Tibetan
་སོགས་པའི། །དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །འདི་ནི་མེད་པའི་སྤྲོས་པ་དང་། །མ་བྲལ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །དེས་ན་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ངོར། །ཁས་ལེན་ཅི་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ཡིས་སྣང་སྟོང་མཉམ་ཉིད་དུ། །རྟོགས་སླད་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སོགས། །དགག་སྒྲུབ་སྤྲོས་ཀུན་བྲལ་བས་ན། །གནས་ལུགས་དོན་བཞིན་ཆོས་ཀུན་ཀྱང་། །ཁས་བླང་རིགས་པས་མིན་གྲུབ་ཕྱིར། །གང་དུ་ཁས་ནི་ལེན་མི་བྱེད། །དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་དོན། །ཁས་ལེན་མེད་ཀྱང་སྣང་ཚུལ་ལ། །ཐ་སྙད་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཡང་། །ཁས་བླང་ཡོད་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱང་། །བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་གནས་ལུགས་ལ། །ལྟོས་ན་སོ་སོའི་སྣང་ཚུལ་ཙམ། །དབྱེར་མེད་དོན་མཐོང་ཡེ་ཤེས་ལ། །ལྟོས་ན་ཚད་མ་གཉིས་པོ་ཡང་། །ཉི་ཚེའི་གནས་ཡིན་དེ་གཅིག་གིས། །བདེན་གཉིས་འཛིན་པ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དོན་དམ་གྱི། །ཚད་མ་གཉིས་པོ་ཤེས་རབ་སྟེ། །བུམ་སོགས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་གཞལ་ན། །ངོ་བོ་གཉིས་ནི་རྙེད་ན་ཡང་། །གཅིག་ཚེ་གཅིག་ནི་ཡོད་མིན་པས། །སོ་སྐྱེའི་བློ་ལ་བདེན་པ་གཉིས། །རེས་འཇོག་ཚུལ་ལས་མི་སྣང་ཕྱིར། ། སོ་སོ་གཞལ་བའི་ཁས་ལེན་གཉིས། །ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །འོ་ན་ཁས་ལེན་ཡོད་མེད་དང་། །བདེན་གཉིས་ཁས་ལེན་ནང་འགལ་ཚུལ། །གོང་དུ་གཞན་ལ་ཇི་བརྗོད་པ། །རང་ལའང་མཚུངས་པར་ཐལ་ཞེ་ན། །ངེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཕྱེས་ནས་སུ། །ཤན་འབྱེད་ལམ་གྱི་དབུ་མ་དང་། །དངོས་གཞི་མཉམ་བཞག་དབུ་མ་གཉིས། །རགས་དང་ཕྲ་བའམ་རྒྱུ་འབྲས་སམ། །རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་གནས་སྐབས་ཀྱི། །དབུ་མ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་ཕྱེས་ནས། །བཤད་ཕྱིར་སྐྱོན་དེ་ག་ལ་འཇུག །དེས་ན་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ལ། །ཁས་ལེན་མེད་པ་རང་གི་ལུགས། །མཐར་ཐུག་དེ་ཡིན་རྗེས་ཐོབ་ལ། །བདེན་གཉིས་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཚེ། །བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ཚད་མ་ཡིས། །གཞལ་བའི་དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །ལོག་རྟོག་རེ་རེ་དགག་པའི་ཆེད། །ཡིན་གྱི་གཤིས་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཏུ། །ཁས་བླང་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཤིས་ལ་བདེན་པ་གཉིས་པོ་ཡང་། །རིས་སུ་ཆད་པ་ཡོད་མེད་པས། །ཁས་ལེན་གཉིས་པོ་གང་ལྟར་ཡང་། །བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་ཀར་ཡང་ནི་ཁས་བླངས་ཀྱང་། །སྣང་ཚུལ་ཙམ་གྱི་དབང་ཕྱིར་དང་། །གནས་སྐབས་གཉིས་ཀ་སོ་སོ་ན། །བདེན་དེ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དཔྱད་བཟོད་ལ་སོགས་སྐྱོན་མི་འབབ། །དངོས་པོའང་དཔྱད་པར་མི་བཟོད་དེ། །དངོས་མེད་ཀྱང་ནི་དཔྱད་མི་བཟོད། །མཐར་ཐུག་གཉིས་ཀ་མཚུངས་པ་ལ། །གནས་སྐབས་ལྟོས་ཏེ་བཏགས་པ་ཙམ། །མ་བརྟགས་གྲགས་པས་ཡོད་ ཙམ་དེ། །སྣང་ཚུལ་ཡིན་གྱི་གནས་ཚུལ་མིན། །བདེན་མེད་དཔྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ཀྱིས། །མཐོང་བ་གནས་ཚུལ་དོན་དམ་འདོད། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྟོས་པའི། །དོན་དམ་ཡིན་གྱི་མཐར་ཐུག་ལ། །ལྟོས་ན་དོན་དམ་རྣམ་གྲངས་ཙམ། །གནས་སྣང་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ན། །བདེན་གཉིས་ཐ་དད་སྐྱོན་བཞི་འབབ། །གནས་སྣང་ཕན་ཚུན་གཞན་མིན་ན། །བདེན་གཉིས་གཅིག་པའི་སྐྱོན་བཞིས་གནོད། །ཚུལ་དེས་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ཀྱང་། །གནས་ཚུལ་སྣང་ཚུལ་ཙམ་ཡིན