Tibetan
རྒྱུ་དུས་ན་ཕྱི་མའི་གང་ཟག་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པས་མེད་ཅིང་། སྔ་མའི་རྒྱུ་མེད་ན་ཕྱིས་ཀྱི་དེ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་རིགས་ལ། སྐྱེས་པའི་ཚེ་ན་སྔར་གྱི་རྒྱུ་ཟད་པར་འགགས་པས་སྔ་ཕྱིའི་གནས་སྐབས་སོ་སོ་བ་དེ་ནི་གཅིག་ཡིན་པར་མི་རིགས་བས་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་རྟག་གཅིག་རང་དབང་གི་བདག་དེ་ནི་མ་གྲུབ་བོ། །དེ་བས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན། ལྟོས་པ་མེད་ན་མ་སྐྱེས་པ་ནམ་མཁའི་པདྨོ་ལྟར་འགྱུར་ངེས་པས། ཡོད་ན་ལྟོས་ཏེ་བྱུང་བའམ་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཕྱིན་ཆད་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་གྲུབ་སྟེ། སྔར་མེད་པ་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་དང་མི་ཚུངས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །མདོར་ན་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་སྟོང་པའི་རྟགས་སུ་སོང་བའི་གོ་བ་ཆགས་པ་དང་དངོས་རྣམས་ངོ་བོས་གྲུབ་ན་བདག་གཞན་སོགས་བཞི་པོ་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་རིགས་པ་ལས། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མཐའ་བཞི་ལས་མི་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཁོ་ནར་ཤེས་ཤིང་། རྟེན་ནས་བྱུང་བའི་དོན་གྱིས་རང་བཞིན་མི་རྙེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་སུ་ཞིག་མཆི། འགྲོ་འོང་གི་ཆོས་འདི་དག་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྲིད་པ་འདི་དག་ནི་རྒྱུ་ལས་ཉོན་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་བརྟགས་ན་མི་རྙེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། མི་སྟོང་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཁོ་ནའི་ཆོས་རྒྱུ་རྣམས་ལས། རང་བཞིན་བརྟགས་ན་སྟོང་པའི་ཆོས་འབྲས་བུ་རྣམས་འབྱུང་བར་ཟད་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ གཉིས་ཆར་ཡང་མི་སྟོང་པ་མེད་པས། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་ན་མི་འགྲོ་སྟེ། འགྲོ་བར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་བསྟེན་དེ་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་གོ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་དང་བདག་གི་མེད་པའི་ཆོས་ཁོ་ནར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་བདག་མེད་པའི་ཆོས་ལས། རང་བཞིན་གྱི་བདག་མེད་པའི་ཆོས་འབྱུང་བའི་དཔེ་ཅི་མཆིས་སྙམ་ན། ཁ་ཐོན་མར་མེ་ནས་རྟོགས་བྱ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ལ། དེ་ཡང་བདག་མེད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་པའི་དཔེ་ནི། འདི་ལྟར་བླ་མའི་ཁ་ནས་བརྗོད་པ་དེ། སློབ་མ་ལ་འཕོ་བ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རྟག་ཅིང་ཆད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་གང་གཞན་ཞིག་གི་ཁ་ནས་བརྗོད་པའི་ཁ་ཏོན་ཡེ་དྷརྨཱ་ལྟ་བུ་ཞིག །གཞན་ཞིག་གིས་བློར་ཆུབ་པར་གྱུར་ན། ཁ་ཏོན་བདག་པོའི་ཡེ་དྷརྨཱ་ལྟ་བུ་
Chinese
因时，后来的补特伽罗未生故无有，若无先前的因，后来的果也不可能产生。在产生之时，先前的因已灭尽，因此前后不同的状态不可能是一个。因此，众生所执著的常一自在的我并不成立。因此，如此进行分析，若无所依，则未生者必如虚空莲花般。若存在，则唯有依赖而生，或从因产生。如此从因产生之后，就不能以自己的自性成立，因为先前没有的，是由因缘所造作，因此与影像没有丝毫不同。总之，从因缘产生的事物，就成了空性的标志，如果事物以自性成立，则理应从自、他等四者中的任何一个产生。如此分析，由于不从四边产生，因此要知道唯是依待而生。由依待而生的意义，无法找到自性，因此要了知为空性。那么，从这里到彼岸是谁呢？这些来去的法又是如何呢？如果这样想，这些有为法是从因产生的，五种烦恼等也是，如果分析自性，是无法找到的空性，因此，从没有不空的空性之法因中，唯有产生自性分析为空性的法果。因为因果二者都没有不空的。因此，在彼世，连微尘许的事物，在胜义谛中也不会去，所有显现的去，都是依赖因果的状态而安立的假名而已。因此，要知道一切都是无我及我所的法。第五，从自性无我的法中，自性无我的法产生的例子是什么呢？从念诵和灯火来理解。以“从念诵和灯火来理解”之间来表示。也就是说，即使是无我，也有成立彼世的例子，就像这样，从上师口中说出的话，传给弟子只是缘起而已，不是常也不是断。比如，从其他人口中说出的念诵，如“诸法从缘起（藏文：ཡེ་དྷརྨཱ་，梵文天城体：ये धर्मा，梵文罗马拟音：ye dharmā，汉语字面意思：诸法）”等。如果被其他人理解，就像念诵所有者的“诸法从缘起（藏文：ཡེ་དྷརྨཱ་，梵文天城体：ये धर्मा，梵文罗马拟音：ye dharmā，汉语字面意思：诸法）”一样。
