Tibetan
་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཙམ། ། བལྟ་བྱར་རུང་ན་ཅིས་མི་སྣང་། །དངོས་རྣམས་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ། །མེད་པར་ཐལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ལ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་ཀུན་འདི་ལ་མཚུངས། །སྟོང་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་བཞིན་དུ། །སྣང་མེད་དེ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར། །མ་སྟོང་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། །སྟོང་ཙམ་སྣང་གཞིར་བཞག་དང་འགལ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་གོང་དུ་ནི། །སྟོང་སྣང་མི་འགལ་ཅི་ཞེ་ན། །འདིར་ནི་མཐོང་དོན་ཐ་སྙད་པའི། །ཚད་མའི་རྣམ་བཞག་སྐབས་ཡིན་པས། །དེའི་ངོར་ཡོད་མེད་འགལ་བ་སྟེ། །དངོས་གཅིག་སྟེང་གི་བདེན་པ་གཉིས། །མི་འགལ་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ཡིན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་སྟོང་པ་དང་བྲལ་བའི། །སྣང་ཙམ་སྣང་གཞིར་མི་རུང་སྟེ། །སྣང་དེ་གང་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན། །འདི་ཞེས་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི། །སྣང་བ་བསམ་པར་མི་ནུས་ཕྱིར། །སྣང་གཞིར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཤེས་བྱེད་ཚད་མས་མ་མཐོང་བཞིན། །ཡོད་ཅེས་དམ་བཅའ་ཙམ་དུ་ཟད། །གང་སྣང་རིས་སུ་ཆད་གྱུར་ན། །དེ་ལས་གཞན་དུ་སྣང་མི་རུང་། །མི་སྟོང་སྣང་བ་ཡིན་ཕྱིར་ཡང་། །དེ་ཉིད་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་འགྱུར། །ཆུ་རྣག་བདུད་རྩི་སོགས་ཀྱི་གཞི། །དེ་གསུམ་གང་ཡིན་ཡང་འགལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་ཆུ་དེ་རྣག་ཡིན་ན། །ཆུ་རུ་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྣག་མིན་ཆུ་ཡིན་ན། །རྣག་སོགས་གཞན་དུ་ཅི་ལ་སྣང་། །ཡི་དྭགས་ཡུལ་དུ་སྣང་དེ་ཡང་། །ཆུ་ཡིན་ཞེ་ན་རྣག་སྣང་ཡང་། །མེད་པར་ཁས་བླང་ཉིད་དུ་ཐལ། །གང་ཕྱིར་རང་ལ་ སྣང་དེ་ལས། །སྣང་གཞི་ལོགས་སུ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཡོད་ན་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ཕྱིར། །ཀ་བུམ་གཅིག་གཞི་གཅིག་མིན་བཞིན། །དེས་ན་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གམ། །བདེན་སྟོང་སྣང་བ་ཙམ་ཞིག་དེ། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་བྲལ་བ་ཡི། །ཟུང་འཇུག་རོ་མཉམ་ཆེན་པོ་རུ། །ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་མཉམ་པའི་ཕྱིར། །མཉམ་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་རུ། །གྲུབ་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་བྱས་ནས། །ཚུལ་དེ་གོམས་པའི་ལམ་གྱི་སྐབས། །དག་པའི་གཟིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །མ་དག་སྣང་བ་རང་གྲོལ་བའི། །སྣང་སྲིད་དག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཞེས། །ཡིད་ཆེས་རྡོ་རྗེའི་ལུང་དོན་འབྱོར། །ངེས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བ་ལས། །ཕུང་ལྔ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡི། །སྣང་བ་རིས་སུ་མ་ཆད་པ། །དེ་ཉིད་དག་པའི་ལྷ་སྣང་ཞེས། །དགོངས་པའི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་ཉིད། །འདི་ལྟར་རྣག་འཛིན་ལས་ཟློག་ཚེ། །འཁྲུལ་བར་རྟོགས་ཤིང་དེ་གོམས་པས། །དེ་ལ་ཆུ་རུ་སྣང་བ་ཉིད། །དག་པའི་རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོ་ཡིས། །ཆུ་ཡི་རྡུལ་རེར་གྲངས་མེད་ཞིང་། །མཐོང་ཞིང་ཆུ་དེ་མཱ་མ་ཀིར། །མངོན་སུམ་སྣང་
Chinese
仅是脱离于有之空性。 如果可以被观看，为何不显现？万物是恒常存在，还是落入无因的虚无？所有言说都与此相似。明明是空性的状态，不显现和空性二者相违。如果存在非空之物，则与仅将空性作为显现之基础相违。那么，你之前所说的空显不违是什么意思呢？因为这里是关于名言谛的见解，是量成立的场合。因此，在其面前，有和无是相违的。同一事物上的两种真谛，不相违背，因为是智慧的对境。如果与空性分离，仅仅显现不能作为显现的基础，因为显现无论如何都是显现。因为无法想象不确定为“此”的显现，所以无法成立为显现的基础，就像能知正量未曾见到的那样，仅仅是立宗而已。如果所显现的事物是确定的，则不能显现为其他事物。因为是非空的显现，所以可以用理智来分析。水、脓、甘露等的基础，这三者无论哪个都相违。如果水是脓，怎么会显现为水呢？如果不是脓而是水，脓等又怎么会显现为其他呢？饿鬼道所显现的也是水，如果是这样，那么脓的显现也必然被承认为不存在。因为在自己显现的之外，显现的基础并不存在，如果存在，则会变成他异，就像柱子和瓶子不是一个基础一样。因此，显现和空性双运，或者仅仅是真相空性的显现，才是远离局限和偏袒的大双运、平等一味。因为一切法从一开始就是平等的，所以在平等大圆满中，确定了成就的意义之后，在习惯这种方式的道路上，依靠清净的景象，不净的显现自然解脱，显现世间清净的法身，要相信金刚语的意义。如果确定了，从幻化网中，五蕴如幻，显现是无差别的，这就是清净的本尊显现，要相信其甚深意义。像这样，如果从执着脓的状态中返回，就会认识到是错觉，并且习惯它，那么显现为水本身，清净的大菩萨，就能在每一滴水中看到无数的刹土，并且亲眼见到水是玛玛格佛母。
English
It is only emptiness devoid of existence. If it can be seen, why does it not appear? Are all things eternally existent, or do they fall into causeless nothingness? All statements are similar to this. Even though it is a state of emptiness, the non-appearance and emptiness are contradictory. If there is something that is not empty, then it contradicts the mere establishment of emptiness as the basis of appearance. Then, what do you mean by saying that emptiness and appearance are not contradictory before? Because here it is about the view of conventional truth, it is the occasion for the establishment of valid cognition. Therefore, in its presence, existence and non-existence are contradictory. The two truths on the same thing are not contradictory because they are the objects of wisdom. If it is separated from emptiness, mere appearance cannot be the basis of appearance, because appearance is appearance in any case. Because it is impossible to imagine an appearance that is not determined as "this," it cannot be established as the basis of appearance, just as the knowing valid cognition has not seen it, it is only a proposition. If the thing that appears is definite, then it cannot appear as something else. Because it is a non-empty appearance, it can be analyzed by reason. The basis of water, pus, nectar, etc., whichever of these three is contradictory. If the water is pus, how can it appear as water? If it is not pus but water, how can pus etc. appear as something else? What appears in the realm of pretas is also water, if so, then the appearance of pus must also be admitted to be non-existent. Because outside of what appears to oneself, the basis of appearance does not exist, if it exists, it will become other, just as the pillar and the vase are not one basis. Therefore, the union of appearance and emptiness, or merely the appearance of truth emptiness, is the great union of equality and one taste, free from limitations and partiality. Because all dharmas are equal from the beginning, in the Great Perfection of Equality, after determining the meaning of accomplishment, on the path of habituating this way, relying on pure vision, impure appearances are naturally liberated, the appearance of the pure Dharmakaya of existence, one must believe in the meaning of the Vajra words. If it is certain, from the net of illusion, the five aggregates are like illusions, the appearance is undifferentiated, this is the pure deity appearance, one must believe in its profound meaning. In this way, if one returns from clinging to the state of pus, one will recognize it as an illusion, and by habituating it, the appearance as water itself, the pure great Bodhisattva, can see countless Buddha-fields in every drop of water, and directly see that the water is Mamaqi.
