Tibetan
་ཙམ་སྤྱིར་བཏང་ཡོད་པ་སྲིད་མ་ཡིན་འདྲ་སྟེ་དམིགས་བསལ་ལ་སྤྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡོད་ཀྱི་སྤྱིར་བཏང་ལ་དམིགས་བསལ་ཇི་ལྟར་མེད་པར་དག་གི་ཁྱད་ཀྱང་ཕྱེ་དགོས་རང་འགྲེལ་ལས་བསྟན་པ་དེ་ཡིན་འདྲ། རྟགས་དེར་སྣང་གིས་སྟོང་པ་ཡི་ཆོས་གཞན་དཔེ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ་མཉན་བྱ་ཡིན་ཕྱིར། སྒྲའི་སྤྱི་བཞིན། ཞེས་དང་། དུང་སྒྲ་རྟག་སྟེ་རྩོལ་བྱུང་མིན་ཕྱིར་གློག་བཞིན། འདི་གཉིས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གིས་སོང་སྟེ། འཁྲུལ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། འགལ་བ་དང་། སྐབས་དང་མཚུངས་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ་དང་། དུས་ལས་འདས་པ་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེས་པའི་གྲངས་ངེས་བྱས་པའི་ནང་དུ་འདུས་ལ། ཆོས་མཐུན་པ་དཔེ་བརྗོད་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ན་རེ། བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་སོ་དང་དེ་བརྗོད་སྒྲུབ་ངག་གོ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་། སྤྱི༷་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་རྐྱང་དང་ཆོས་ཅན་རྐྱང་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ཏེ་གྲུབ་ཟིན་པས་སོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་རྟགས་སུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ་མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའང་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་གཞི་དེ་ཆོས་གཞན་གྱིའང་མ་ངེས་པའང་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱིའང་སྟེ་མི་རྟག་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པའི་ཆོས་སྒྲ་ལ་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། མིག་གི་གཟུང་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་རྟགས་སུ་འགྱུར། ཡང་མ་ངེས་པ་སྒྲ་རྟག་སྟེ་ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་ཞེས་པའང་རྟགས་སུ་ཐལ་བས་སོ། །དངོས་འགྱུར་གྱི་མཁའ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ཡི། སྦྱོར་བའང་འགོད་པར་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པས་དེ་ཡི་ཆོས་ལྡན་མི་ཤེས་པས་སོ། །སེར་སྐྱ་པ་ན་རེ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཞན་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཙོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྔ་ལྡན་ལྟ་བུ་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་འཛིན་པར་གྱུར་པ་རྣམ་པར་ལྡན་པ་དང་། གཞན་ཕྱོགས་བཀག་པའམ་བསལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་འོངས་པ་གཞན་བཀག་ཙམ་གྱིས་རང་ཕྱོགས་གྲུབ་པར་འདོད་པའོ། །ཞེས་པ་འདི་ལ། རྣམ་ལྡན་སྒྲུབ་ངག་ནི་དམ་བཅའ་བརྗོད་པ་སོགས་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་ནོ། །ཞེས་ཟེར། དེ་ལ་གཙོ་བོ་གཅིག་པུ་ལ་སོགས་ཆོས་ལྔ་ལྡན་དེ་སྒྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་འགོད་དོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་གཞལ་བྱར་མི་འཐད་པར་ཐལ། གྲངས་ཅན་པས་དེ་ལྟར་འདོད་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་གཟུང་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པའི་ཤེས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྣམ་ལྡན་ལས་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་སྒྲུབ་པ་ནི། རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཏམ་རྒྱུད་རྒྱས་པའི་ངག་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འཐད་པ་མིན་ལྷག་ཆད་བྲལ་བའི་ངག་བསྡུས་པའང་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྗོད་མ་ཡིན། དཔེ་ཤིང་ཤུན་སོགས་ལ་གཙོ་བོ་དཔེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་མིན་ཏེ་རྟགས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་སོགས་མ་དམིགས་པས་སོ། །རྟགས་ཀྱི་ངག་ཀྱང་ཉེ་བར་འཇལ་བྱེད་དུ་མི་རིགས་ཏེ་ངག་གིས་བསྟན་པ་བཞིན་མི་གྲུབ་པས་སོ། །འབྲས་བུས་ སྟོང་པས་རྒྱུ་གཅིག་སྒྲུབ་པ་ནི། དམ་བཅའ་བ་གཅིག་པུའི་དོན་དང་འགལ་བར་འགྱུར། གཅིག་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཙམ་སྒྲུབ་ན་རྩོད་པ་མེད་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡོད་ཙམ་ནི་གནོད་བྱེད་དུ་གྲུབ་པ་མིན། ཐ་དད་པའི་ཤིང་ཤུན་ཡལ་འདབ་ལ་སོགས་པ་ཤིང་གི་རིགས་གཅིག་ཡོད་པ་བཞིན། རྗེས་འགྲོ་ཐམས་ཅད་པ་ཅན་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་ཅེ་ན། རིགས་གཅིག་ཉིད་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ལ་རྟགས་གང་བཀོད་ལྟར་སྣང་ཡང་འབྲས་བུ་དུ་མ་ལས་གཞན་གསལ་བ་ཐ་དད་དུ་བདེ་སོགས་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་མིན་གྱི་དེ་དག་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ལའང་སྐྱོན་དེར་འགྱུར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལའང་གཙོ་བོའི་འབྲས་བུ་དེར་འགྱུར་ཏེ་བདག་གི་ཤེས་པ་ལ་བདེ་སོགས་ཡིན་པས་སོ། །ཞེས་དང་། ཡང་ན་དེར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་གཙོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། སྐྱེས་བུ་ལའང་ངོ་། །དེ་ལ་སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་ཕྱིའི་ཡུལ་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་ཡིན་གྱི་ནང་གི་མིན་ཟེར་ན། ཕྱི་མིན་ཏེ། ཕྱི་ཡིན་པ་དང་མིན་པ་གཉིས་ཀར་སྐྱོན་ཡོད་པས་སོ། །ཕྱི་ཡིན་ན་བདེ་སོགས་ཀྱང་སྒྲ་སོགས་དང་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པས་རིགས་གཅིག་དཔོག་པ་ལ་གནོད། མིན་ན་གཙོ་བོའི་འབྲས་བུར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་བདེ་སོགས་ཕྱི་མིན་ཏེ་ཡིན་མིན་གཉིས་ཀར་ ཡང་སྐྱོན་ཡོད་ཕྱིར། རིགས་གཅིག་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་ཡང་རྟགས་དེ་གཅིག་སྒྲུབ་ལ་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་སྒྲུབ་ལ་རྟགས་དེ་མ་ངེས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་གཉིས་ཀར་ཡོད་པས་སོ། །དེའི་དཔེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱས་དབེན་པའམ་ཕོངས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཙོ་བོ་དེ་ཡོད་མིན་པས་སོ། །གཉིས
Chinese
仅仅一般存在是不可能的，特殊跟随一般，一般如何没有特殊也要区分，这似乎是自释中所说的。那个作为理由，空无所显现的其他法，与例子相同，即成为真正的理。例如，声音是常，因为是可听的。声音的共相。以及，海螺声是常，因为不是勤作所生，如闪电。这两个都成了相似的理由，包括有错乱、相违、同时、与所立相同、以及过时等，都包含在已确定的数量中。举出同法例子，是因为存在。胜论派说： 具有所立的法是理由，说出它的语句是能立语。对于此，一般本身会成为理由的法，因为它具有。单单的法和单单的有法不是所立，因为已经成立了。因此，想要了解差别，有法是所立，具有的法会成为理由，如果是这样，声音是常，因为是可听的，也会成为正确。如果是这样，基也就不确定是不是其他的法了。其他的，即与无常相关的瓶子的法，会对声音成为理由，眼睛所见成为声音无常的理由。同样不确定，声音是常，因为不是有身，也会成为理由。对于实际转变的虚空和自我等，仅仅存在就成立的，也不会安立陈述，因为有法没有成立，所以不了解它的法。数论派说：为了向其他论敌显示，为他义的现比量有两种，如主要成立的具有五支的理由，成为执持自方成立的具足和， 遮止或排除他方，仅仅是那个到来，仅仅遮止他方就认为自方成立。对于此，具足的能立语是具有立宗陈述等五支。这样说。对于此，主要单独等具有五法的那个成立的理由要安立。对于此，五种特征
English
It seems impossible for mere generality to exist; the particular follows the general, and the general cannot exist without the particular, so their distinctions must be made. This seems to be what is stated in the self-commentary. That which is empty of appearance as a reason, like other things, becomes a true reason. For example, sound is permanent because it is audible. The universal of sound. And, the sound of a conch shell is permanent because it is not produced by effort, like lightning. These two become fallacious reasons, including those with confusion, contradiction, simultaneity, similarity to what is to be established, and being out of time, are included in the determined number. Examples of similar dharma are given because they exist. The Vaisheshikas say: A dharma that possesses what is to be established is a reason, and the statement that expresses it is a statement of proof. For this, generality itself will become a dharma of reason because it possesses it. A mere dharma and a mere subject are not what is to be established because they are already established. Therefore, wanting to know the difference, the subject is what is to be established, and the dharma that possesses it will become a reason. If this is the case, then "sound is permanent because it is audible" will also become correct. If this is the case, then the basis will also become uncertain as to whether it is another dharma. The other, that is, the dharma of a pot related to impermanence, will become a reason for sound, and what is seen by the eye will become a reason for the impermanence of sound. Similarly uncertain, sound is permanent because it is not embodied, will also become a reason. For the actual transformation of space and self, etc., which are established by mere existence, the statement will also not be established because the subject is not established, so its dharma is not understood. The Samkhyas say: For the purpose of showing to other opponents, there are two types of inference for others: like the five-membered reason that mainly establishes, becoming the holder of establishing one's own side, and rejecting or excluding the other side, only that which comes, merely rejecting the other side is considered to establish one's own side. For this, the complete statement of proof is the five-membered statement including the statement of the proposition. They say. For this, the main single one, etc., that possesses the five dharmas, that establishing reason must be established. For this, the five characteristics
Chinese
因此，主体的自相不能被比量衡量，因为数论派如此认为是被比量所量之境是总相的知识所引发。因此，从有法中成立主体的自相是不合理的，因为不了解比量的境是总相。所立之法也成为能立，因为二者自性相同，故事性的广说之语不合乎正确的因，你也没有说离增减的简略之语。例如树皮等，主体在例子中不具备随行，因为作为因的生因等没有现见。因的语言也不应是近取因，因为不如语言所说那样成立。以果 空性成立一因，与唯一的承诺相违。如果仅成立一因，则无诤，因此仅是有因不能成立为损害。如同不同的树皮枝叶等具有树的一种，如果仅仅成立具有一切随行者，那么，即使显现出任何作为因的特征，但从众多果中显现出不同，安乐等果唯一性并非一切的俱生因，如果成立那些的近取因唯一，那么，那也有同样的过失。近取因，我和知识的士夫也成为主体的果，因为我的知识具有安乐等。或者说，在那里的近取因，主体唯一，那么，士夫也是如此。对此，如果说士夫相续的安乐等是外境声音等的，而不是内在的，那么，不是外境，因为无论是外境还是非外境都有过失。如果是外境，那么安乐等也与声音等不同而现见，损害了衡量一种。如果不是，则成为主体的果。因此，安乐等不是外境，因为无论是外境还是非外境 也都有过失。即使承诺存在一种，那个因也与成立一种相违。为了成立那个，那个因也变得不定，因为二者都存在。那个例子会变得缺少所立，因为不存在那个主体。二
English
Therefore, the self-character of the principal cannot be measured by inference, because the Samkhya school believes that it is induced by the knowledge that the object of inference is the general character. Therefore, establishing the self-character of the principal from the qualified is unreasonable, because it is not understood that the object of inference is the general character. The dharma to be established also becomes the establisher, because the two are of the same nature, and the extensive speech of the story is not in accordance with the correct reason, nor have you spoken the concise speech free from addition and subtraction. For example, in the case of tree bark, etc., the principal does not have concomitance in the example, because the cause of production, etc., as the sign, is not observed. The statement of the sign should also not be the proximate cause, because it is not established as the statement says. Establishing a single cause by the fruit emptiness contradicts the meaning of the single commitment. If only a single cause is established, then there is no dispute, therefore, merely having a cause is not established as a harm. Just as different tree bark, branches, and leaves have one kind of tree, if it is only established as having all concomitants, then, even if any characteristic appears as a sign, it is clear that it is different from many fruits, and the uniqueness of happiness, etc., is not the coemergent cause of all, if it is established that the proximate cause of those is unique, then, that also has the same fault. The proximate cause, I and the person of knowledge, also become the fruit of the principal, because my knowledge has happiness, etc. Or, if the proximate cause there, the principal, is unique, then, so is the person. To this, if it is said that the happiness, etc., of the continuum of the person is of external objects, such as sounds, etc., and not internal, then, it is not external, because there is fault in both external and non-external. If it is external, then happiness, etc., are also perceived as different from sounds, etc., which harms the measurement of one kind. If it is not, then it becomes the fruit of the principal. Therefore, happiness, etc., are not external, because both external and non-external also have faults. Even if it is promised that there is one kind, that sign contradicts establishing one. To establish that, that sign also becomes uncertain, because both exist. That example will become devoid or lacking of what is to be established, because that principal does not exist. Two