Tibetan
ཅན་སོགས། །ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་རིགས་མོད་ཀྱི། །དོན་དམ་ཉིད་ལ་ལྟོས་མེད་དུ། །དེ་གཅིག་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པར། །དཔྱད་པ་ཚད་མས་ངེས་པའི་ཕྱིར། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ནམ་དུ་ཡང་། །གཅིག་མེད་གཅིག་ཡོད་སྲིད་མ་ཡིན། །གཉིས་ཀ་སྟོབས་མཚུངས་བདེན་གྱུར་ཚེ། །དངོས་པོ་མི་སྟོང་འགྱུར་ཞེ་ན། །གཉིས་ཀའང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་དང་། །ཡུལ་གཉིས་དོན་གྱིས་ཐ་དད་པ། །མ་ཡིན་ སྣང་བ་དེའི་ངོ་བོ། །སྟོང་ཕྱིར་མི་སྟོང་ག་ལ་ཡིན། །གཉིས་ཀ་མཚུངས་པར་སྣང་དེའི་ཕྱིར། །སྟོང་པར་གྲུབ་སྟེ་སྣང་མེད་ན། །སྟོང་པའང་ཅི་ཡིས་ཤེས་པར་འགྱུར། །དེས་ན་གཉིས་ཀ་མི་འགལ་བར། །ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འཆར་ཞིང་། །གཅིག་ཡོད་གཅིག་ལ་ངེས་ཤེས་ན། །ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད་པའམ། །གང་ལ་གང་གིས་མ་ཁྱབ་པ། །མེད་ཕྱིར་གང་ལྟར་གཞལ་ཡང་བདེན། །སྣང་བ་སྟོང་པར་ཤེས་པ་ཡིས། །སྣང་བ་བདེན་པ་མེད་པར་རྟོགས། །སྟོང་པ་སྣང་བར་ཤེས་ན་ཡང་། །སྟོང་པ་བདེན་པར་ཡོད་མི་རྟོགས། །དེ་ཕྱིར་འདུ་འབྲལ་མེད་མཐོང་ཚེ། །བདེན་པར་ནམ་ཡང་སླར་མི་ལྡོག །གང་སྣང་དེ་ཡི་གནས་ལུགས་ནི། །སྟོང་པ་ཡིན་ཕྱིར་འདུ་འབྲལ་མེད། །སྣང་བ་སྤངས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ། །སྟོང་པ་ཡན་གར་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །དེས་ན་ཇི་སྲིད་རེས་འཇོག་གིས། །བདེན་གཉིས་བསྒོམ་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །གཉིས་སྣང་འཁོར་བའི་སྐབས་འདི་ན། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཡོ་བ་ཡིས། །ཡེ་ཤེས་ཉེ་བར་མི་སྣང་ཕྱིར། །དཔྱད་པའི་ཤེས་རབ་དྲི་མེད་གཉིས། །སྤང་བླང་མེད་པར་གཟུང་བྱ་སྟེ། །གང་ཚེ་གཅིག་མ་ཚང་གྱུར་ན། །དེ་གཉིས་ལས་བྱུང་ཟུང་འཇུག་གི། །ཡེ་ཤེས་ངེས་པར་མི་སྐྱེ་སྟེ། །གཙུབ་ཤིང་གཙུབ་སྟན་གང་རུང་དང་། །བྲལ་བའི་མེ་ནི་འབྱུང་མིན་བཞིན། །དེས་ན་ཐབས་དང་སྟོང་པ་ཉིད། །ཡ་བྲལ་ཡང་དག་ལམ་མིན་ཞེས། །རྒྱལ་དང་བརྒྱུད་འཛིན་གྱིས་གསུངས་ཕྱིར། །རྒྱུ་གཉིས་འདི་སྤངས་ཡེ་ཤེས་ ཆེ། །སྐྱེ་བའི་ཐབས་གཞན་མི་སྲིད་དེ། །ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། །བསམ་བརྗོད་འདས་ཕྱིར་བརྡ་ཐབས་དང་། །ཚིག་ཙམ་དག་གིས་མཚོན་པ་ལས། །དངོས་སུ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པས། །སྔགས་སུ་ཚིག་དབང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། །རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་སོགས་སུ། །ཚིག་དང་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །དེ་ལྟར་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར། །གཟུང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི། །བདེན་གཉིས་ལམ་གྱི་དབུ་མ་བསྟན། །བདེན་གཉིས་ཚུལ་གྱིས་དཔྱད་པའི་འབྲས། །ཟུང་འཇུག་ཉིད་དུ་གྲུབ་ནུས་པ།
Chinese
等等。虽说可以认为存在，但在胜义谛上，不依赖于它，它不会成为唯一的。即使存在，也不会那样成立，因为通过正量之理已经确定。因此，这两者无论何时，都不可能一个不存在，一个存在。如果两者力量相等且真实，那么事物不会变成空性吗？两者也都没有自性成立，并且两个对境在意义上是不同的。 显现的自性，因为是空性，怎么会不是空性呢？因为显现两者是相同的，所以成立为空性，如果没有显现，又怎么会知道空性呢？因此，两者并不相违，而是互相显现为因果，如果确定一个存在，另一个也存在，那么就永远不会有分离，或者一个没有遍及另一个，因为没有，所以无论如何衡量都是真实的。通过了知显现为空性，了知显现不是真实的。即使了知空性为显现，也不会了知空性是真实存在的。因此，当见到没有分离时，就永远不会再回到真实。任何显现的事物的实相，因为是空性，所以没有分离。在抛弃显现的彼岸，空性不会独立成立。因此，只要交替地修习，修习二谛就是智慧。在这二取轮回之际，由于心和心所的动摇，智慧不会显现，因此，应该无取舍地接受两种无垢的观察智慧。如果其中一个不完整，那么从这两者产生的双运的智慧，就一定不会产生，就像缺少钻木或钻垫，火就不会产生一样。因此，方法和空性，如果分离就不是正确的道路，因为诸佛和传承持有者这样说过。舍弃这两种因，就没有产生大智慧的其他方法。智慧自己的体性，因为超越了思虑言说，所以只能用符号方法和词语来表示，而无法真实地指示。所以在密咒中被称为词语自在。在《金刚心要续》等中，通过词语和方法之门来指示。这是超越世间的智慧。像这样，不依赖于其他，不能被执取的二谛道的宗义被阐述。以二谛之理进行观察的结果，就能成立双运。