Tibetan
བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མཐར་ཐུག་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་སར། །ཟུང་འཇུག་རོ་མཉམ་ཆེན་པོར་གཟིགས། །དེ་ཕྱིར་དག་པའི་གཟིགས་པ་ནི། །སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་མ་ནོར་པ། །དེ་ཡིས་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ལས། །གཞན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཚད་མ་རུ། །བཟུང་སྟེ་འདི་ཀུན་གདོད་ནས་ ཀྱང་། །དག་པའི་ཆོས་སྐུར་གནས་སོ་ཞེས། །དམ་བཅའ་གྲུབ་པའི་རྩེ་མོ་རུ། །རིགས་པའི་མིག་ལྡན་རྣམས་ལ་གྲུབ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐེག་པ་དེ། །ངོ་མཚར་འོད་ཟེར་སྟོང་མངའ་བས། །དམན་པའི་ཡིད་ཅན་འབྱུང་པོའི་བྱ། །ཕལ་ཆེར་ལོང་བ་ལྟ་བུར་གྱུར། །དེ་ལ་མཐར་ཐུག་མཉམ་ཉིད་དབྱིངས། །ལྷ་སྣང་ཁོ་ནར་སྣང་ངོ་ཞེས། །ཕྱོགས་གཅིག་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཀྱང་། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་དག་པ་ཡི། །དབྱིངས་དང་སྣང་ཆ་ཡེ་ཤེས་སྐུ། །འདུ་འབྲལ་མེད་ཕྱིར་སྣང་བའི་ཆ། །གདོད་ནས་ལྷ་རུ་དག་པ་ལ། །གནས་ལུགས་དཔྱད་པས་ཀྱང་མི་གནོད། །གང་ཕྱིར་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པ་ཡི། །སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དབྱིངས་དེ་ནི། །མཐར་ཐུག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་དུ་གང་ལྟར་དུ། །རྟོགས་ཀྱང་མཐར་ཐུག་དོན་མིན་ཏེ། །སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པར་མ་སྤངས་པས། །གནས་སྣང་རྣམ་ཀུན་མི་མཐུན་ཕྱིར། །གནས་སྐབས་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལ། །མིག་སྐྱོན་དག་པའི་རབ་རིབ་བཞིན། །ཡུལ་ཅན་དྲི་མས་དག་པ་ལས། །ཡུལ་ཀྱང་དེ་བཞིན་དག་མཐོང་སྟེ། །ཡུལ་ཅན་དག་ཀྱང་ལོགས་ཤིག་ན། །ཡུལ་དེ་མ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ཟག་གཅིག །འཚང་རྒྱ་དེ་ཚེ་མ་དག་དངོས། །གཞན་ལ་མི་སྣང་མི་འགྱུར་ཏེ། །རང་སྣང་སྒྲིབ་པས་རང་བསྒྲིབས་ཕྱིར། །དེས་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རྣམས། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་དག་ན་ཡང་། །གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར། །དྲི་མ་སྦྱང་ ལ་འབད་པར་བྱ། །སྦྱང་བྱའི་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱང་ནི། །རང་གི་ངོ་བོས་དག་པ་ལས། །ལོགས་ཤིག་མ་དག་པ་མིན་པས། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཉམ་པ་ཉིད། །དེ་ལྟར་སྣང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་པ། །མ་རྟོགས་དུས་ན་སོ་སོར་འཛིན། །བྱིས་པ་གང་ལ་སེམས་ཆགས་པ། །དེ་ནི་བྱིས་པ་རྨོངས་པ་སྟེ། །རྨོངས་པ་དེ་ཡིས་འཆིང་བར་བྱེད། །རྟོགས་ན་ཀུན་ཀྱང་རོ་མཉམ་གྱི། །ངང་དུ་འབྲས་བུའི་བཙན་ས་ཟིན། །དུས་གསུམ་དུས་མེད་གཉུག་མའི་ཀློང་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་བར་འགྱུར། །དག་མཉམ་ཆེན་པོ་ཁས་ལེན་པའི། །ཚུལ་འདི་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་སྟེ། །སྣང་སྟོང་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས། །ཅིར་ཡང་རུང་ལ་ཅིར་ཡང་སྣང་། །དེ་ལས་གཞན་དུ་གང་བཏགས་པ། །ཅིར་ཡ
Chinese
即成正觉。最终于断除二障之地，见双运味等大境。因此清净之见乃是，因已断除所有诸障故，如实了知事物之真相。唯由此见方能得见，此外别无他途可循，此即是究竟之正量。执持此见，则知一切万法，本初即安住于清净法身中。此乃立誓之顶峰，具足理智之士皆能明了。即便如此，此乘（大圆满）具足千种奇妙光芒，然对于心智低劣之有情众生而言，大多如同盲人一般。因此，若有人主张究竟之平等性，唯显现为本尊之相，此乃无法成立之片面之词。然自性本初清净之法界，与显现之智慧身，因无有分离故，显现之分，本初即清净为本尊，以理智分析亦无损。何以故？因已断除二障之，显空双运法界，乃是究竟之实相。无论从其他任何角度，进行理解皆非究竟之义，因未曾断除二障之故，所处之境与显现之相皆不相同。处于暂时道之显现中，如同眼疾痊愈后之眼花缭乱，因有境已从垢染中清净，故所境亦同样得见清净。然若有境已清净，而所境未清净，则无有是处。即便如此，当某一个众生，获得正觉之时，不净之事物，亦不会于其他众生前消失或改变，因自显之障蔽遮蔽了自身之故。因此，境与有境，虽自性本初清净，然因被突发之垢染所遮蔽，故应努力净除垢染。然所应净除之垢染，亦是从自身之体性中清净，此外并无不清净之物，故其自性即是光明平等性。如是，种种显现之方式，于未证悟之时，执着为各自独立之存在。孩童之心若执着于某物，此乃孩童之愚昧，此愚昧将束缚自身。若能证悟，则一切皆于味等性之状态中，掌握获得果位之要地。三时与无时之本元虚空，将成为自生智慧之胜者。此乃对清净平等大性之，承许方式已善为成立，显空于任何事物皆不成立，故对任何事物皆可显现任何相状。除此之外所作之任何假设，皆是
