Chinese
愚痴和行所束缚，这表明痛苦也成为痛苦的所依，因此轮回就像一个连续的循环一样依缘而生。这十二缘起，只要有前因所生的果，就会成为后因，只要有因，果就不会消失，果就产生。产生后，成为后因，因果之间不间断，像以前一样循环。十二缘起，因果两次圆满，这以现在的中间生为例来说明，也可以转移到其他地方，因果之间像火花一样循环的要点，要知道这是所有智慧中最殊胜的。其中，因果缘起等，按照声闻乘的观点，认为是暂时的五蕴，虽然有刹那缘起等很多种，但如果明白“有了这个，就会有那个”的因果不间断，以及数量确定的常续缘起的甚深要点，那么所有这些道理都是一个意思，并且知道这个缘起难以理解的要点后，就会变得非常恭敬。第二，像这样难以理解，理解了却意义重大，就像人身珍爱生命一样，在所有佛陀的教法道路中，最珍贵的缘起，因为想要听闻而提问：十二支如果归纳起来，会归纳到哪里呢？从“它们归纳为三”之间进行了阐述，佛陀所说的十二缘起，全部都归纳为烦恼、业和痛苦这三者之中。如果想知道十二支归纳为三支的方式是什么，那么，在十二支中，第一个无明（藏文：མ་རིག་པ།，梵文天城体：अविद्या，梵文罗马拟音：avidyā，汉语字面意思：无明），第八个贪爱（藏文：སྲེད་པ།，梵文天城体：तृष्णा，梵文罗马拟音：tṛṣṇā，汉语字面意思：渴爱），第九个取（藏文：ལེན་པ།，梵文天城体：उपदान，梵文罗马拟音：upādāna，汉语字面意思：取）这三者是烦恼法。第二个行（藏文：འདུ་བྱེད་，梵文天城体：संस्कार，梵文罗马拟音：saṃskāra，汉语字面意思：行）和第十个有（藏文：སྲིད་པ་，梵文天城体：भव，梵文罗马拟音：bhava，汉语字面意思：有）二者是能引之业，这五个之外的剩余果，识（藏文：རྣམ་ཤེས།，梵文天城体：विज्ञान，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识），名色（藏文：མིང་གཟུགས།，梵文天城体：नामरूप，梵文罗马拟音：nāmarūpa，汉语字面意思：名色），六处（藏文：སྐྱེ་མཆེད།，梵文天城体：षडायतन，梵文罗马拟音：ṣaḍāyatana，汉语字面意思：六处），触（藏文：རེག་པ།，梵文天城体：स्पर्श，梵文罗马拟音：sparśa，汉语字面意思：触），受（藏文：ཚོར་བ།，梵文天城体：वेदना，梵文罗马拟音：vedanā，汉语字面意思：受），生（藏文：སྐྱེ་བ།，梵文天城体：जाति，梵文罗马拟音：jāti，汉语字面意思：生），老死（藏文：རྒ་ཤི་，梵文天城体：जरामरण，梵文罗马拟音：jarāmaraṇa，汉语字面意思：老死）这七者也是痛苦。 “也”这个词是 جمع（集合）的意思，不想要的相遇，想要的失去等都包括在那里。或者“也”这个词不仅包括这七者本身，也包括业和烦恼的状态也都是痛苦。
English
Bound by ignorance and actions, this indicates that suffering also becomes the basis of suffering, so samsara is like a continuous cycle arising from interdependence. These twelve links of dependent origination, as long as there is a result produced by the previous cause, it will become the subsequent cause, and as long as there is a cause, the result will not disappear, and the result will arise. After arising, it becomes the subsequent cause, and the cause and effect are uninterrupted, cycling like before. The twelve links of dependent origination, the completion of cause and effect twice over, this is illustrated by the present intermediate existence, and can also be transferred to other places. The key to the cycle of cause and effect like sparks, one must know that this is the most excellent of all wisdoms. Among them, cause and effect, dependent origination, etc., according to the view of the Hearers, are considered to be the temporary five aggregates, and although there are many such as momentary dependent origination, if one understands the uninterrupted cause and effect of "when this exists, that will arise", and the profound key to the continuous dependent origination of a definite number, then all these reasons are one meaning, and after knowing the key to the difficulty of understanding this dependent origination, one will become very respectful. Second, like this, it is difficult to understand, but understanding it is of great significance, just as humans cherish life, among all the Buddha's teachings, the most precious dependent origination, because one wants to hear it, one asks: If the twelve branches are summarized, where will they be summarized? It is explained from "they are summarized into three", the twelve links of dependent origination spoken by the Buddha, all of them are summarized into these three: afflictions, karma, and suffering. If one wants to know what is the way that the twelve branches are summarized into three branches, then, among the twelve branches, the first ignorance (Tibetan: མ་རིག་པ།, Sanskrit Devanagari: अविद्या, Sanskrit Romanization: avidyā, Chinese literal meaning: ignorance), the eighth craving (Tibetan: སྲེད་པ།, Sanskrit Devanagari: तृष्णा, Sanskrit Romanization: tṛṣṇā, Chinese literal meaning: craving), the ninth grasping (Tibetan: ལེན་པ།, Sanskrit Devanagari: उपदान, Sanskrit Romanization: upādāna, Chinese literal meaning: grasping) these three are the Dharma of afflictions. The