Tibetan
་དགོས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཟློས་གར་ཡང་སྙན་ངག་གི་ཉམས་དང་ལྡན་པར་གཞུང་ལས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་དོན་གང་དང་གང་ཞིག་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེས་རྗོད་བྱེད་ཚིག་གི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་གོ་བར་བྱ་དགོས་པས། སྒྲ་ཤེས་ན་དོན་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་གྲགས་པ་ལྟར་རིག་གནས་ཀུན་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་དང་རྩ་བ་ལྟ་བུ་སྒྲ་རིག་པ་ཡན་ལག་གསུམ་དང་བཅས་པ་འདི་དག་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་མཁས་པ་རྣམས་རྩོམ་པའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་སུ་སྙན་ངག་གི་གཞུང་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་འགར་སྙན་ངག་སྒྲ་རིག་པའི་ཡན་ལག་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཚུལ་ཐ་དད་པས་འདི་བཟོ་རིག་གི་ནང་ཚན་ངག་བཟོའི་གཙོ་བོར་གཏོགས་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་རིག་པའང་ངག་བཟོར་གཏོགས་རུང་ལ། སྒྲ་དང་མངོན་བརྗོད་སོགས་ལའང་ཚུལ་ཐ་དད་པ་ཡོད་མོད། ལེགས་སྦྱར་དང་སྐད་གཞན་གང་དང་གང་ཡིན་ཡང་རུང་། ཡུལ་སོ་སོའི་ལུགས་ཀྱི་མིང་དང་དེ་ལ་རྐྱེན་ནམ་ཕྲད་སོགས་ཚུལ་བཞིན་སྦྱར་བས་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལེགས་པར་བརྡ་འཕྲོད་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་དག་རང་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་ལུང་སྟོན་པའམ་སྒྲ་རིག་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་འདྲའི་བརྡ་སྤྲོད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་མཐུན་པའི་ངག་དེ་ལ་ཡང་སྙན་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའི་ཆ་ནས་སྙན་ངག་དང་། བརྡ་འཕྲོད་པར་ བྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་དག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་ཆ་ནས་མངོན་བརྗོད་དང་། སྐད་སྣ་ཚོགས་སྤེལ་བའི་ཆ་ནས་ཟློས་གར་དང་། ཚིགས་བཅད་ལ་ལྕི་ཡང་གི་རྣམ་པ་བསྒྲིགས་པ་ལ་སྡེབ་སྦྱོར་ཞེས་གདགས་པ་ཡིན་པས་འདི་བཞི་སྒྲ་རིག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང་། ཟློས་གར་ལ་ལུས་ཀྱི་འཆམ་སྟབས་དང་གླུ་དབྱངས་ལྟ་བུ་ལུས་ངག་གི་བཟོར་གཏོགས་པའི་ཆ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། སྐད་རིགས་སྣ་ཚོགས་བསྲེས་པའི་ཆ་ནས་སྒྲ་རིག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་པའོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་ཀླུ་གནོད་སྦྱིན་མི་ལ་སོགས་པའི་སྐད་མཐའ་ཡས་པའི་ངེས་ཚིག་སོ་སོ་ཡང་དག་པ་རིག་པ་ཐོབ་ནས། ལེགས་སྦྱར་ལྟ་བུ་སྐད་གཅིག་པུར་ངེས་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་སོ་སོ་དང་མཐུན་པའི་སྐད་མཐའ་ཡས་པས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་། སྐད་མཐའ་ཡས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྔགས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་སོ་སོ་རང་རང་གི་སྐད་ཀྱིས་རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའང་ཡོད་པས། སྒྲ་རིག་པ་ཞེས་པ་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པའི་གཞུང་ཁོ་ནར་འཛིན་མི་དགོས་ཏེ། བོད་དུའང་སློབ་དཔོན་ཨ་ནུས་ལུང་སྟོན་པ་རྩ་བ་སུམ་ཅུ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཡང་བོད་ཀྱི་སྒྲ་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །སྡེབ་ སྦྱོར་ཡང་ལེགས་སྦྱར་ལྟར་སྐད་གཞན་ལའང་ཆ་འདྲ་སྦྱར་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་སྙན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གཞུང་འདི་ནི་མེ་ལོང་དྭངས་པ་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བ་བཞིན་དུ་སྙན་དངགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་འདི་ཉིད་དུ་གསལ་བར་འཆར་བའི་ཕྱིར་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་མིང་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པ་འགྱུར་ཕྱག་ནི། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་གཞུང་གི་དོན་ལ། ཐོག་མར་དགེ་བ་ཤིས་བརྗོད་དང་། དམ་བཅའ་དང་། དགོས་པ་བསྟན་པ་དང་གསུམ། བར་དུ་དགེ་བ་ལེའུ་དང་པོ་དང་བར་པ་དང་ཐ་མ་གསུམ། ཐ་མར་དགེ་བ་གཞུང་དོན་རྫོགས་པའི་མཇུག་བསྡུ་དང་། མཛད་བྱང་དང་འགྱུར་བྱང་གསུམ་སྟེ་དགུ་ལས། དང་པོ། འཇིག་རྟེན་མེས་པོ་གདོང་བཞི་པ་ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་གདོང་གི་པདྨའི་ཚལ་གྱི་ངང་པའི་བུ་མོ་གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དཀར་བའི་གཟུགས་དང་ལྡན་ཞིང་། སྒྲ་སྙན་པའི་དབྱངས་ཅན་མ་དེ་ནི་ཁོ་བོ་དཎྜཱི་ཡི་ཡིད་ལ་དུས་རིང་དུ་གནས་པར་མཛོད་ཅེས། ཤིས་པར་བརྗོད་པ་སྟེ་སྨྲ་བ་ངག་གི་བྱེད་པོ་དབྱངས་ཅན་མ་ནི་ངག་རིག་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡིན་པས་སོ། །ཚིགས་བཅད་འདི་སྔོན་གྱི་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཏམ་རྒྱུད་དང་སྦྱར་བ་སྟེ། སྔོན་འཇིག་རྟེན་འདི་ཆགས་ནས་རིང་དུ་མ་ལོན་པའི་དུས་ཤིག་ན། ལྷོ་ཕྱོགས་ ཡིད་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྟན་གཡོའི་སྒྲ་དབྱངས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་དེར་འཇིག་རྟེན་གཙོ་བོ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད། སྒྲ་དབྱངས་དེ་ལ་དགྱེས་པས་ལྷའི་ལོ་སྟོང་དུ་རྒྱ་མཚོ་དེར་གཟིགས་ཤིང་སྒྲ་དབྱངས་ཀྱི་དགའ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱས་པའི་ཚེ་གནས་དེར་ཚངས་པའི་གདོང་ཡབ་དང་རྒྱ་མཚོ་ཡུམ་གྱི་དོད་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་ལས། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་བརྟན་གཡོའི་སྒྲ་དབྱངས་དང་དྭངས་བཅུད་འདུས་པ་ལས་ལྷ་མོ་དབྱངས་ཅན་མ་འཁྲུངས་པར་གྱུར་ཅིང་། ལྷ་མོ་དེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་མཚུངས་ཟླ་མེད་པའི་གཟུགས་དང་ལང་ཚོ་དང་ཤེས་རབ་དང་སྤོབས་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མཆོད་འོས་སུ་གྱུར་པ་ནི། ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ཚན། རིག་བྱེད་ནང་ན་དབྱངས་ཅན་གཙོ། །ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་འོས་སུ་གྱུར་ཅིང་། གང་གི་ཚེ་འཇིག་
Chinese
是必须的。经论中也说，戏剧也应具有诗歌的韵味。因此，想要了解任何事物，都必须依靠语言文字的途径来理解。正如“懂得了声音，就不会对意义感到迷惑”这句话所说的那样，声律学就像是进入一切知识的大门和根本，它包括三个分支。其中，学者们在从事写作时，诗学论著尤为重要。有些注释中说，诗学不是声律学的分支，因为二者方式不同，诗学属于工艺学中的语言工艺。如果这样说，声律学也可以归于语言工艺。声音和词典等也有不同的方式。无论是梵语还是其他任何语言，按照各个地方的习惯，将名称和词缀等如法地组合起来，能够很好地表达意义的论著，就成为了各自语言的圣典或声律学。与这种语法论著相符的语言，从具有优美韵味的角度来说，就是诗歌；从表达意义的角度来说，就是词典；从运用多种语言的角度来说，就是戏剧；将诗节的轻重音节进行安排，就称为韵律。因此，将这四者视为声律学的分支是没有矛盾的。戏剧虽然有身体的舞姿和歌唱等属于身语工艺的部分，但从混合多种语言的角度来说，就被归为声律学的分支。因此，佛和菩萨们获得了能够正确理解天、龙、夜叉、人等无量语言的词义的智慧，不局限于梵语等单一语言，而是用与不同众生相应的无量语言来宣说佛法，并且加持具有无量语言性质的咒语。他们也用各自的语言掌握了一切知识。因此，不应将声律学仅仅理解为阐述梵语语法的论著。
English
It is necessary. It is also said in the scriptures that drama should also have the flavor of poetry. Therefore, anyone who wants to understand anything must rely on the path of language and words to understand it. Just as the saying goes, "If you understand sound, you will not be confused about meaning," phonology is like the gateway and root to entering all knowledge, and it includes three branches. Among them, when scholars engage in writing, treatises on poetics are especially important. Some commentaries say that poetics is not a branch of phonology, because the two have different methods, and poetics belongs to the language craft in the art of craftsmanship. If this is the case, phonology can also be attributed to language craft. Sounds and dictionaries also have different methods. Whether it is Sanskrit or any other language, according to the customs of each place, the treatises that can well express the meaning by combining names and suffixes in accordance with the law become the scriptures or phonology of their respective languages. Language that is in accordance with such grammatical treatises, from the point of view of having a beautiful flavor, is poetry; from the point of view of expressing meaning, it is a dictionary; from the point of view of using various languages, it is drama; arranging the light and heavy syllables of verses is called rhythm. Therefore, there is no contradiction in considering these four as branches of phonology. Although drama has parts such as body movements and singing that belong to the craft of body and speech, it is classified as a branch of phonology from the point of view of mixing various languages. Therefore, Buddhas and Bodhisattvas have obtained the wisdom to correctly understand the meanings of the infinite languages of gods, dragons, yakshas, humans, etc., and do not limit themselves to a single language such as Sanskrit, but preach the Dharma in infinite languages corresponding to different beings, and bless mantras with the nature of infinite languages. They also master all knowledge in their respective languages. Therefore, phonology should not be understood merely as treatises that explain Sanskrit grammar.