English
Will become fully enlightened. Ultimately, in the state of abandoning the two obscurations, one sees the great equality of union. Therefore, pure seeing is because all obscurations have been abandoned, and the true nature of things is not mistaken. Only through this seeing can one see, and there is no other way to do so. This is the ultimate valid cognition. Holding this view, one knows that all things have been in the pure Dharmakaya from the beginning. This is the peak of the vow, and it is achieved by those who have the eyes of reason. Even so, this vehicle (Great Perfection) has thousands of wonderful rays of light, but for most sentient beings with inferior minds, it is like being blind. Therefore, if someone claims that the ultimate equality is only manifested as the appearance of a deity, this is a one-sided statement that cannot be established. However, the Dharmadhatu, which is pure from the beginning, and the wisdom body that appears, are inseparable, so the part of appearance is pure as a deity from the beginning, and it is not harmed by rational analysis. Why? Because the Dharmadhatu of emptiness and appearance, which has abandoned the two obscurations, is the ultimate reality. No matter how one understands it from any other angle, it is not the ultimate meaning, because the two obscurations have not been completely abandoned, so the state and the appearance are all different. In the appearance of the temporary path, it is like the blurred vision after the eye disease has been cured. Because the subject has been purified from the impurities, the object is also seen as pure. However, if the subject is pure, but the object is not pure, then there is no such thing. Even so, when a certain being attains enlightenment, impure things will not disappear or change in front of other beings, because the self-appearing obscurations have obscured themselves. Therefore, although objects and subjects are pure from the beginning, they are obscured by sudden impurities, so one should strive to purify the impurities. However, the impurities that should be purified are also purified from their own nature, and there is nothing impure besides that, so their nature is the equality of clear light. In this way, various ways of appearing are grasped as separate existences when one is not enlightened. If a child's mind is attached to something, it is the child's ignorance, and this ignorance will bind oneself. If one can realize it, then everything is in the state of equal taste, and one can grasp the key to obtaining the fruit. The primordial space of the three times and timelessness will become the victor of self-arisen wisdom. This is the way to acknowledge the great nature of pure equality, which has been well established. Since emptiness and appearance are not established in anything, anything can appear in anything. Any assumption made other than that is