Tibetan
་སྤྲོས་བྲལ་ཚུལ། །དཔྱད་པས་དྲངས་བའི་ངེས་ཤེས་ལས། །རང་བྱུང་འོད་གསལ་ཤེས་རབ་ཀྱི། །ལྷག་མཐོང་མར་མེ་བཞིན་དུ་གསལ། །དེ་དང་རྣམ་པ་འགལ་བ་ཡི། །མཐའ་བཞིའི་བློ་ངན་མུན་པའི་སྨག །དྲུང་འབྱིན་གཉེན་པོ་འདི་ཡིན་པས། །ནམ་བསྒོམ་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་དགོས། །མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ཅིག་ཅར་དུ། །ཁེག་པ་བློ་འདས་གཉུག་མའི་དབྱིངས། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ཉིད་ན། །ཅར་ཕོག་ཚུལ་ གྱིས་མཐོང་དཀའ་བས། །མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་རེས་འཇོག་ཏུ། །འགོག་པ་ཐོས་བསམ་ལྟ་བའི་ལུགས། །དེ་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་པ་བཞིན། །ངེས་ཤེས་ཇེ་བས་ཇེ་གསལ་ནས། །ཕྱིན་ལོག་སྒྲོ་འདོགས་བསྣུབས་བྱས་པའི། །བློ་གྲོས་ཡར་ཟླ་ལྟ་བུར་འཕེལ། །ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་ལྟ་ངན་ལ། །དངོས་པོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི། །ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་ག་ལ་ཡོད། །དེས་ན་སྒྲིབ་པ་སྤོང་མི་ནུས། །དེ་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ཁྱད་པར་ཡང་། །དུ་བའི་རྟགས་ལས་མེ་བཞིན་དུ། །སྤངས་རྟོགས་བོག་སྐྱེད་ཚུལ་ལས་ཤེས། །གང་ཕྱིར་བླུན་བསྒོམ་ཐ་མལ་པ། །སྤངས་དང་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མིན་ལ། །ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་གེགས་ཡིན་ཕྱིར། །རྒྱ་ཇ་ཚགས་ལ་དྲངས་བ་བཞིན། །ལུང་རྟོགས་འགྲིབ་ཅིང་ཉོན་མོངས་འཕེལ། །ཁྱད་པར་རྒྱུ་འབྲས་ཡིད་ཆེས་ཆུང་། །ཡང་དག་ལྟ་བའི་མིག་ལྡན་ན། །སྔར་མེད་ལུང་དང་ཉམས་རྟོགས་འབར། །སྟོང་མཐོང་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་ལས། །རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་མེད་ལ། །ཡིད་ཆེས་ཉོན་མོངས་ཆུང་བར་འགྱུར། །དཔྱད་པས་ངེས་ཤེས་དྲང་བའི་ངང་། །རྩེ་གཅིག་བཞག་པའི་ཏིང་འཛིན་ལ། །མ་མཐོང་མཐོང་བ་དམ་པའི་དོན། །མཐོང་དོན་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བས། །ཅིར་ཡང་བཟུང་བ་མེད་མོད་ཀྱི། །ལྐུགས་པས་བུ་རམ་མྱོང་བ་ལྟར། །ཡིད་ཆེས་གོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ། །སྐྱེ་ཡི་དཔྱད་པ་ཁོ་ན་མིན། ༈ །ཐེག་མཆོག་ལྟ་བ་བསྒོམ་པ་ལ། །དཔྱད་དང་འཇོག་པ་གང་འཐད་ན། །ལ་ལས་མི་ དཔྱད་བཞག་སྟེ་བསྒོམ། །དཔྱད་པས་དོན་ལ་བསྒྲིབ་པས་ན། །མ་དཔྱད་སྦོམ་པོར་ཞོག་དང་ཟེར། །ལ་ལས་དཔྱད་པ་ཁོ་ན་བྱེད། །དཔྱད་པ་དང་བྲལ་བསྒོམ་པ་ནི། །གཉིད་དུ་སོང་ལྟར་མི་ཕན་པས། །ནམ་ཡང་དཔྱད་པ་དགོས་སོ་ཟེར། །སྒོམ་པ་དཔྱད་འཇོག་མཐའ་གཅིག་ཏུ། །ཕྱོགས་རེར་འཛིན་པ་མི་རུང་སྟེ། །མ་དཔྱད་པ་ཡི་འཇོག་སྒོམ་ཕལ། །ཞི་གནས་ཙམ་ཞིག་འགྲུབ་སྲིད་ཀྱང་། །བསྒོམས་པས་ངེས་ཤེས་མི་སྐྱེ་བས། །ཐར་ལམ་མིག་གཅིག་ངེས་ཤེས་ཉིད། །སྤངས་ནས་སྒྲིབ་པ་བསལ་མི་ནུས། །ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་ན། །ཅི་ཞིག་བསྒོམ་སྟེ་ཐ་མལ་གྱི། །རྣམ་རྟོག
Chinese
无戏论之理。由观察而生的定解中，自生光明智慧的，如胜观之灯般明亮。与此相违背的，四边的恶劣心识黑暗，是连根拔除的对治，何时修习定解生起是必要的。四边的戏论同时，断绝超离心识本初之界，各自的凡夫地界中，以同时击中的方式难以见到。四边的戏论依次，断除是闻思见之方式，对此越是串习，定解越发清晰，反正增益损减后，智慧如上弦月般增长。什么也不执着恶见中，事物什么也不成立的，定解生起怎么会有？因此不能断除障碍。因此这两者的差别也，如从烟的征象中见到火一样，从断证增上的方式了知。因为愚钝的庸常修习者，不是断除和证悟之因，而是生起功德的障碍，如将印度茶过滤一般，教理证悟衰减烦恼增盛，特别是对因果的信心小。具有正确见解之眼者，前所未有的教理和证悟炽燃，从空性见解的功德中，对因果缘起不虚妄，信心烦恼变小。由观察而生定解的状态中，专注一处的禅定中，未见而见殊胜之义，见义未堕入边，什么也不执取，如哑巴品尝糖一样，对信心串习的瑜伽士来说，唯有生起观察是不可能的。༈。于大乘见解的修习中，观察和安住哪个合适呢？有些人不观察而安住修习，因为观察遮蔽了意义，所以说不要观察粗略安住。有些人唯独观察，因为远离观察的修习，如入睡般无益，所以说任何时候都需要观察。修习观察安住于一边，执着于一边是不行的，不观察的安住修习大多，虽然能成就止观，但因为修习不能生起定解，解脱道唯一之眼就是定解，舍弃后不能消除障碍，若不了解法的自性，修习什么呢？只是庸常的分别念。
