Tibetan
ང་མི་རུང་ཅིར་མི་སྣང་། །ཚུལ་འདིའི་ཡིད་ཆེས་རྙེད་པའི་སྒོ། །སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་ལམ་ཡིན་ཏེ། །སྣང་སྟོང་འདི་ལ་ངེས་ཤེས་ན། །བྲི་གང་བྲལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། །སྲིད་པ་སྟོང་དང་མི་སྟོང་སོགས། །ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ལ། །ཟབ་མོའི་བཟོད་པ་ཁོང་ནས་སྐྱེ། །རྡུལ་གཅིག་ཁྱོན་ལ་རྡུལ་སྙེད་ཞིང་། །མཐོང་ཞིང་སྐད་ཅིག་ཡུན་ལ་ཡང་། །བསྐལ་པར་སྣང་སྟེ་དངོས་པོ་རྣམས། །བདེན་སྟོང་སྒྱུ་མའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས། །སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ལ་འཇུག །དེ་ཕྱིར་རང་སྣང་རིས་མེད་དང་། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་བྲལ་བ་དང་། །གཞི་དབྱིངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དང་། །ཆོས་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ དང་། །སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སོགས། །གྲུབ་མཐའི་ཆོས་སྐད་ཙམ་འདིའི་དོན། །ལོ་བརྒྱར་བསྒྲིམས་ཏེ་བསམ་བྱས་ཀྱང་། །སྔོན་གོམས་སྨིན་པའི་རྒྱུ་མེད་ན། །བློ་ཆེན་སྦྱངས་པ་མི་དམན་མོད། །ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་མཐའ་དག་གི། །གཏིང་ཕུག་གང་དུ་གཞོལ་བ་ཡི། །བརྒྱ་ཕྲག་ཆོས་ཀྱི་ལེགས་བཤད་ཀླུང་། །འབབ་པའི་མཚོ་ཆེན་འདི་རྨད་བྱུང་། །སྣང་ཚུལ་གཞན་རྣམས་མ་ངེས་ཤིང་། །འགྱུར་བ་དག་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་། །མཐར་ཕྱིན་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་ནི། །བསླུ་མེད་དོན་གཟིགས་འགྱུར་བ་མེད། ༈ །སྤྲོས་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ལ། །ཁས་ལེན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པའི་ཚེ། །སྔ་རབས་པ་རྣམས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ། །དབུ་མའི་རང་ལུགས་ཡིན་མིན་དང་། །ཡོད་མེད་ལ་སོགས་ཅིར་ཡང་ནི། །མེད་ཕྱིར་ཁས་ལེན་མེད་པར་འདོད། །རང་གཞུང་རྣམས་ལས་ལམ་འབྲས་དང་། །རྟེན་འབྱུང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་ཀུན། །ཁས་བླང་རང་ལུགས་ཡོད་བཞིན་དུ། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་གཞན་ངོ་ལ། །སྐྱེལ་བ་ཚིག་དོན་གཉིས་ཀར་འགལ། །ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་འདི་སྐད་དུ། །དབུ་མར་ཁས་ལེན་ཡོད་མེད་ལ། །སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཕྱོགས་རེར་འཛིན། །ལུགས་རེར་སྐྱོན་ཡོན་གཉིས་རེ་གནས། །དེས་ན་རང་གིས་བཞེད་པ་ལ། །དོན་དམ་གནས་ལུགས་གཞལ་བའི་ཚེ། །གཤིས་ལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ལྟར། །ཁས་ཀྱང་ཅི་ ཞིག་ལེན་པར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་གནས་ལུགས་ཀྱི། །ཁས་ལེན་ཡིན་ཕྱིར་རྩོད་སོགས་ཚེ། །གཤིས་བཞིན་ཁས་ལེན་ཅི་ཡང་མེད། །རྗེས་ཐོབ་ལམ་འབྲས་གྲུབ་པའི་མཐའ། །ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་རྣམ་བཞག་རྣམས། །མ་འདྲེས་སོ་སོར་ཁས་ལེན་འདོད། །ཕྱིན་ཆད་ཚུལ་འདི་སྨྲ་ཤེས་ན། །ཁོ་བོའི་ལེགས་བཤད་མཐུ་ཡིན་གསུངས། །དེར་བརྟེན་གངས་ཅན་མཁས་པ་འགས། །རང་ལུགས་ཁས་ལེན་ཡོད་པའི་ཕྱོགས། །ཁོ་ན་
Chinese
我不行，什么都不显现。 这种方式获得信任的门径， 就是空性和缘起之路。 如果对显空有定解， 在无减无增的坛城中， 存在空与不空等， 法性不可思议之处， 内心深处生起甚深忍。 一微尘的范围内有微尘数的刹土， 见到刹土，一瞬间的时间里， 也显现为劫，一切事物， 以真性空虚幻的定解， 进入佛陀的行境。 因此，自显无偏颇， 无边际，无偏袒， 基界不可思议， 法性什么也不成立， 以及显空双运等， 这些宗派术语的意义， 即使努力百年去思考， 如果没有往昔串习成熟的因， 即使是博学之士， 也不会领悟于心。 因此，所有宗派的， 深奥之处所归之处， 百千法理善说的长河， 汇入的大海，真是奇妙。 其他的显现方式不确定， 并且伴随着变化而显现， 究竟的双运智慧是， 不欺骗，见实义，不变异。 ༈ 对于离戏的大中观， 在考察有无承认时， 前代智者们一致认为， 中观的自性是否， 以及有无等等，什么也， 没有，因此认为没有承认。 在自宗的典籍中，道果和， 缘起宗派的一切安立， 明明有承认自宗， 却将一切名言，推给他人， 在词句和意义上都相违背。 龙钦饶绛如此说道： 对于中观有无承认， 前代智者们执着于一方， 每种观点都存在优缺点。 因此，在自己所认同的， 衡量胜义谛的实相时， 如同自性什么也不成立一样， 又承认什么呢？ 因此，宗派实相的， 承认，因为是，争论等时候， 如同自性一样，什么承认也没有。 后得道果成立的宗派， 如是如是的一切安立， 想要不混淆地各自承认。 此后如果能说出这种方式， 说是我的善说之力。 因此，雪域的一些智者， 认为有自宗承认的一方， 唯一。
English
I am unworthy, nothing appears. The gateway to gaining trust in this way, Is the path of emptiness and dependent arising. If there is certainty about appearance and emptiness, In the mandala free from decrease and increase, Existence, emptiness, and non-emptiness, etc., Where the nature of phenomena is inconceivable, Deep patience arises from within. Within the scope of a single atom, there are fields equal to atoms, Seeing fields, even in an instant of time, Things appear as eons, With the certainty of true emptiness and illusion, Entering the realm of the Buddha's activity. Therefore, self-appearance is impartial, Without limit, without bias, The ground essence is inconceivable, The nature of phenomena is not established in any way, And the union of appearance and emptiness, etc., The meaning of these mere sectarian terms, Even if one strives and contemplates for a hundred years, If there is no cause of past habituation maturing, Even if one is a great and learned person, It will not be understood in the heart. Therefore, of all the philosophical schools, The depths to which they all lead, The river of hundreds of thousands of excellent explanations of Dharma, The great ocean into which they flow is truly wonderful. Other ways of appearing are uncertain, And appear with changes, The ultimate union of wisdom is, Unerring, seeing the true meaning, unchanging. ༈ Regarding the great Madhyamaka free from elaboration, When examining whether there is acceptance or not, The earlier scholars unanimously, Whether it is the self-nature of Madhyamaka, And whether there is existence or non-existence, etc., nothing, There is not, therefore they consider there is no acceptance. In one's own texts, the path and fruit, and, All the establishments of the dependent arising school, Clearly there is acceptance of one's own system, But all the terms are pushed onto others, Contradicting both the words and the meaning. Longchen Rabjam said this: Regarding whether there is acceptance or not in Madhyamaka, The earlier scholars hold to one side, Each view has both advantages and disadvantages. Therefore, in what one accepts, When measuring the reality of ultimate truth, Just as nothing is established in nature, What then is accepted? Therefore, of the reality of philosophical schools, Acceptance, because it is, in times of debate, etc., Like nature itself, there is no acceptance at all. The established schools of subsequent attainment of path and fruit, All the establishments of such and such, Wanting to accept each separately without mixing. From now on, if one can speak in this way, It is said to be the power of my good explanation. Therefore, some scholars of the Land of Snows, Consider the side that has acceptance of one's own system, As the only one.