་གྱི། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི། །ཐེག་པ་ཆུང་ངུར་ཤེས་པར་བྱ། །གནས་སྣང་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ། །ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ནི། །སངས་རྒྱས་ཡིན་ན་སྣང་རུང་དང་། །ལམ་དང་སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་དང་། །རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ཁས་ལེན་སོགས། །རིགས་པས་གནོད་པ་རྣམ་ཀུན་མེད། །གནས་ཚུལ་གང་ཡིན་སྒྲིབ་པ་ཡིས། །བསྒྲིབས་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་སྣང་བས། །ལམ་ལ་འབད་པར་བྱེད་པ་ནི། །རང་གཞན་གཉིས་ཀས་འདོད་པ་ཉིད། །བདེན་གཉིས་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་ལྟ་བ་ཡི། །ཁས་ལེན་གཉིས་པོའང་ཇི་ལྟར་འགལ། །ཕན་ཚུན་གཅིག་པའང་མིན་པའི་ཕྱིར། །ཁས་བླང་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག །དེ་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་བདེན་པ་གཉིས། །སོ་སོར་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི། །སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡོད་ཀྱི་བར། །དེ་གཉིས་རྣམ་ཀུན་སྟོབས་མཚུངས་པས། །མཐའ་གཅིག་ཁས་ལེན་ཡོད་མིན་ཏེ། །མེད་ཅེས་ བདེན་སྟོང་ངེས་པ་དང་། །ཡོད་ཅེས་སྣང་ཆ་ངེས་པ་གཉིས། །རེས་འཇོག་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། །གཞལ་ཚེ་སོ་སོས་རྙེད་དོན་ནམ། །མཐོང་དོན་བདེན་པ་གཉིས་ཞེས་བརྗོད། །དེ་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ། །མིན་ཕྱིར་དེ་གཉིས་མཐའ་གཅིག་ཏུ། །གཅིག་སྤངས་གཅིག་ནི་གཟུང་མི་རུང་། །དེ་གཉིས་ལ་དཔྱོད་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཁས་ལེན་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་དཔེར། །མཐར་ཐུག་ཆོས་སྐུ་འཐོབ་པའི་ཚེ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མ་ལུས་པ། །ཐ་སྙད་དབང་དུ་འགག་ཅེས་བྱ། །དམ་པའི་དོན་དུ་འགག་པའང་མེད། །མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཞུང་ཀུན་ན། །དགག་སྒྲུབ་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་པ། །ལ་ལ་དོན་དམ་ཁས་ལེན་ཏེ། །ལ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དབང་དུ་གསུངས། །དོན་དམ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་ན། །ལམ་དང་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སོགས། །མེད་ཅེས་སྨྲ་བར་རུང་མོད་ཀྱི། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ལ་ལྟོས་མེད་དུ། །དེ་གཅིག་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་ཏེ། །མེད་ཀྱང་འཁོར་འདས་སྣང་ཆ་ཀུན། །སྣང་བར་མངོན་སུམ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཐ་སྙད་ཚད་མའི་དབང་བྱས་ནས། །ལམ་དང་སངས་རྒྱས་སེམས་
Chinese
等等的，所有对境的行相，这与无有戏论，不离彼而缘故。因此在中观大面前，什么承诺也没有，因为其将显空视为平等性，为了证悟有无、是与非等，由于远离一切破立戏论，如实安住，一切法，以理不成立承诺，于何处不作承诺。如是安住究竟义，虽无承诺，然于显现上，于世俗胜义二谛各自，有承诺，然彼二者，若依于二谛无别之安住，则仅是各自的显现。若依于见无别义之智慧，则二量亦是，是暂时的处所，以一者，不可能执持二谛故。因此，世俗谛胜义谛的，二量是智慧，若以彼二衡量瓶等，虽能获得二种体性，然一有时一则不有，故于凡夫之心中，二谛，不显现轮番交替之方式故。 衡量各自的二种承诺，是成立为有。若然，有无承诺与，二谛承诺相违之理，如前对他人所说，若谓于自亦同样相符，则我等已作区分，区分鉴别道之中观与，正行等持中观二者，粗细或因果，或识与智之阶段的，中观大小已作区分后，由于宣说故，彼过失岂能安立？因此，于中观大，无承诺是自宗，是究竟，于后得时，于二谛各自显现之时，以二谛各自之量，衡量的一切破立，是为了破除一一邪分别念，是为了于自性上破立，无有任何承诺之故。于自性上二谛亦，无有区分有无，故二种承诺无论如何，亦无有成立为真实之故。于二者亦承诺，是由于仅是显现之故，且于二种阶段各自，彼真实不相违之故。不堕入堪忍观察等过失。事物亦不耐观察，无事物亦不耐观察，究竟二者相同，于阶段
English
