཁས་གྲུབ་ཀུན་གྱིས་བཞེད། །ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་ དམ་དཔྱོད་པའི་དཔྱད་ངོར་ཡང་། །བདེན་མེད་སྤྲོས་པ་ཡོད་ཅེས་ཁས་ལེན་མཛད། །དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་དཔྱད་ངོར་ཡོད་གྱུར་ཅིང་། །དོན་དམ་གཟིགས་པའི་ཡུལ་དུ་གང་ཡོད་པ། །དེ་དག་མི་སྟོང་པ་དང་བདེན་གྲུབ་དང་། །དེ་ལྟར་དམིགས་པར་བཤད་ན་འགལ་བ་ཅི། །བདེན་མེད་གཟིགས་ངོར་བདེན་མེད་སྟོང་གྱུར་ན། །བདེན་མེད་མ་གཟིགས་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི། །བདེན་མེད་དེ་ཡང་སྟོང་པར་གཟིགས་སྙམ་ན། །བུམ་སོགས་སྟོང་པར་གཟིགས་ན་མི་རུང་ཅི། །བུམ་སོགས་བདེན་པས་སྟོང་གི་རང་མི་སྟོང་། །སྟོང་ན་བུམ་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ན། །དོན་དམ་གཟིགས་ངོར་དོན་དམ་མི་སྟོང་བ། །དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །མདོར་ན་དོན་དམ་རང་ངོས་མི་སྟོང་ཞེས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེས་འདྲི་ན། དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་དམ་བདེན་པས་མི་སྟོང་པའི་དོན་ཡིན་ཅེས་སྨྲའོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེ་ལྟ་ན་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། བུམ་པ་བུམ་པས་མི་སྟོང་ན་བུམ་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར
Chinese
错谬啊！ 如果不这样承诺，又该如何呢？ 因为无自性，一切法皆离戏论， 即使遮止离戏论，对有无的否定和强调， 都说成是承诺唯一的无自性。 仅仅这一句话，就作为宗派的庇护。 如果这样执持，从胜义的自性来说， 那些“不空”的承诺， 即使不情愿，也成了承认无真实的， 以那种方式，不得不做出承诺。 如果说胜义自性不空， 胜义成为胜义本身就很好。 如果说瓶子自性不空， 一切法不空，就成了常的见解， 以及世俗空性的空性无实有， 就成了执着二分的常断见的基础。 胜义常、真、不空， 如果以名言量成立，并且了解它， 就能掌握道的功德，并遮止常断的， 执着边见的恶见。 常断不是常见，断不是断见， 有不是有边，无不是无边。 据说这是雪域智者们的观点。 同样，如果以名言量善加分析， 常与无常、空与不空， 真与不真、有与无有差别， 就能以智慧分辨那些不是边。 对于究竟胜义的智慧来说， 没有有无等戏论， 这是所有说他空的智者和成就者的观点。 你对于 胜义的分析观察， 也承认有无真实的戏论。 在分析胜义的观察中存在， 在胜义所见的境中存在的一切， 如果说那些是不空的、真实成立的， 并且如此执着，有什么矛盾呢？ 如果所见的无真实为空性， 那么与没有见到无真实有什么区别呢？ 如果认为那无真实也是空性， 那么见到瓶子等为空性，又有什么不可呢？ 瓶子等以真实为空，但自性不空， 如果空，瓶子等在名言中就不存在， 那么在胜义所见中，胜义不空， 那又为什么不会变得和它一样呢？ 总之，如果问胜义自性不空的意义是什么？ 我会说，胜义谛不以胜义谛为空就是那个意义。 对此，有人说：如果是那样，胜义就会成为真实成立的了。如果瓶子不以瓶子为空，那么瓶子就会成为真实成立的了。
English
Mistaken! If we don't make this kind of commitment, what else can we do? Because of the lack of inherent existence, all phenomena are free from elaboration, Even if we negate freedom from elaboration, the emphasis on affirmation and negation of existence and non-existence, are all said to be commitments to the single nature of non-inherent existence. Just this one sentence is taken as the refuge of the philosophical system. If we hold it in this way, then from the perspective of ultimate reality itself, those commitments of "non-emptiness", even unwillingly, become admissions of non-truth, in that way, there is no freedom not to make the commitment. If we say that ultimate reality itself is not empty, it is good that ultimate reality is established as ultimate reality itself. If we say that the pot itself is not empty, it becomes a view that all phenomena are not empty and are permanent, as well as the emptiness of relative emptiness being non-substantial, establishing the basis for the views of permanence and annihilation that grasp at two extremes. Ultimate reality is permanent, true, and not empty, if it is established by valid cognition of convention and we understand it, we can grasp all the qualities of the path and prevent the bad views of clinging to the extremes of permanence and annihilation. Permanence and annihilation are not the view of permanence, annihilation is not the view of annihilation, existence is not the extreme of existence, non-existence is not the extreme of non-existence. It is said that this is the view of those who are known as scholars in the snowy land. Similarly, if we analyze well with valid cognition of convention, permanence and impermanence, emptiness and non-emptiness, truth and non-truth, existence and non-existence have differences, we can realize with wisdom that those are not extremes. For the wisdom that analyzes ultimate reality, there is no elaboration of existence and non-existence, etc., this is the view of all the scholars and accomplished ones who speak of other-emptiness. You, regarding the analysis and observation of ultimate reality, also acknowledge that there is elaboration of non-truth. Since it exists in the observation of analyzing ultimate reality, and whatever exists in the realm of seeing ultimate reality, what contradiction is there in saying that those are non-empty, truly established, and fixating on them in that way? If the non-truth that is seen is empty, what difference is there from not seeing the non-truth? If you think that the non-truth is also seen as empty, what is wrong with seeing the pot, etc., as empty? The pot, etc., are empty of truth, but their own nature is not empty, if they were empty, the pot, etc., would not exist in convention, so in the realm of seeing ultimate reality, ultimate reality is not empty, why would that not become the same as it? In short, if you ask what is the meaning of saying that ultimate reality itself is not empty? I would say that the meaning is that ultimate truth is not empty of ultimate truth. To that, someone says: If that is the case, then ultimate reality would become truly established. If the pot is not empty of the pot, then the pot would become truly established.