English
etc. Although it may be said that they exist, in the ultimate truth, without relying on it, it will not become the only one. Even if it exists, it will not be established as such, because it has been determined by valid reasoning. Therefore, these two will never be in a situation where one does not exist and the other does. If both are equal in strength and true, then will things not become emptiness? Neither of them is established by its own nature, and the two objects are different in meaning. The nature of appearance, because it is emptiness, how can it not be emptiness? Because the appearance of both is the same, it is established as emptiness, and if there is no appearance, how will emptiness be known? Therefore, the two are not contradictory, but appear as cause and effect to each other, and if one is certain that one exists, the other also exists, then there will never be separation, or one does not pervade the other, because there is not, so no matter how it is measured, it is true. By knowing appearance as emptiness, one knows that appearance is not true. Even if one knows emptiness as appearance, one will not know that emptiness is truly existent. Therefore, when one sees that there is no separation, one will never return to truth again. The reality of whatever appears, because it is emptiness, there is no separation. Beyond abandoning appearance, emptiness will not be established independently. Therefore, as long as one practices alternately, practicing the two truths is wisdom. In this time of dualistic samsara, because of the movement of mind and mental factors, wisdom will not appear, therefore, one should accept the two stainless wisdoms of investigation without acceptance or rejection. If one of them is incomplete, then the wisdom of union arising from these two will certainly not arise, just as fire will not arise without a rubbing stick or rubbing pad. Therefore, method and emptiness, if separated, are not the correct path, because the Buddhas and lineage holders have said so. Abandoning these two causes, there is no other way to generate great wisdom. The nature of wisdom itself, because it transcends thought and speech, can only be represented by symbolic methods and words, and cannot be truly indicated. Therefore, in mantra, it is called the power of words. In the Vajra Essence Tantra and others, it is indicated through the door of words and methods. This is the wisdom that transcends the world. In this way, the tenets of the Middle Way of the two truths, which do not rely on others and cannot be grasped, are explained. The result of observing according to the principles of the two truths is that union can be established.
