Tibetan
རང་བཞེད་སྔོན་གྱི་ཉན་རང་ལ། །ཅི་རིགས་སྣང་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ། །འཐོབ་ལ་ཕུང་པོར་འཛིན་པའི་བདག །སྟོང་པར་མ་རྟོགས་ཐར་མིན་པས། །དེ་ཙམ་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་། །བདག་མེད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་མེད། །ཡུངས་འབྲུ་སྲིན་གྱིས་ཟོས་པ་ཡི། །ནང་གི་མཁའ་བཞིན་ཉན་རང་གི། །བདག་མེད་ཆུང་ངུར་གསུང་པ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་དམན་ལ་དགག་པའི་སྒྲས། །ཆོས་བདག་མ་རྟོགས་ཞེས་བཞེད་གསུངས། །འདི་ནི་ཕུལ་བྱུང་ལེགས་བཤད་དེ། །འདི་དང་མཚུངས་པ་གཞན་མ་ མཆིས། །དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུ། །ཧུབ་གང་བཏུང་ཡང་རྒྱ་མཚོ་དེ། །མ་བཏུང་ཞེས་སུ་མི་རུང་ལྟར། །ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ང་ཙམ་པོ། །བདག་མེད་མཐོང་ཕྱིར་སྟོང་མཐོང་འདོད། །ཧུབ་གཅིག་འཐུང་བས་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ། །རྫོགས་པར་ཁོང་དུ་མ་སོང་ལྟར། །མཐའ་དག་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ཀུན། །སྟོང་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བདག་མེད་རྫོགས་པར་མ་མཐོང་འདོད། །གལ་ཏེ་ཆོས་གཅིག་སྟོང་མཐོང་ན། །ཐམས་ཅད་མི་མཐོང་ཅི་ཞེ་ན། །དེ་གས་ལུང་རིགས་མན་ངག་གིས། །བརྟག་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་མོད་ཀྱི། །རེ་ཞིག་ཉན་ཐོས་རིགས་ཅན་རྣམས། །གང་ཟག་མེད་ཙམ་ཁོ་ན་ལ། །ཞེན་པས་མཐའ་གཞན་རྟོགས་དཀའ་སྟེ། །བུམ་པ་བརྟགས་པར་འདོད་རྣམས་ཀྱང་། །རྡུལ་ཕྲན་རྫས་སུ་འདོད་པ་བཞིན། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་བཏགས་པར་ནི། །རྟོགས་པའི་བློ་དེས་རྡུལ་ལ་ཡང་། །དཔྱད་ན་རྟོགས་པར་རིགས་མོད་ཀྱི། །རེ་ཞིག་མ་རྟོགས་དེ་བཞིན་ནོ། །རག་པའི་གཞི་དང་ཆ་མེད་རྡུལ། །འགལ་བར་སྣང་ཡང་དེ་དག་ལ། །རེ་ཞིག་ལུང་དང་མན་ངག་གིས། །དབེན་ཕྱིར་མི་འགལ་གྲུབ་མཐའ་སྒྲུབ། །དེ་བཞིན་སེམས་ཙམ་དག་གིས་ཀྱང་། །གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་ཡང་། །ཅི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་རང་རྒྱུད་པས། །དོན་དམ་བདེན་མེད་རིག་པ་དེས། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་མཚན་གྱིས། །གྲུབ་པ་མེད་པར་ཅིས་མ་རྟོགས། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཐལ་འགྱུར་བ། །འབའ་ཞིག་ཉིད་དུ་ཁྱོད་ལ་ཐལ། །ཉན་རང་ ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། །སྐུར་ཞིང་སྨོད་པའང་ག་ལ་སྲིད། །དེས་ན་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཀུན་ལ་མཉམ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། །ཕྱི་དང་ནང་གི་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས། །མ་ཚངས་དེ་སྲིད་རྟོགས་པ་བུལ། །སྤྱིར་ན་དབང་རྣོན་རང་སྟོབས་ཀྱིས། །རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱི་རྟུལ་པོ་ཡིས། །རང་གི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། །ངེས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱབ་པ་མེད། །ནམ་ཞིག་ཅིས་ཀྱང་རྟོགས་ངེས་ཏེ། །བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་ཡི་མཐར། །འགོག་པའི་དབྱིངས་ལས་དགྲ་བཅོམ་པ། །ལྡང་སྟེ་ཐེག་ཆེན་འཇུག་པར་གསུངས། །ཚུལ་བཞིན་ཐེག་ཆེན་ཞུགས་
Chinese
按照自己的宗义，从前的声闻缘觉，虽然显现各种各样，但要获得阿罗汉果，如果执着于蕴聚的“我”，不证悟空性就无法解脱。即使有那样的证悟，也没有圆满证悟无我。就像油菜籽被虫蛀蚀后，里面的空间一样，声闻缘觉所说的无我是微小的。因此，用遮破低劣的词语，说他们没有证悟法我。这是非常杰出的善说，没有其他能与之相比。比如，喝了一口大海的水，也不能说没有喝大海的水一样。仅仅因为见到了一点点法的差别，就想认为自己见到了空性。就像喝一口水，不能完全进入肚子一样。因为没有证悟一切所知事物的自性为空性，所以不想认为自己圆满见到了无我。如果见到一个法的空性，为什么不能见到一切呢？如果用教证、理证、窍诀来观察，确实能那样见到。但暂时来说，声闻种姓的人，仅仅执着于无我，很难证悟其他的边。就像那些想要分析瓶子的人，也认为微尘是实有一样。如果分析瓶子，用证悟的智慧去分析微尘，或许也能证悟，但暂时没有证悟，就是那样。粗大的基和无分微尘，虽然看起来相违，但对于那些，暂时用教证和窍诀，因为远离而成立不违背的宗义。同样，唯识宗的人也一样，如果没有所取，为什么不证悟能取呢？自续派的人，用胜义谛无实的智慧，为什么不证悟在世俗中也没有自相成立呢？因此，一切都成为应成派，你必然会堕入仅仅是应成派的境地。声闻缘觉怎么会诽谤和诋毁大乘呢？因此，即使一个的自性，对于一切都是平等的，但外在和内在的因缘聚合，没有圆满之前，证悟就会迟缓。一般来说，利根者依靠自己的力量就能证悟，但钝根者，即使在自己当下，也没有必定证悟的遍。什么时候一定会证悟呢？据说在十千劫的尽头，阿罗汉从灭尽定中起身，进入大乘。如理进入大乘。
English
According to one's own tenets, the Shravakas and Pratyekabuddhas of the past, although various appearances arise, in order to attain Arhatship, if one clings to the self of the aggregates, one cannot be liberated without realizing emptiness. Even if there is such realization, there is no complete realization of selflessness. Like the space inside a mustard seed eaten by insects, the selflessness spoken of by the Shravakas and Pratyekabuddhas is small. Therefore, with words negating the inferior, it is said that they have not realized the self of phenomena. This is an excellent and outstanding explanation, and there is nothing else comparable to it. For example, even if one drinks a mouthful of the water of the great ocean, one cannot say that one has not drunk the ocean. Just because one sees a small difference in phenomena, one wants to think that one has seen emptiness. Just as drinking a mouthful of water does not completely enter the stomach, because one has not realized the nature of all knowable things as empty, one does not want to think that one has completely seen selflessness. If one sees the emptiness of one phenomenon, why can't one see everything? If one examines with scripture, reasoning, and pith instructions, one can indeed see it that way. But for the time being, those of the Shravaka lineage cling only to the absence of a person, and it is difficult to realize other extremes. Like those who want to analyze a vase, they also think that particles are real. If one analyzes a vase, and uses the wisdom of realization to analyze particles, one might also realize it, but for the time being, one has not realized it, it is just like that. The coarse basis and the indivisible particles, although they seem contradictory, for those, temporarily using scripture and pith instructions, because of remoteness, the tenet of non-contradiction is established. Similarly, the Mind-Only school also, if there is no object of apprehension, why don't they realize the apprehending subject? The Svatantrika, with the wisdom of ultimate truth being unreal, why don't they realize that even in conventional truth, there is no self-character? Therefore, everything becomes Prasangika, and you will inevitably fall into the state of being merely Prasangika. How could Shravakas and Pratyekabuddhas slander and denigrate the Mahayana? Therefore, even if the nature of one is equal to all, until the collection of external and internal conditions is not complete, realization will be slow. In general, sharp-witted individuals can realize through their own power, but dull-witted individuals do not necessarily have the pervasion of realizing it immediately. When will they definitely realize it? It is said that at the end of ten thousand kalpas, Arhats will rise from the state of cessation and enter the Mahayana. Properly entering the Mahayana.