English
The way of non-elaboration. From the definite understanding drawn by examination, the self-arisen clear light of wisdom is as clear as the lamp of insight. Opposed to this, the darkness of the four extreme evil minds is the antidote that uproots them. It is necessary to generate definite understanding when meditating. The four extremes of elaboration are simultaneously cut off from the primordial realm beyond the mind. In the realm of ordinary beings, it is difficult to see by hitting them all at once. The method of stopping the four extremes of elaboration one by one is the way of hearing, thinking, and seeing. The more one becomes familiar with this, the clearer the definite understanding becomes. After reversing the imputations and diminishing them, wisdom increases like the waxing moon. In evil views that do not grasp anything, how can definite understanding arise when things are not established at all? Therefore, one cannot abandon obscurations. Therefore, the difference between these two is also known from the way of increasing abandonment and realization, just as fire is seen from the sign of smoke. Because the dull and ordinary meditator is not the cause of abandonment and realization, but is an obstacle to the arising of qualities, like filtering Indian tea, the scriptures and realizations diminish and afflictions increase. In particular, faith in cause and effect is small. Those who have the eye of correct view, unprecedented scriptures and realizations blaze. From the merit of seeing emptiness, faith in the infallibility of cause and effect and dependent origination makes afflictions smaller. In the state of drawing definite understanding through examination, in the samadhi of focusing on one point, the meaning of seeing the unseen is supreme. Because the meaning of seeing does not fall into extremes, nothing is grasped, but like a mute person tasting sugar, it is impossible for a yogi who is accustomed to faith to only generate examination. ༈. In the practice of the Mahayana view, which is more suitable, examination or abiding? Some people abide and practice without examining, because examination obscures the meaning, so they say do not examine, abide roughly. Some people only examine, because practice without examination is useless like falling asleep, so they say examination is always necessary. It is not right to hold on to one side of practice, examination, and abiding. Most of the abiding practices without examination, although they can accomplish calm abiding, but because practice does not generate definite understanding, the only eye of the path of liberation is definite understanding. If you abandon it, you cannot eliminate obscurations. If you do not understand the nature of the Dharma, what do you practice? It's just ordinary conceptual thought.