Etc., all aspects of the object, this is because it is inseparable from the absence of elaboration and focuses on it. Therefore, in the face of the great Madhyamaka, there is no commitment whatsoever, because it sees appearance and emptiness as equality, in order to realize existence and non-existence, is and is not, etc., because it is free from all refutation and establishment elaborations, abiding as it is, all dharmas, commitment is not established by reason, where no commitment is made. Thus, the ultimate meaning of abiding, although there is no commitment, yet in appearance, in the two truths of the conventional and ultimate, there is commitment, but those two, if relying on the abiding of the two truths inseparable, then it is only the appearance of each. If relying on the wisdom that sees the inseparable meaning, then the two validities are also, it is a temporary place, because it is impossible to hold the two truths by one. Therefore, the two validities of the conventional and ultimate truth are wisdom, if measuring vases etc. with those two, although two entities can be obtained, but when one exists, the other does not, therefore in the mind of ordinary beings, the two truths, do not appear in a way of alternating in turn. Two commitments to measure each, are established as existing. If so, the manner of contradiction between commitment to existence and non-existence and, commitment to the two truths, as said to others above, if saying that it is equally consistent with oneself, then we have made a distinction, distinguishing between the Madhyamaka of the path of discernment and, the two Madhyamakas of the main practice of equipoise, coarse and subtle or cause and effect, or the stages of consciousness and wisdom, having distinguished the size of the Madhyamaka, because of the explanation, how can that fault be established? Therefore, in the great Madhyamaka, no commitment is one's own system, it is ultimate, in the subsequent attainment, when the two truths appear separately, all the refutations and establishments measured by the respective validities of the two truths, are in order to eliminate each and every wrong conception, it is in order to refute and establish on the nature, because there is no commitment whatsoever. On the nature, the two truths also, there is no distinction between existence and non-existence, therefore the two commitments in any case, there is no establishment as true. In both also commitment, is because of the mere appearance, and in the two stages respectively, that truth is not contradictory. Not falling into faults such as enduring examination. Things also do not endure examination, non-things also do not endure examination, ultimately the two are the same, in the stage
Chinese
仅仅是假设而已。 未经观察，仅凭名声而存在， 那只是显现，而非实情。 以辨别真伪的智慧， 所见之境被认为是实情和胜义谛。 然而，那也是依赖于世俗谛的， 胜义谛，若依赖于究竟， 则只是胜义谛的名称而已。 当实情与显现相互矛盾时， 二谛相异，四种过失随之而来。 若实情与显现并非相互异体， 则二谛一体，会受到四种过失的损害。 依此理，佛与众生也 仅仅是实情与显现而已， 若认为其本身就是因果， 则应知那是小乘的观点。 对于实情与显现是一体还是异体， 由于没有承认，因此众生 若是佛，则应能显现， 道路和修行变得毫无意义， 以及承认果存在于因中等等， 各种以理证进行的驳斥都不会存在。 无论实情是什么，由于被遮蔽所 遮蔽，因此不会明显显现， 因此努力于道， 是自他双方都认可的。 由于二谛并不矛盾， 因此，有和无这两种观点， 这两种承认又怎会矛盾呢？ 由于并非相互一体， 因此，安立了两种承认的形态。 因此，只要二谛 连同各自的显现， 心的作用存在， 二者在任何方面都力量相等， 因此，不可能只承认其中一边，说“无”， 确定了真空性， 说“有”，确定了显现分， 当以交替的两种量来 衡量时，各自获得的意义， 或所见之境，就被称为二谛。 由于二者非一非异， 因此，对于二者，绝对地 抛弃一方，执取一方是不允许的。 对于二者，以辨别智慧， 将承认各自区分开来，例如， 当获得究竟法身时， 所有心和心所， 都被说成是在名言的控制下止息。 在胜义谛中，也没有止息。 在所有经和论典中， 无论有多少种否定和肯定， 有些是承认胜义谛， 有些是依世俗谛而说。 若仅依胜义谛， 道路、佛、众生等等， 都可以说是“无”， 但若不依赖于世俗谛本身， 就不会仅仅成为那一种， 即使是“无”，轮回和涅槃的一切显现， 由于显现是现量成立的， 因此，在名言量控制下， 道路、佛、心