English
In the time of the cause, the subsequent person is non-existent because they are unborn. If there is no prior cause, it is also unreasonable for the subsequent effect to arise. At the time of arising, the prior cause has ceased and vanished, so it is unreasonable for the separate states of before and after to be one. Therefore, the permanent, singular, and independent self that sentient beings grasp is not established. Therefore, if we analyze in this way, if there is no dependence, the unborn will surely become like a lotus in the sky. If it exists, it only arises dependently or from a cause. Once it arises from a cause, it cannot be established by its own nature, because what was previously non-existent is fabricated by conditions, so there is not the slightest difference from a reflection. In short, the very thing that arises from conditions becomes the mark of emptiness, and if things were established by their own nature, they would have to arise from one of the four: self, other, etc. Analyzing in this way, since it does not arise from the four extremes, one should know that it only arises dependently. By the meaning of arising dependently, one cannot find self-nature, so one should understand it as emptiness. Then, who goes from here to the other shore? How are these dharmas of coming and going? If you think like this, these conditioned phenomena arise from causes, and the five afflictions, etc., are also emptiness that cannot be found if you analyze their nature. Therefore, from the causes of dharmas that are only emptiness, without the slightest bit of non-emptiness, only the fruits of dharmas that are empty when their nature is analyzed arise. Because both cause and effect are without non-emptiness, in the other world, not even a particle goes in ultimate truth. All apparent going is merely a designation that relies on the state of cause and effect. Therefore, one should understand that everything is only dharmas without self and what belongs to self. Fifth, what is the example of a dharma without self-nature arising from a dharma without self-nature? It is shown by understanding from recitation and lamp. It is shown by the part between "understanding from recitation and lamp". That is to say, even if it is without self, there is an example of establishing the other world. Like this, the words spoken from the mouth of the lama, transmitted to the disciple, are only dependent arising, not permanent nor annihilated. For example, a recitation spoken from the mouth of another, such as "ye dharmā (藏文：ཡེ་དྷརྨཱ་，梵文天城体：ये धर्मा，梵文罗马拟音：ye dharmā，汉语字面意思：诸法)" and so on. If it is understood by another, it is like the "ye dharmā (藏文：ཡེ་དྷརྨཱ་，梵文天城体：ये धर्मा，梵文罗马拟音：ye dharmā，汉语字面意思：诸法)" of the owner of the recitation.