second action (Tibetan: འདུ་བྱེད་, Sanskrit Devanagari: संस्कार, Sanskrit Romanization: saṃskāra, Chinese literal meaning: action) and the tenth existence (Tibetan: སྲིད་པ་, Sanskrit Devanagari: भव, Sanskrit Romanization: bhava, Chinese literal meaning: existence) are the two karmas that can lead to rebirth, the remaining fruits of these five, consciousness (Tibetan: རྣམ་ཤེས།, Sanskrit Devanagari: विज्ञान, Sanskrit Romanization: vijñāna, Chinese literal meaning: consciousness), name and form (Tibetan: མིང་གཟུགས།, Sanskrit Devanagari: नामरूप, Sanskrit Romanization: nāmarūpa, Chinese literal meaning: name and form), six senses (Tibetan: སྐྱེ་མཆེད།, Sanskrit Devanagari: षडायतन, Sanskrit Romanization: ṣaḍāyatana, Chinese literal meaning: six senses), contact (Tibetan: རེག་པ།, Sanskrit Devanagari: स्पर्श, Sanskrit Romanization: sparśa, Chinese literal meaning: contact), feeling (Tibetan: ཚོར་བ།, Sanskrit Devanagari: वेदना, Sanskrit Romanization: vedanā, Chinese literal meaning: feeling), birth (Tibetan: སྐྱེ་བ།, Sanskrit Devanagari: जाति, Sanskrit Romanization: jāti, Chinese literal meaning: birth), old age and death (Tibetan: རྒ་ཤི་, Sanskrit Devanagari: जरामरण, Sanskrit Romanization: jarāmaraṇa, Chinese literal meaning: old age and death) these seven are also suffering. The word "also" means to collect, unwanted encounters, the loss of what is wanted, etc. are all included there. Or the word "also" includes not only these seven themselves, but also the states of karma and afflictions are all suffering.
Tibetan
ལ་ལས་མ་འདས་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། མི་འདུ་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པར་འདུས་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་དེ་གང་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ནི། གསུམ་པོ་དག་ལས་ནས། འཁོར་ཞེས་པའི་བར་ཤོ་ལོ་ཀ་གཅིག་གིས་སྟོན། ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་པོ་དག་ལས་ལས་གཉིས་པོ་འབྱུང་སྟེ། མ་རིག་ལས་འདུ་བྱེད་དང་སྲིད་ལེན་ལས་སྲིད་པ་མངོན་པར་སྐྱེ་བས་སོ། །འདུ་བྱེད་དང་སྲིད་པ་གཉིས་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཞི་བདུན་འབྱུང་སྟེ། འདུ་བྱེད་བས་རྣམ་ཤེས་ནས། ཚོར་བའི་བར་དང་། སྲིད་པས་སྐྱེ་རྒ་གཉིས་འབྱུང་བས་སོ། །བདུན་པོ་དེ་ལས་ཀྱང་སླར་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། གཞི་དེ་དག་ལ་བསྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་ གསུམ་པོ་དངོས་དང་བརྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞི་གཅིག་ལྟ་བུ་ལའང་སྔ་མའི་འབྲས་བུ་དང་། ཕྱི་མའི་རྒྱུར་གྱུར་པས། རྒྱུ་འབྲས་བར་མ་ཆད་དུ་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ནི། འགལ་མེ་འཁོར་བ་ལྟར་བར་མེད་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར་ཞེས། སྲིད་པ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་ནི་གང་དུ་འཁོར་བའི་གནས་སོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་གང་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ནོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་འཁོར་ཚུལ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྟར་བར་མེད་དུ་འཁོར་རོ། །དེ་ཡང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་མིན་ཏེ། འཁོར་ལོ་རིམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལྟར། འཁོར་བ་ཡང་རིམ་གྱིས་འཁོར་བའི་ངེས་པ་མེད་པར། མཐོ་དམན་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་དུ་འཕྱན་པ་ཡིན་པས་ན། འཁོར་བའི་འཁོར་ལོར་གྱུར་པ་སོ་སྐྱེ་དགར་བའི་དོན་གྱིས་ནི་སྒྲ་སྨོས་ཏེ་ངེས་མེད་དུ་འཁོར་བ་སྟོན་ཏོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་ལུས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དམ། དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་ཞེས་བགྱི་བ་གང་ལགས། དེའི་བྱ་བའམ་བགྱི་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འགྲོ་ཀུན་རྒྱུ་དང་ནས། མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་སྲིད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འཛིན་པའི་གནས་སྐབས་ན། བྱེད་པོའམ་འགྲོ་བ་རྣམས་སུ་འགྲོ་བ་པོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ནི། སྔ་མ་རྒྱུ་དང་ཕྱི་མ་འབྲས་བུ་སྟེ་གནས་སྐབས་དེ་དང་དེ་ལ་རིལ་བོ་དང་གཅིག་དང་རྟག་སོགས་ཉིད་དུ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་པ་སྟེ། གང་བཏགས་པ་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་མི་རུང་བས་ན་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་སྔ་མའི་རྒྱུ་ལ་བསྟེན་ཏེ་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་བཅོས་མ་གློ་བུར་གྱི་ཆོས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་གནས་སྐབས་ འདི་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་རང་ཚུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་སོ། །མེད་ཚུལ་ནི།
Chinese
如是说，没有超出这些。这样，这十二支法可以归纳为三种，完全包含，没有丝毫遗漏。第三，关于业、烦恼和痛苦从何处以及如何产生的方式：从“三者之中”到“轮回”这一句，用一个偈颂来阐述。从这三种烦恼中产生两种业，即从无明产生行，从取产生有。从行和有这二者产生七种痛苦之基，即从行产生识到受，从有产生生和老。从这七者中又产生三种，即依靠这些基础，通过直接和间接的方式产生三种烦恼。即使对于一个基础来说，也是前者的果，后者的因。因此，因果之间没有间断，轮回之轮就像旋转的火轮一样，不停地旋转。有，即三界，是轮回的处所。异生，是轮回的众生。如何轮回的方式，就像轮子一样不停地旋转。虽然相似，但并非完全相同，就像轮子依次旋转一样，轮回也不一定依次进行，而是以高低不同的方式漂泊。因此，成为轮回之轮的异生，用区分的意义来表达，表示不确定地轮回。第四，像这样在有中出生的各种身体，是所有这些的主宰，还是被称为自在的众生？他的行为或所作所为是什么呢？从“一切行因”到“无有之法”。对于像这样执持各种有的状态，作为作者或在众生中行走的众生，前因后果，即在那个状态中，将整体、一和常等视为只是分别假立的。因为所假立的不能作为实体存在，所以一切众生都依赖于前因所产生的果，只是虚假的、偶然的法，在这种假立的状态中，被称为众生，实际上没有任何自性存在。没有自性的方式是：
English
Thus it is said, there is nothing beyond these. In this way, these twelve can be summarized into three types of Dharma, completely inclusive, without the slightest omission. Third, regarding the manner in which karma, afflictions, and suffering arise from where and how: From "Among the three" to "cyclic existence," it is explained in one verse. From these three afflictions arise the two karmas, namely, from ignorance arises formation, and from grasping arises existence. From these two, formation and existence, arise the seven bases of suffering, namely, from formation arises consciousness to feeling, and from existence arise birth and aging. From these seven, three more arise again, namely, relying on these bases, the three afflictions arise through direct and indirect means. Even for a single base, it is the result of the former and the cause of the latter. Therefore, there is no interruption between cause and effect, and the wheel of cyclic existence itself, like a revolving fire wheel, turns again and again without interruption. Existence, that is, the three realms, is the place where one revolves. Individual beings are the sentient beings who revolve. The way in which they revolve is like a wheel, revolving without interruption. Although similar, it is not entirely the same, just as a wheel revolves in sequence, cyclic existence does not necessarily proceed in sequence, but wanders in various ways, high and low. Therefore, the individual being who has become the wheel of cyclic existence is expressed with the meaning of distinction, indicating that one revolves uncertainly. Fourth, like this, are the various bodies that are born in existence the masters of all these, or are they called self-existent beings? What is his action or what is to be done? From "all actions are causes" to "the dharma of non-existence." In the state of holding various existences like this, as the agent or the sentient being who goes among beings, the former is the cause and the latter is the result, that is, in that state, regarding the whole, one, and permanent, etc., as merely conceptually imputed. Because what is imputed cannot exist as a substance, all beings rely on the result produced by the former cause, and are merely false, adventitious dharmas. In this imputed state, they are called sentient beings, but in reality, there is no self-nature that is established by itself. The way in which there is no self-nature is: