Tibetan
་ནི། བསླབ་པ་གསུམ་ངེས་པར་བྱས་ཤིང་དབང་པོ་ཐུལ་བ་དག་དགོན་པ་སྐྱེས་བུའི་འདུ་ལོང་ཞི་བ་རྣམས་སུ་ཚངས་སྤྱོད་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྒས་པར་གྱུར་པ་དང་སྡེ་སྣོད་ཀྱང་མང་དུ་ཐོས་པ་གང་ཞིག་ནགས་ཀྱི་ནང་དག་ཏུ་ལང་ཚོ་ཡོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་དེ་ནི་འདི་ཕྱི་ཀུན་ཏུ་བདེའོ། །བཞི་པ་གཞུང་རྒྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་གཉིས་ཏེ། དུས་དང་པོར་བྱ་བ་དང་། མདོ་གདོན་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་རྣ་བ་མི་གཏོད་པའི་ཉེས་དམིགས།མི་འདུ་བ་དགག་པ། མཆོད་ཅིང་ལུང་དཔོག་པ། ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་ཏུ་གཞུག་པ། སྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན། མ་སྒྲུབ་པའི་ཉེས་དམིགས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགོས་པ་དང་ལྡན་པའི་དུས་བརྗོད་པ། རྣ་བ་མི་གཏད་པའི་ཉེས་དམིགས་དངོས་དང་འབྲེལ་བར་བསླབ་པའི་གནས་ལ་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཅེས་སྙན་པའི་ཚིག་གིས་བོས་ནས། སོ་ག་ཞེས་པ་ནི་དུས་མཚོན་པ་སྟེ་གསོ་སྦྱོང་གདོན་པའི་དུས་དེ་ལ་དགུན། དགུན་སྨད། དཔྱིད་སོགས། དབྱར། སྟོན་དང་དྲུག་པོ་གང་གི་ཚེ་གསོ་ སྦྱོང་འདོན་པ་དེ་ཡི་ཚེ་མིང་ནས་སྨོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམས་ཞེས་པ་ནི་དུས་ཚིགས་རེ་ལ་ཟླ་ཕྱེད་བཞི་ཡོད་པ་ཤེས་པའི་ཆེད་དོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགུན་རྣམས་ཀྱི་སོགས་སྦྱར་རོ། །སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ནས་དགུན་ར་ཉ་ཡི་བར་དང་དགུན་སྟོད་ཀྱི་དང་པོ་སོགས་སོ། །ཟླ་བ་འདས་པ་དང་ཟླ་བ་ལྷག་མ་ཅི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་མོ་ཞེས་དགུན་ལྟ་བུ་ལ་དུས་བཞི་སྟེ། ཐ་ཆུང་གི་སྟོང་། དགུན་རའི་ཉ་སྟོང་། འབྲིང་ཉའོ། །དེ་ཡང་སྟོན་ཐ་ཆུང་གི་གནམ་སྟོང་གི་ཚེ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་སང་གི་སྐྱ་རེངས་ཤར་བ་ན་དགུན་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཉིས་ལས་ཕྱེད་ནི་འདས་ལ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་ལུས་སོ། །ཞེས་དང་། དགུན་རའི་ཉ་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགུན་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཉིས་ལས་གཅིག་ནི་འདས་སོ་གཅིག་ནི་ལུས་སོ། །དགུན་རའི་སྟོང་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་ལས་ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་འདས་ལ་ཕྱེད་ནི་ལུས་སོ། །དགུན་འབྲིང་ཉ་ལ་དགུན་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཉིས་ཏེ་ལྷག་མ་མ་ལུས་སོ། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ལྟར་དུས་བརྗོད་པས་ཐ་སྙད་ལ་མཁས་པ་དང་། ཚེ་སོང་བ་སེམས་ལ་བཞག་པ་དང་། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ཞིང་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པ་དང་གསོ་སྦྱོང་གི་ཉི་མ་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཆེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ དག་ལང་ཚོ་འཇོམས་པས་རྒ་བ་དང་ཕུང་པོ་འགག་པས་འཆི་བ་མངོན་པར་འོང་ཞིང་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡང་དུས་དེ་ལྟར་སོང་ནས་མཐར་གྱིས། སྒྲུབ་པ་ཉམས་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་བས།
Chinese
是这样的，已经确定了三种训练，并且那些调伏了感官的人，在寂静的修行者聚集的寺院中，圆满了梵行的老年人，以及听闻过许多论藏的人，那些在森林中度过青春年华的人，今生来世都是安乐的。第四，广说的特征有两种：首先是关于时间的行为，以及宣读经文的实际内容。第一种有六个方面：不听取别解脱戒的过患，禁止不和合，供养并进行推论，引导进入正确的修行，修行的利益，以及不修行的过患。第一种又分为两个方面：讲述具有必要性的时间，以及与不听取过患直接相关的，对修学之处的教诲。第一方面是：以悦耳的言辞称呼“具寿们”。“索嘎”指的是时间，即宣读布萨的时间，包括冬季、季末、春季等，夏季、秋季这六个时节中，无论何时宣读布萨，都要从名称上指明那个时间。“们”指的是为了了解每个时节有四个半月。具寿们，将“冬季们”等连接起来。从秋季小月到冬季结束，以及冬季初月等等。已经过去的月份和剩余的月份有多少，就说有多少，比如冬季有四个时段：小月的初十，冬末的月尽，中月十五。也就是说，在秋季小月的初十时，具寿们，明天黎明时，冬季的两个月中，一半已经过去，一半还剩下。以及，在冬末的月尽时，具寿们，冬季的两个月中，一个已经过去，一个还剩下。在冬末的初十时，两个月中，一半和一半的一半已经过去，一半还剩下。在冬季中月十五时，冬季的两个月，全部都已经过去了。等等。像这样讲述时间，是为了精通词汇，将时间流逝铭记于心，对轮回感到厌倦并努力行善，以及了解布萨日等等。第二方面是：具寿们，青春消逝而衰老，五蕴坏灭而死亡显现，而且导师的教法也随着时间流逝，最终因为修行衰败而毁灭。
English