Tibetan
པས་ཀྱང་། །གྲངས་མེད་བསྐལ་པར་གོམས་དགོས་ན། །ཉན་ཐོས་ཞི་བདེ་དོན་གཉེར་བས། །བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་དེ་ཙམ་ལ། །བདག་མེད་མཐའ་དག་མ་རྟོགས་པའི། །གནས་སྐབས་མི་སྲིད་ཅི་ལ་འགྱུར། །ས་ཐོབ་རྣམས་ལའང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཇེ་བས་ཇེ་གསལ་རྫོགས་མིན་ནམ། །ཚོགས་བསག་གྲོགས་དང་རིགས་པའི་སྒོ། །མཐའ་ཡས་ཚུལ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོའི་རྐྱེན་ཚང་ན། །ངེས་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །ཐབས་ལ་མཁས་པའི་རྐྱེན་ཚང་བས། །སྔགས་ཀྱིས་མྱུར་དུ་རྟོགས་པ་བཞིན། །རྟག་བདག་སྤངས་ཀྱང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི། །ངར་འཛིན་ཕུང་པོར་བརྟེན་ནས་འཇུག །དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་ངར་འཛིན་ཡོད་གསུངས་དོན། །གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ཡོད་གྱུར་ཅིང་། །དེར་འཛིན་སེམས་པ་ཡོད་ཇི་སྲིད། །བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཚང་ བས། །འབྲས་བུ་བདག་འཛིན་མི་ལྡོག་གསུངས། །གང་ཕྱིར་རྟག་བདག་སྤངས་ཀྱང་ནི། །གདགས་གཞིར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག །ལྷན་སྐྱེས་ཞེན་ཡུལ་མ་བཀག་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་སྐྱེ་ལ་གེགས་མེད་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་སྤང་བ་ལ། །ཕུང་སོགས་སྟོང་པར་རྟོགས་དགོས་ཞེས། །འཆད་པ་ལུང་འདིའི་དོན་མིན་ཏེ། །འདི་དོན་འདི་བཞིན་ཟླ་བས་བཀྲལ། །བཏགས་པའི་ང་ཙམ་ཤེས་གྱུར་ན། །ངར་འཛིན་ལྡོག་ལ་དེས་ཆོག་སྟེ། །ཐག་པ་མེད་པར་མ་ཤེས་ཀྱང་། །སྦྲུལ་འཛིན་སྦྲུལ་མེད་མཐོང་བས་ལྡོག །མཐར་ནི་ངེས་པར་རྟོགས་དགོས་ཏེ། །ཆོས་ཀུན་དེ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ཞིང་། །དེ་ཉིད་མཐོང་བའི་ཚུལ་གཅིག་པས། །མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་འགྲུབ་པ་ཡི། །རིགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་སྨྲ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ན། །དེ་ཉིད་ཉན་རང་མཐོང་ཟིན་པས། །རིགས་པ་དེ་ཡིས་ཐེག་གཅིག་ཏུ། །ཅི་ཞིག་འགྲུབ་སྟེ་དམ་བཅའ་ཙམ། །འདིར་ནི་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་གང་། །མཐར་ཐུག་གཟིགས་པ་དེ་ཁོ་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་དེ་ཡིན་ཏེ། །འཕགས་ཀུན་དེ་ལ་གཞོལ་ཞིང་འབབ། །དེས་ན་ཚུལ་འདི་ལེགས་རྟོགས་ན། །ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་དང་བྱམས་པའི་གཞུང་། །ཕན་ཚུན་བུ་རམ་སྦྲང་རྩི་བཞིན། །ལྷན་ཅིག་ཡི་གས་བདེར་འཇུ་ཡི། །གཞན་དུ་མི་འཕྲོད་ཟས་བཞིན་དུ། །ཁོང་ན་མི་བདེའི་སྐྲན་གྱུར་ཚེ། །ལུང་རིགས་གཙག་བུ་རྣོན་པོ་བརྒྱ། །གདེངས་ཤིང་འདེབས་ལ་ཡིད་གཏིང་སྡར། ༈ །ལྟ་བའི་དངོས་གཞི་སྐྱོང་ བའི་དུས། །ཁ་ཅིག་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་ཟེར། །ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་ཞེས་པའི་དོན། །ལེགས་པར་རྟོགས་དང་ལོག་རྟོག་གཉིས། །དང་པོ་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ཏེ། །འཕགས་པའི་ཡེ
Chinese
因此，如果需要无数劫来习惯，那么声闻寻求寂静安乐，在那样的数千劫中，如果不能完全证悟无我，这种情况怎么可能发生呢？即使是获得果位者，法界也会越来越清晰，不是吗？如果积累资粮、善友和理性的门径，以及无边的方式和菩萨的行持，圆满回向的因缘具足，必定会圆满证悟。就像精通方便的因缘具足，密咒能迅速证悟一样。即使舍弃了常我，俱生的我执仍然依赖于蕴而生起。因此，只要有对蕴的执着，就意味着有我执。如果作为安立基础的蕴存在，并且执着于蕴的心识存在，那么作为安立为我的因缘具足，就不会停止产生我执。因为即使舍弃了常我，依赖于安立基础而假立的我，由于没有遮止俱生的执着对境，所以生起我执没有障碍。因此，为了断除烦恼，必须证悟蕴等为空性，这种说法并非此论的本意。月称论师如此解释了此论的意义。如果仅仅认识到假立的我，就足以断除我执。即使不认识绳子，看到无蛇之处也能断除蛇执。最终必须证悟，因为一切法都是同一真如，并且证悟真如的方式是相同的，因此最终成就一乘的道理，龙树父子如是说。如果按照你的观点，声闻和独觉已经证悟了真如，那么用这个道理能成就什么一乘呢？只不过是口头上的承诺而已。这里，双运的智慧，是最终的见地，那就是唯一的真如，一切圣者都趋向并汇入其中。因此，如果能很好地理解这个道理，龙树的宗义和弥勒的论典，就像红糖和蜂蜜一样，能够一起愉快地消化。否则，就像不相容的食物一样，如果变成腹中的肿瘤，就需要用锋利的理性和教证之针，来刺穿并挖掘，内心深处会感到恐惧。当修持见解的本体时，有些人说什么都不执着。所谓什么都不执着的意思，有正确理解和错误理解两种。第一种是远离四边的戏论，是圣