Tibetan
་བསྒོམས་པས་ཅི་ལ་ཕན། །མིག་མེད་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་བཞིན། །ཐོག་མེད་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས། །རང་བཞིན་ལོག་པར་ཞེན་གྱུར་པ། །ཐབས་ཚུལ་རིགས་པ་བརྒྱ་དག་གིས། །འབད་དེ་མ་བརྟག་རྟོགས་པར་དཀའ། །གང་ཕྱིར་འཁྲུལ་སྣང་ཞེན་པ་དང་། །ཡང་དག་དོན་མཐོང་འགལ་བས་ན། །ཆེས་གོམས་སྲིད་པའི་སྨག་རུམ་འདིར། །དེ་ཉིད་སྣང་བ་རྙེད་པར་དཀའ། །སྔོན་ནས་སྦྱངས་བའི་ལས་ཀྱི་འཕྲོ། །སྨིན་དང་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ལས། །བྱུང་གནས་འགྲོ་འོང་ཙམ་བརྟགས་པས། །བདེན་སྟོང་ངེས་པ་སྲིད་མོད་ཀྱི། །དེ་འདྲ་བརྒྱ་ལམ་རེས་འགའ་སྟེ། །ཀུན་གྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་མི་ནུས། །ཀ་དག་གདར་ཤ་ཆོད་པ་ལ། །ཐལ་འགྱུར་ལྟ་བ་མཐར་ཕྱིན་དགོས། །སྤྲོས་བྲལ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་ནི། །དེ་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་ དོ་གསུང་། །སྟོང་པར་ཞེན་པ་བཟློག་ཕྱིར་དུ། །སྔགས་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྟན། །བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དབྱིངས། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་བྲལ་བ་ཡི། །ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད། །སྣང་དང་གསལ་དང་རིག་པ་གསུམ། །བདེ་བ་དེ་ཡི་རྣམ་གྲངས་ཡིན། །སྣང་ཆ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་འདིས་ནི། །སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་ཕན་བདེ་ཡིས། །འགྲོ་ཀུན་སྐྱོབ་པར་མཛད་པས་ན། །མཐར་ཐུག་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་། །སྲིད་ཞིར་མི་གནས་ཡེ་ཤེས་ཆེ། །གཞི་ལ་ཇི་ལྟར་བཞུགས་པ་ལྟར། །བདེ་སྟོང་ལམ་གྱི་ཨེ་ཝཾ་གྱིས། །བསྒྲུབས་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་། །ཟུང་འཇུག་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་འགྱུར། །གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དོན་དུ་ན། །མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་བཞི་པའི་དབང་གི་ལམ། །རིག་སྟོང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད། །ཁོ་ན་རྩལ་དུ་བཏོན་གྱུར་པ། །འོད་གསལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་ལུགས། །མཐར་ཐུག་ཐེག་པའི་སྐྱེལ་སོ་ཡིན། །ཇི་སྲིད་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་བར། །ཐབས་དང་དཔྱད་པས་ངེས་ཤེས་དྲང་། །ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ན་དེའི་ངང་དུ། །ངེས་ཤེས་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བསྒོམ། །ངེས་ཤེས་མར་མེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུན། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་སྣུབ་བྱེད་པ། །དེ་ལ་རྟག་ཏུ་ནན་ཏན་བྱ། །བྲལ་ན་སླར་ཡང་དཔྱད་པས་དྲང་། །དང་པོར་དཔྱད་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། །དཔྱད་པ་བཟང་པོས་མ་དྲང་ན། །ངེས་ཤེས་བཟང་པོ་ག་ལ་སྐྱེ། །ངེས་ཤེས་བཟང་པོ་མ་སྐྱེས་ན། །སྒྲོ་འདོགས་ངན་པ་ག་ལ་ནུབ། །སྒྲོ་འདོགས་ངན་པ་མ་ ནུབ་ན། །ལས་རླུང་ངན་པ་ག་ལ་འགག །ལས་རླུང་ངན་པ་མ་འགག་ན། །འཁོར་བ་ངན་པ་ག་ལ་སྤོང་། །འཁོར་བ་ངན་པ་མ་སྤང་ན། །སྡུག་བསྔལ་ངན་པ་ཅི་ལ་འཛད། །འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས
Chinese
修习又有何益处？犹如无眼之人步入歧途。无始以来的错觉习气，使人执着于错误的自性。用成百上千的方法和道理，努力而不加以审察，难以领悟。因为对错觉显现的执着，与证悟真实意义相违背。在这习气深重的黑暗中，难以寻得那本然之显现。从前修习之业的延续，成熟以及上师的加持，仅凭观察生处、去来，或许能确定真性空性，但这种情形百中难遇，并非人人都能如此领悟。要彻底斩断原始清净的根本，必须通达中观应成派的见解。从离戏的层面来说，据说这两者没有差别。为了遣除对空性的执着，密法中宣说了大乐。在乐空无二的法界中，以远离能取所取的，方式来体验。显现、光明和觉性这三者，是安乐的不同名称。显现分的身相，尽其所能地以利益和安乐，救护一切众生，是究竟慈悲的自性。因此，自性本身也是，不住于轮回和寂灭的大智慧。如其安住于基位，以乐空道之ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）修持，即使在今生也能，证得双运的果位。基、道、果三者之要义，乃是不共金刚乘的，四果位灌顶之道，觉性空性自生之智慧。唯有精勤于此道，光明金刚顶乘之法，是究竟乘的运送工具。在尚未生起定解之前，以方便和观察引生定解。生起定解之后，就在那状态中，不离定解本身而修习。定解如明灯般的相续，能摧毁不正确的分别念。对此要恒常精进，若已分离则再次以观察引导。首先观察至关重要，若不以良好的观察引导，又怎能生起良好的定解？若未生起良好的定解，又怎能消除错误的增益？若未消除错误的增益，又怎能止息恶业之风？若未止息恶业之风，又怎能舍弃恶劣的轮回？若未舍弃恶劣的轮回，又怎能穷尽恶劣的痛苦？轮回与寂灭已超越。