Tibetan
ཡང་ཡང་ཆེས་ཆེར་བསྒྲུབས། །དེ་ཡང་སྐབས་ཤན་མ་ཕྱེས་ན། །གཤིས་དོན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །མཐའ་གཅིག་ཁས་ལེན་ཡོད་པའང་དཀའ། །དབུ་མ་རང་གི་ལུགས་ཞེས་པ། །དབུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་མཐར་ཐུག་དོན། །ཇི་ལྟར་གཞལ་ཉིད་ཡིན་དགོས་ཏེ། །དེ་ལས་གཞན་པ་རང་ལུགས་མིན། །ཅི་སླད་དབུ་མ་རང་གིས་ནི། །གཞལ་ན་དེ་མ་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེས་ཁས་བླངས་ཡིན་ན། །རང་དབང་དཔྱད་ནས་ཁས་བླངས་པར། །རིགས་པས་འཕུལ་ནུས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །ཁས་བླངས་པ་དེ་དོན་དམ་པར། །གྲུབ་ཅིང་དཔྱད་བཟོད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །རང་ལུགས་ཁས་ལེན་མ་ཡིན་ན། །རང་ལ་ཁས་ལེན་ཡོད་པ་འགལ། །རང་ལ་དཔྱད་དང་མ་དཔྱད་པའི། །ཁས་ལེན་གཉིས་ནི་ཡོད་གྱུར་ཅིང་། །གཉིས་ཀ་ངེས་པར་བདེན་གྱུར་ན། །རང་ལུགས་ཞེས་པ་དེ་གཉིས་པོ། །རེ་རེ་ཡིན་ནམ་གཉིས་ཀ་ཡིན། ། རེ་རེ་ཡིན་ན་ཅིག་ཤོས་འགལ། །ཡོད་པ་ཁས་བླངས་མ་ཡིན་ལ། །མེད་པར་ཁས་ནི་བླངས་གྱུར་ན། །ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཁས་ལེན་ནི། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། །མེད་པ་ཁོ་ན་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །གཉིས་ཀར་རང་གི་ཁས་བླངས་ན། །དཔྱད་མི་བཟོད་པ་བསལ་ནས་སུ། །རིགས་པས་གནོད་མེད་ཁས་ལེན་པ། །མིན་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་དཔྱད་བཟོད་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་གཉིས་པོ། །ཚོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཚོགས་ན་དཔྱད་པས་རྟོགས་ན་ཡང་། །མ་དཔྱད་དུས་བཞིན་ཡོད་རྟོག་ཉིད། །ཡོད་ཕྱིར་དཔྱད་པས་ཅི་ཞིག་གནས། །ཀུན་རྫོབ་དཔྱད་གྲུབ་རིགས་མ་ཡིན། །དགག་བྱ་བཅད་པའི་མེད་དགག་ལས། །ལྷག་པའི་གནས་ལུགས་མེད་གྱུར་ན། །འཛིན་སྟངས་དེ་ལ་སྣང་བའི་ཆ། །སྐབས་མི་ཐོབ་ཕྱིར་མཐའ་གཅིག་ཏུ། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་སྐབས་ཀུན་ཀྱང་། །མེད་པར་ལྟ་བའི་ཡིད་ཅན་དུ། །ཅི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་གནས་ལུགས་དང་། །རྗེས་མཐུན་ནམ་ཡང་གོམས་དགོས་ཕྱིར། །དེས་ན་ཀུན་མཁྱེན་བཞེད་པ་བཞིན། །རང་ལུགས་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། །དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན། །ཟུང་འཇུག་དབུ་མ་ཆེན་པོའམ། །སྤྲོས་བྲལ་དབུ་མ་ཡིན་དགོས་ཏེ། །འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་དང་། །རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གཏན་ཕབ་ནས། །ཡོད་མེད་ལ་སོགས་མཐའ་རྣམས་ཀུན། །ཉེར་ཞིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་ཡུལ་བྱེད་པའི། ། ལམ་དེ་བདེན་གཉིས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ། །ལྟུང་ཕྱིར་ཉི་ཚེའི་ལྟ་བ་དེ། །ཟུང་འཇུག་དང་ནི་སྤྲོས་བྲལ་མིན། །ཟུང་འཇུག་ཡོད་དང་མེད་པའམ། །སྣང་དང་སྟོང་པ་མཉམ་ཉིད་ཀྱང་། །འདི་ནི་དོན་དམ་སྟོང་པའི་དབྱིངས། །འབའ་ཞིག་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པ་ཡོད་མེད་ལ
Chinese
应当再三地精进修习。 如果不对境进行区分， 那么实义将一无所成， 因此，要绝对地承认也很困难。 所谓“自宗中观”， 是指中观的究竟宗义。 必须如理如量， 除此之外，就不是自宗。 为什么自宗中观， 衡量时却不能成立呢？ 因此，如果因此而承认， 在自主观察后才承认， 因为理性能推动的缘故， 所承认的那个在胜义中， 就能成立且能经受观察。 如果不是自宗的承认， 那么自己有承认就相违。 自己有观察和未观察的， 两种承认存在， 如果两者都必须真实， 那么所谓的自宗就是那两者， 是各自单独还是两者都是呢？ 如果是各自单独，则与另一者相违。 存在不是所承认的， 而将不存在承认为有， 那么称作“有”的承认， 在世俗中也不行， 因为仅仅承认不存在的缘故。 如果在两者中都承认自己的， 排除不能观察的之后， 以理无害的承认， 不是因为两者都能经受观察。 即使那样，那两者， 也不可能是集合， 集合时即使以观察而了悟， 也如未观察时一样有实执。 因为有，观察又能安立什么呢？ 世俗观察成立并非正理。 在断除所破的无遮之外， 如果没有更超胜的安立， 那么在这种执持上，显现的部分， 因为没有机会，所以绝对地， 在所有见、修、行的时候， 对于成为观无之意者， 为什么不会变成与安立， 相顺或者也需要串习呢？ 因此，应当如全知者所许， 如此了知自宗。 如果是中观自续派， 就必须是双运大中观， 或者离戏中观， 在确定与圣者的等持智慧， 相顺之后， 因为有无等一切边， 都是寂灭自性的缘故。 仅仅以空性为对境的， 道那二谛落于一边， 因此，片面的见解， 不是双运和离戏。 双运是有和无， 或者显现和空性平等性， 因为这是胜义空性的法界， 仅仅是对境的缘故。 戏论有无等