Tibetan
།དེས་ན་བདེན་གཉིས་གཏན་འབེབས་ཚེ། །སྣང་སྟོང་དགག་བྱ་འགོག་བྱེད་ཀྱི། །ཚུལ་དུ་རེས་འཇོག་ལྟ་བུར་བསྟན། །དེ་འབྲས་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་ཉིད། །རྒྱུད་སྡེར་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་བསྟན། །དེས་ན་དབུ་མའི་ལུགས་ཐམས་ཅད། །བདེན་གཉིས་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་བཞག །བདེན་པ་གཉིས་ལ་མ་བརྟེན་པར། །ཟུང་འཇུག་ཁོང་དུ་ཆུད་མི་འགྱུར། །རྒྱལ་བས་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་ཡང་། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །དེ་ཕྱིར་བདེན་གཉིས་སོ་སོ་ཡི། །ཁས་ལེན་དང་བཅས་དབུ་མ་དེ། །འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པ་ཡི། །རེས་འཇོག་དབུ་མ་ཆུང་ངུ་ཡིན། །ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་སྟོང་པ་ཉིད། །དགག་བྱ་བཅད་པའི་མེད་དགག་ཙམ། །དེ་ལ་ལྟོས་ན་མེད་ཅེས་པའི། །ཁས་ལེན་ཡང་ནི་ཡོད་པ་ཡིན། །རྒྱུའམ་ལམ་གྱི་དབུ་མ་དེས། །བདེན་གཉིས་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ། ། གཉིས་ཀ་རང་གི་ལུགས་ཡིན་གྱི། །དོན་དམ་རང་ལུགས་བྱས་ནས་སུ། །ཀུན་རྫོབ་གཞན་ངོར་སྐྱེལ་བ་མིན། །ཡིན་ན་རང་ལུགས་དོན་དམ་པ། །རྐྱང་རྐྱང་པོ་རུ་གྱུར་ནས་ཀྱང་། །གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་སྣང་བ་ཀུན། །འཁྲུལ་བ་སྤང་བྱ་ཁོ་ན་ཞེས། །སྐུར་བ་འདེབས་ཤིང་མཐར་ཕྱིན་ཚེ། །སྒྲིབ་བྲལ་དབྱིངས་སྟོང་འབའ་ཞིག་ཙམ། །ལྷག་མར་ལུས་ནས་མཁྱེན་གཉིས་སོགས། །མེད་འདོད་ཉན་རང་རང་ལམ་གྱི། །ལྷག་མེད་མྱང་འདས་འདོད་ཇི་བཞིན། །འདིར་ཡང་མར་མེ་རྒྱུན་ཆད་དང་། །དོན་ཁྱད་མེད་ཕྱིར་ཟུང་འཇུག་དབྱིངས། །མེད་པར་སྐུར་འདེབས་ནམ་མཁའ་དང་། །འདྲ་བའི་ཡིད་ཅན་ཤཱཀྱ་ཡི། །བསྟན་པའི་རྐུན་པོ་དམ་པའི་ཆོས། །འཇིག་པའི་སྐྱེས་བུར་རྒྱལ་བས་གསུངས། །རིགས་པས་ཀྱང་ནི་དེ་འདྲའི་ལུགས། །ཡོད་ལ་མེད་པར་སྐུར་བའི་ཚུལ། །ཡིན་པར་ངེས་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་མེས། །ལྟ་ངན་རི་བོ་བརླག་པར་ནུས། །དེས་ན་དབུ་མའི་གཞུང་ཀུན་ཏུ། །ཤེས་རབ་རྒྱུ་ཡི་དབུ་མ་ཉིད། །རིགས་པས་དཔྱད་ཅིང་མ་གྲུབ་པར། །འབྲས་བུ་ཟུང་འཇུག་མི་གྲུབ་ཕྱིར། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ནི། །རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ། །གྲུབ་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་བཅུད། །དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་ནི། །རེས་འཇོག་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་གཉིས་ལ། །མི་གནས་བློ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། །དབུ་མ་ཡིན་ལ་ཆེན་པོའང་ཡིན། །ཇི་ སྲིད་རེས་འཇོག་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་མ་རེག་པར། །རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་དགོངས་པའི་མཐིལ། །མཐར་ཐུག་དབུ་མ་ཆེན་པོ་མིན། །གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པའི་མེ་བཞིན་དུ། །བདེན་གཉིས་ཤེས་རབ་དྲི་མེད་ཀྱིས། །དྲངས་པ་ཟུང་འཇུག་ཡེ
Chinese
因此，在确定二谛时，显空作为遮破和阻断的，以轮番安立的方式来显示。那是果位的双运智慧本身，在续部中以多种名称显示。因此，一切中观的宗派，都以二谛的方式来安立。不依赖二谛，就无法领悟双运。诸佛所说的一切，也都真实地依赖于二谛。因此，各自具有二谛的，具有各自承许的中观，是将果位的名称安立于因位上的，是轮番安立的小中观。对蕴的分析，就是空性本身，是断除所破的仅仅是无遮。相对于此，所谓的“无”的承许也是存在的。作为因或道的那个中观，是如何承许二谛的呢？ 二者都是自己的宗派，不是将胜义作为自己的宗派，而将世俗推给他人。如果是那样，自己的宗派胜义谛，仅仅成为单单的胜义谛，那么，基、道、果的一切显现，都仅仅是错乱的应舍弃之物，如此诽谤并在最终完成时，仅仅剩下无垢的空性界，想要没有二智等，如同声闻缘觉各自道路的无余涅槃一样。在这里，也如同灯火熄灭一样，因为意义没有差别，所以诽谤双运界不存在，如同虚空一样的有心者，是释迦牟尼的教法的盗贼，是毁灭正法的罪人，佛陀如是说。以理智也能确定，那样的宗派，是将存在说成不存在的形态。确信金刚之火，能够摧毁邪见的山峰。因此，在中观的一切论典中，智慧因的中观本身，如果没有以理智进行分析和成立，果位的双运就不会成立。以二谛的方式，即使以理智确定，果位的真谛也无二无别地成立，是因果乘的精华。因此，那些智慧，以轮番安立的方式，不住于二边，因为超离了思维，所以是中观，也是伟大的。如 若不以轮番安立的方式，没有触及到那个智慧，就不是诸佛一切意趣的精髓，不是究竟的中观。如同钻木取火一样，由二谛无垢的智慧所引出的双运