English
What is the benefit of meditating? It is like entering a path without eyes. Due to the habitual tendencies of beginningless delusion, one becomes attached to a distorted nature. With hundreds of methods and reasonings, it is difficult to realize without diligent examination. Because attachment to deluded appearances contradicts seeing the true meaning, in this darkness of deeply ingrained habits, it is difficult to find the appearance of that very thing. The continuation of actions from previous practice, the ripening, and the blessings of the lama, by merely examining the place of origin, coming, and going, one might ascertain the certainty of truth and emptiness, but such a thing happens only occasionally in a hundred ways, and not everyone can realize it in this way. To completely sever the root of primordial purity, one must perfect the view of Prasangika Madhyamaka. From the perspective of mere freedom from elaboration, it is said that there is no difference between the two. In order to reverse attachment to emptiness, the great bliss from mantra is taught. In the realm of inseparable bliss and emptiness, one experiences it in a way that is free from object and subject. Appearance, clarity, and awareness, these three are different names for bliss. The form body of the appearance aspect, with benefit and happiness as long as existence lasts, protects all beings, and is the very nature of ultimate compassion. Therefore, the very nature itself is also the great wisdom that does not abide in samsara or nirvana. Just as it abides in the ground, by practicing the E VAM (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) of the path of bliss and emptiness, even in this very life, the result of union will become manifest. The essence of the three, ground, path, and result, is the path of the four empowerments of the indivisible Vajrayana, the wisdom of self-arisen awareness and emptiness. Only by exerting effort in this path, the system of the Clear Light Vajra Peak, is the ultimate vehicle for transportation. Until certainty is born, generate certainty through skillful means and examination. Once certainty is born, in that state, meditate without separating from certainty itself. The stream of certainty, like a lamp, destroys incorrect conceptualizations. Always be diligent in this, and if separated, guide it again with examination. Examination is crucial at the beginning, for if you do not guide it with good examination, how can good certainty arise? If good certainty does not arise, how can bad imputation be eliminated? If bad imputation is not eliminated, how can the winds of bad karma be stopped? If the winds of bad karma are not stopped, how can bad samsara be abandoned? If bad samsara is not abandoned, how can bad suffering be exhausted? Samsara and nirvana have been transcended.