English
Therefore, if it is necessary to become accustomed to countless eons, then for the Hearers who seek peace and happiness, in such thousands of eons, if they cannot completely realize selflessness, how could such a situation occur? Even for those who have attained the ground, the realm of Dharma becomes clearer and clearer, doesn't it? If the accumulation of merit, virtuous friends, and the gateway of reasoning, as well as limitless methods and the conduct of Bodhisattvas, are complete with the conditions for perfect dedication, then they will surely realize perfect enlightenment. Just as the conditions for being skilled in means are complete, the mantras quickly realize enlightenment. Even if the permanent self is abandoned, the innate ego-grasping still arises dependent on the aggregates. Therefore, as long as there is grasping of the aggregates, it means that there is ego-grasping. If the aggregates, which are the basis of imputation, exist, and the mind that grasps them exists, then as long as the causes for imputing self are complete, the result of ego-grasping will not cease. Because even if the permanent self is abandoned, the self that is imputed dependent on the basis of imputation, since the object of innate attachment is not prevented, there is no obstacle to the arising of ego-grasping. Therefore, in order to abandon afflictions, it is necessary to realize that the aggregates and so on are empty, this statement is not the meaning of this text. Chandrakirti explained the meaning of this text in this way. If one only recognizes the imputed "I", that is enough to reverse ego-grasping. Even if one does not recognize the rope, seeing the absence of a snake can reverse the grasping of a snake. Ultimately, one must realize, because all dharmas are the same Suchness, and the way of seeing Suchness is the same, therefore the reasoning that ultimately accomplishes the One Vehicle, Nagarjuna and his son said. If according to your view, the Hearers and Solitary Realizers have already realized Suchness, then what One Vehicle can be accomplished by this reasoning? It is only a verbal commitment. Here, the wisdom of union, is the ultimate view, that is the only Suchness, all the noble ones tend towards and flow into it. Therefore, if one can understand this principle well, Nagarjuna's system and Maitreya's treatises, like molasses and honey, can be digested happily together. Otherwise, like incompatible foods, if they become a tumor in the stomach, one needs to use sharp needles of reasoning and scripture, to pierce and dig, and the depths of the heart will feel fear. When cultivating the actual basis of the view, some say that they do not grasp anything at all. The meaning of not grasping anything at all, has two kinds of understanding: correct understanding and wrong understanding. The first is the freedom from the elaboration of the four extremes, it is the noble