English
One should repeatedly and exceedingly cultivate. Furthermore, if the occasions are not distinguished, then the actual meaning will not be accomplished in any way. Therefore, it is difficult to have a definitive acceptance. What is called "the Madhyamika's own system" refers to the ultimate tenet of the Madhyamika. It must be exactly as measured, other than that, it is not one's own system. Why is it that the Madhyamika's own system, when measured, cannot be established? Therefore, if it is accepted because of that, after independently examining it, it is accepted, because reason can propel it, that which is accepted, in the ultimate sense, will be established and able to withstand examination. If it is not an acceptance of one's own system, then it contradicts having an acceptance of oneself. One has both examined and unexamined, two acceptances exist, if both must necessarily be true, then what is called one's own system is those two, is it each individually or both? If it is each individually, then it contradicts the other. Existence is not what is accepted, and non-existence is accepted as existence, then the acceptance called "existence", even in conventionality, is not permissible, because only non-existence is accepted. If one accepts one's own in both, after eliminating what cannot be examined, an acceptance unharmed by reason, it is not because both can withstand examination. Even so, those two, cannot be a collection, if they are a collection, even if understood by examination, there is still a perception of existence as in the unexamined time. Because there is existence, what does examination establish? Conventional examination is not a valid reason. Other than the negation of cutting off the object of negation, if there is no more superior establishment, then on that grasping, the part of appearance, because there is no opportunity, absolutely, in all occasions of view, meditation, and conduct, for one who is minded to view non-existence, why would it not become compatible with the establishment, or also need to be habituated? Therefore, one should know one's own system in this way, as the omniscient one has accepted. If it is a Svatantrika Madhyamika, it must be a union of two great Madhyamika, or a Madhyamika free from elaboration, after establishing it to be in accordance with the wisdom of the noble one's equipoise, because all extremes such as existence and non-existence, are of the nature of complete pacification. The path that takes only emptiness as its object, that two truths fall to one side, therefore, that partial view, is not union of two and free from elaboration. Union of two is existence and non-existence, or appearance and emptiness as equality, because this is the realm of ultimate emptiness, being only the object. Elaboration, existence, non-existence, etc.