English
Therefore, when establishing the two truths, appearance and emptiness, as what is to be negated and blocked, are shown in a manner of alternating establishment. That is the very wisdom of the resultant union, which is shown in the tantras with many names. Therefore, all Madhyamaka schools establish themselves through the manner of the two truths. Without relying on the two truths, one cannot comprehend the union. Whatever the Victorious Ones have spoken also truly relies on the two truths. Therefore, that Madhyamaka with its own acceptance of each of the two truths, which is the imputation of the name of the result onto the cause, is the lesser Madhyamaka of alternating establishment. The analysis of the aggregates is emptiness itself, merely a non-affirming negation that cuts off what is to be negated. Relative to that, the acceptance of what is called "non-existence" is also existence. How does that Madhyamaka of the cause or path accept the two truths? Both are its own tenets, not making the ultimate the own tenet and pushing the conventional onto others. If so, one's own tenet, the ultimate truth, would become merely the ultimate, and then all appearances of the ground, path, and result would be merely mistaken things to be abandoned. Thus, slandering and reaching the end, only the empty realm free from obscurations would remain, wanting to be without the two knowledges, etc., like the nirvana without remainder of the Hearers and Solitary Realizers on their own paths. Here too, like the extinction of a lamp, because there is no difference in meaning, slandering that the realm of union does not exist, sentient beings who are like the sky are thieves of the teachings of Shakyamuni, and the Victorious Ones have said that they are destroyers of the sacred Dharma. It can also be determined by reason that such a system is the way of slandering existence as non-existence. Be certain that the vajra fire can destroy the mountain of wrong views. Therefore, in all the Madhyamaka treatises, the Madhyamaka of wisdom as the cause itself, unless analyzed and established by reason, the union of the result will not be established. Even if established by reason in the manner of the two truths, the true result is established as inseparable, the essence of the causal vehicle. Therefore, those wisdoms, in the manner of alternating establishment, do not abide in the two extremes, and because they transcend the mind, they are Madhyamaka and also great. As long as one does not touch that wisdom in the manner of alternating establishment, it is not the ultimate essence of the intention of all the Victorious Ones, not the ultimate great Madhyamaka. Like fire produced by rubbing a rubbing stick, the union drawn forth by the two truths, the stainless wisdom