It is like this, having ascertained the three trainings, and those who have subdued their senses, in the quiet monasteries where practitioners gather, the elderly who have perfected celibacy, and those who have heard many collections of scriptures, those who spend their youth in the forests, are happy in this life and the next. Fourth, the characteristics of the extensive exposition are twofold: first, the actions concerning time, and the actual content of reciting the sutra. The first has six aspects: the faults of not listening to the Pratimoksha vows, prohibiting disharmony, making offerings and inferences, guiding into correct practice, the benefits of practice, and the faults of not practicing. The first is further divided into two aspects: speaking of the time with necessity, and the teachings on the place of study directly related to the faults of not listening. The first aspect is: addressing "Venerables" with pleasant words. "Soga" refers to the time, that is, the time for reciting the Uposatha, including winter, late season, spring, etc., summer, autumn, and whichever of these six seasons the Uposatha is recited, that time should be specified by name. "Men" refers to understanding that each season has four and a half months. Venerables, connect "winter men" etc. From the small month of autumn to the end of winter, and the first month of early winter, etc. How many months have passed and how many remain, say how many, for example, winter has four periods: the tenth of the small month, the end of the winter month, the fifteenth of the middle month. That is to say, on the tenth of the small month of autumn, Venerables, when the dawn breaks tomorrow, of the two months of winter, half has passed and half and two halves remain. And, on the end of the winter month, Venerables, of the two months of winter, one has passed and one remains. On the tenth of the end of winter, of the two months, half and half of half have passed and half remains. On the fifteenth of the middle month of winter, both months of winter have completely passed. And so on. Speaking of time like this is for mastering vocabulary, keeping the passage of time in mind, feeling weary of samsara and striving for virtue, and knowing the Uposatha day, etc. The second aspect is: Venerables, youth fades and old age, the aggregates decay and death manifests, and the teacher's teachings also pass with time, eventually decaying due to the decline of practice.
Tibetan
ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་བླང་དོར་ལ་གཟོབ་པའི་བག་ཡོད་པས་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་གཞན་ཡང་གང་དག་ཅེས་བྱང་ཆུབ་དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་དགེ་བའི་ཆོས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དྲན་ཉེ་སོགས་སོ་བདུན་པོ་རྣམས་ཀྱང་བག་ཡོད་པས་འཐོབ་པོ། །དེ་དག་གིས་མདོ་གདོན་པ་ལ་རྣ་བ་མི་གཏོད་ན་ཚེ་འདས་པ་དང་རྒ་ཤི་འོང་བ་དང་། བསྟན་པ་འཇིག་པའི་ཉེས་དམིགས་ཡོད་པས་རྣ་བ་གཏོད་ཅིང་བག་ཡོད་པས་དགེ་ཆོས་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ནི་ཡིད་ཀྱི་དོན་ཉུང་བ་དང་། ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ཉུང་བ་ཡིན་པས་གསོ་སྦྱོང་ལ་འདུ་བ་ལས་གཞན་པའི་དགེ་འདུན་གྱིས་ཐོག་མར་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་སྔོན་དུ་གལ་ཆེ་བ་ཅི་ཡོང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགེ་སློང་མཚམས་ན་གནས་པ་ཁ་སྐོང་འོས་པ་གསོ་སྦྱོང་གི་གནས་སུ་མ་ལྷགས་ པ་རྣམས་ལ་འདུན་པ་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དྲིས་ཤིག །དྲིས་ནས་ཀྱང་དགེ་སློང་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདུན་པ་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཕུལ་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དང་པོའི་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་ལ་མ་འདུས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཉེས་པ་མི་འབྱུང་ལ། གཉིས་པས་འབུལ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱི་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་དེ་ལ་ནི་སོར་མོ་བཅུ་ཡི་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་སོ་སོར་ཐར་པ་གདོན་པ་ལྔ་པོ་གདོན་པར་བྱ་ཡིས་སློབ་མ་གདུལ་བའི་དོན་དུ་སྡུད་པ་པོའམ་གདོན་པ་པོ་དེ་ལས་ཉོན་ཅིག་ཅེས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། སོ་ཐར་ཐོས་ནས་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དེ་ཡིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱ་ཞིང་རང་བཞིན་གྱི་མི་དགེ་བ་མ་ཟད་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཕྲ་བ་རྣམས་སྤངས་པ་ལ་བརྟུན་ཅིང་འབད་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གྱིས་ཤིག །དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་རྟག་ཏུ་འབད་པས་ལྕག་གིས་བདའ་དགོས་པ་ཡི་སེམས་ཀྱི་རྟ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་གླན་པར་དཀའ་བ་ལ། བཅོས་སུ་རུང་བས་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དུ་འཚམས་པས་གཟེར་རྣོན་བརྒྱ་པ་ཡི་སྲབ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་འདི་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། བསླབ་པ་འདོད་པའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་གང་དག་ཆད་ལས་ལ་མི་ལྟོས་པར་ངག་ ཙམ་གྱིས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་སྡོག་ཅིང་བསླབ་པའི་མཚམས་ལས་མི་འདའ་བ་དེ་དག་ནི་མི་རྟ་བཟང་པོ་དང་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་གཡུལ་ལས་ངེས་པར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། མུ་སྟེགས་སོགས་སུ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་སྲབ་འདི་མེད་པ་དང་ནམ
Chinese
具寿们，应当以谨慎小心地取舍的精进，来修习瑜伽。如来、应供、正等觉诸佛的菩提，以及其他任何与菩提相似的道，善法，菩提之分，如三十七道品等，也都是以精进获得的。如果他们不倾听诵经，就会有寿命终结、衰老死亡到来，以及教法毁灭的过患，因此应当倾听，并以精进努力修持善法，这是所教导的。第二，世尊的声闻僧团，意念的事情少，身语的行为也少，因此除了集会诵戒之外，僧团首先要做的事情是：在那之前，如果有什么重要的事情，具寿们，住在僧侣住所，应该补充完整，没有来到诵戒处的僧侣们，询问他们的意愿和清净。询问之后，也应该告诉僧侣。献上意愿和清净有什么必要呢？第一，因为没有参与僧团的事务，所以不会产生不和的过失。第二，因为献者自己会成为事务的执行者。第三，对于释迦狮子，合起十指的掌，诵读五种别解脱经，为了调伏弟子，应当听从集合者或诵读者。第四，听闻别解脱之后，应当如伟大的仙人佛陀所说的那样修行，不仅要断除自性上的不善，还要依止和努力断除所制定的细微罪过。对于善的方面，要经常努力，对于难以引导到善的方面，需要鞭策的心之马，因为可以调伏，所以适合作为顺缘，百针锐利的缰绳就是这别解脱经。第五，凡是想要学习的伟大自性者，不顾及惩罚，不做口头上的事情，而是约束自己，不超越学习的界限，这些人被称为像良马一样，必定会在烦恼的战场上获得胜利。第六，在其他外道等中，没有这别解脱的缰绳，何时。
English
Those with life should practice yoga with the diligence of carefully taking and abandoning. The enlightenment of the Tathagatas, Arhats, Perfectly Awakened Buddhas, and also any path similar to enlightenment, virtuous Dharma, aspects of enlightenment, such as the thirty-seven factors of enlightenment, are also attained through diligence. If they do not listen to the recitation of the sutras, there will be the faults of the end of life, the coming of old age and death, and the destruction of the teachings, therefore they should listen and diligently strive to practice virtuous Dharma, this is what is taught. Secondly, the Sangha of the Blessed One's disciples has few thoughts and little activity of body and speech, therefore, apart from gathering for the Sojong, the first thing the Sangha should do is: before that, if there is anything important, those with life, residing in the monastic residence, should complete it, and ask those monks who have not come to the place of Sojong about their intention and purity. After asking, it should also be told to the monks. What is the necessity of offering intention and purity? Firstly, because they have not participated in the affairs of the Sangha, the fault of discord will not arise. Secondly, because the offerer himself will become the executor of the affairs. Thirdly, for Shakya Lion, joining the palms of ten fingers, reciting the five kinds of Pratimoksha Sutras, for the purpose of taming disciples, one should listen to the collector or reciter. Fourthly, after hearing the Pratimoksha, one should practice as the great sage Buddha said, not only abandoning the naturally unwholesome, but also relying on and striving to abandon the subtle transgressions that have been prescribed. For the aspect of virtue, one should always strive, for the mind-horse that is difficult to guide to the aspect of virtue, which needs to be whipped, because it can be tamed, it is suitable as a favorable condition, the rein of a hundred sharp needles is this Pratimoksha Sutra. Fifthly, those great self-natured ones who desire to learn, regardless of punishment, do not do things verbally, but restrain themselves and do not exceed the boundaries of learning, these are called like good horses, and will surely be victorious in the battlefield of afflictions. Sixthly, in other heretics etc., there is no rein of this Pratimoksha, when.