English
merely an imputation. That which exists merely by reputation, without investigation, is just an appearance, not the actual state. The wisdom that discerns the absence of truth, considers what is seen to be the actual state and ultimate truth. However, that is also dependent on the conventional truth, and if the ultimate truth depends on the final end, it is merely a designation of ultimate truth. When the actual state and appearance contradict each other, the four faults of the two truths being different will occur. If the actual state and appearance are not different from each other, the four faults of the two truths being the same will harm it. According to this principle, even Buddhas and sentient beings are merely the actual state and appearance, but to consider them as cause and effect themselves should be understood as the view of the Lesser Vehicle. Regarding whether the actual state and appearance are the same or different, since there is no acceptance, sentient beings should be able to appear as Buddhas if they are Buddhas, and the path and practice would be meaningless, as well as the acceptance of the result existing in the cause, etc. All kinds of refutations by reasoning would not exist. Whatever the actual state is, since it is obscured by obscurations, it does not appear clearly, therefore, striving on the path is what both oneself and others agree upon. Since the two truths are not contradictory, how can the two views of "exists" and "does not exist" be contradictory? Since they are not mutually the same, the forms of the two acceptances are established. Therefore, as long as the two truths with their respective appearances, the activity of the mind exists, the two are equal in strength in every way, therefore, there is no acceptance of only one extreme, saying "does not exist," determining emptiness, saying "exists," determining appearance, when measured by the two alternating valid cognitions, the meaning obtained by each, or what is seen, is called the two truths. Since the two are neither the same nor different, therefore, regarding the two, absolutely rejecting one and grasping the other is not allowed. Regarding the two, with discriminating wisdom, separating the acceptances, for example, when the ultimate Dharmakaya is attained, all minds and mental factors, are said to cease under the power of convention. In the ultimate sense, there is no cessation either. In all sutras and treatises, however many kinds of negation and affirmation there are, some acknowledge the ultimate truth, some are spoken according to the conventional truth. If only the ultimate truth is relied upon, the path, Buddhas, sentient beings, etc. could be said to be "non-existent," but if it does not depend on the conventional truth itself, it will not become merely that one, even if it is "non-existent," all appearances of samsara and nirvana, since the appearance is manifestly established, therefore, under the control of conventional valid cognition, the path, Buddhas, mind