Chinese
诶。在西藏，阿努论师所说的《三十颂根本论》也是藏语声律学的论著。组合也如梵语一样，可以和其他语言相似地组合。这样的诗学论著，就像明镜中显现万物的影像一样，为了使所有诗学论著的意义都清晰地显现于此，所以用比喻的方式命名。第二是译文的开头：向圣妙吉祥童子致敬！如此等等。第三是论著的内容：首先是吉祥的赞颂，立誓，以及说明必要性，这三者。中间是吉祥的第一品、中间品和最终品这三者。最后是吉祥的论著意义圆满的结尾，作者和译者的题记这三者，总共九个部分。第一，世界的始祖四面大梵天，其面部莲花丛中的天鹅之女，她是所有形态都具有白色的形体，声音美妙的妙音天女，请您长久地住在我的檀丁的心中。这是吉祥的赞颂，即言语的作者，妙音天女是所有语言学者的超凡之神。这个偈颂与古代吠陀的故事相关联。以前，在这个世界形成后不久的时候，南方名为意海的地方，那里产生所有常与无常的声音，世界的统治者大梵天亲自对那个声音感到喜悦，因此在神的一千年里观看那个海洋，并体验声音的快乐，那时，梵天的面容是父亲，海洋是母亲，作为依存和联系，三有的常与无常的声音和精华汇集，由此诞生了妙音天女。那位天女在三界中具有无与伦比的形象、青春、智慧和勇气，成为三界应供养的对象。这是奇妙的八法之一。在吠陀中，妙音天女是主要的。正如经中所说，在如吠陀之海的论著中，她是值得赞扬的，当
English
Eh. In Tibet, the "Thirty Verses Root Text" spoken by the teacher Anu is also a treatise on Tibetan phonology. The combination is also like Sanskrit, and can be similarly combined with other languages. This kind of poetics treatise, just like the reflection of all things appearing in a clear mirror, is named metaphorically in order to clearly show the meaning of all poetics treatises in this. Second is the beginning of the translation: Homage to the noble Manjushri Kumara! And so on. Third is the content of the treatise: First, there are three auspicious praises, vows, and explanations of necessity. In the middle are the three auspicious chapters: the first, middle, and final. Finally, there are three auspicious conclusions to the complete meaning of the treatise, the author's and translator's colophons, for a total of nine parts. First, the four-faced great Brahma, the ancestor of the world, the swan daughter in the lotus grove of his face, she is the goddess Saraswati who has a white form in all forms and a beautiful voice, please dwell in the mind of Dandin for a long time. This is an auspicious praise, that is, the author of speech, the goddess Saraswati is the extraordinary deity of all linguists. This verse is related to the ancient Vedic story. Once upon a time, not long after this world was formed, in a place called the Sea of Mind in the south, where all constant and impermanent sounds arise, the ruler of the world, the great Brahma himself, was pleased with that sound, so he watched that ocean for a thousand years of the gods and experienced the joy of sound. At that time, Brahma's face was the father, and the ocean was the mother, as dependence and connection, the constant and impermanent sounds and essence of the three existences gathered, and from this the goddess Saraswati was born. That goddess has an unparalleled image, youth, wisdom, and courage in the three realms, and has become an object of offering in the three realms. This is one of the wonderful eight dharmas. In the Vedas, Saraswati is the main one. As the sutra says, in the treatises like the sea of the Vedas, she is worthy of praise, when