Tibetan
གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་ན། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སོགས་ཐུན་མོང་བ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལས་ཅིག་ཤོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཟུང་བ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་རིག་པའམ་ཤེས་པའི་དོན་ནམ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ། སེམས་ཅན་རྒྱུད་གཞན་གྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་དེས་ནི། རིགས་སྔགས་དང་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཤེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ཡུལ་ཅན་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་དང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དུས་ཀྱི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ལ་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་སེམས་གཅིག་ལ་གཅིག་ཕན་ཚུན་དངོས་སུ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་དག་ལ་ནི། རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། མཉམ་པར་བཞག་པ་དག་ལ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འདས་མ་འོངས་མཁྱེན་པའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བར་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་དེའི་གཟུགས་བརྙན་ཏེ་དེ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཙམ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེམས་ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་། སེམས་རང་ཉིད་དང་རྫས་གཅིག་ཏུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་ aསྐྱེས་པའི་ཡུལ་ཤེས་ཚུལ་གཉིས་མི་འདྲ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པས། ཕལ་པའི་སེམས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་སོགས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་ཀྱང་། དེ་དང་མྱོང་བ་འདྲ་བར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་དོན་ཀྱང་དངོས་སུམ་མྱོང་བར་རྣམ་པ་ཤར་བས་མྱོང་ན་ཅི་འགལ་སྙམ་ན། ནང་གི་བག་ཆགས་སད་པའི་དབང་གིས་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་ལྟར་སྣང་བ་དེ་མེད་ན་ཕྱི་དོན་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་མི་སྣང་སྟེ། ཡི་དྭགས་ཀྱིས་ཆུ་དང་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པས་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །ནང་གི་བག་ཆགས་གསལ་བར་སད་ན་ཕྱི་དོན་ཡན་གར་བ་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ་ཡི་དྭགས་ལ་རྣག་དང་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་ནམ་མཁའི་སྣང་བ་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྣང་བ་རྣམས་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་བར་ཟད་དེ། སྣང་བའི་དབང་གིས་སེམས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཞན་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་ཁས་ལེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཅི་སྣང་བ་དེའི་ཡེ་ཤེས་དང་རྫས་གཅིག་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ལ་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐ་དད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་མི་མངའ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་བཞིན་དུ་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་དང་ bཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་དཔག་པར་མི་ནུས་པར་གསུངས་ཏེ། མ་སྐྱེས་པ་དང་མི་འགག་པ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་གཟུང་བར་སྣང་བ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་འཛིན་པ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་གྲུབ་ན། འཛིན་པར་སྣང་བ་དེ་ཡང་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་འཛིན་པ་ནི་གཟུང་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གྲུབ་ཀྱི་ཡན་གར་དུ་ནམ་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མེད་པའི་རིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཙམ་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཡོངས་གྲུབ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ནི་སེམས་ཙམ་པས་ཀྱང་རྟོགས་དགོས་ན་དབུ་མ་པས་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ། །སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་ན་དེའི་རང་བཞིན་ལ་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཏེ་ཕྱི་དང་ནང་ལ་སོགས་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་གང་དུ་ཡང་བསམ་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་བརྗོད་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཇོག་ཚུལ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཞིག་ལྷག་མར་ལུས་པ་དེ་ཉིད་རིགས་པས་སུན་ཕྱུངས་ཏེ་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་བདེན་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་དང་ཟུང་དུ་ཞུགས་པའི་རང་སེམས་གདོད་ནས་དག་པའི་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་དབུ་ aམ་ཡང་དག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐེག་ཆེན་དབུ་སེམས་འདི་གཉིས་ཞེན་པའི་གནད་ཕྲ་མོ་ཞིག་ཆོད་མ་ཆོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཕྱོགས་འདྲ་བ་ལྟ་བུར་འོང་བས་འཕགས་ཡུལ་གྱི་པཎ་གྲུབ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འདི་གཉིས་ཁྱད་མེད་ལྟ་བུར་མཛད་པའང་དོན་དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། གོང་དུ་བཤད་པ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་པའི་ཚུལ་ཤེས་པ་དེ་ལས་ཀྱང་ནི་དེ་ཡི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྣང་བ་མེད་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འཇུག་པ་གྲུབ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཡེ་ནས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའམ། ཡོད་བཞིན་དུ་དེ་མི་སྣང་བར་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་བ་དེ་འབྱུང་བར་མི་འཐད་སྙམ་ན། དེ་ལ་མི་འཐད་པ་མེད་དེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བརྒྱུད་དེ་འོངས་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་གང་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་
Chinese
如果认为如同已成立那样，那么，器世界等如同共同显现那样，从那之中，另一种不共同的所取，成为了哪种如实辨别或了知的意义或境？ 知道其他有情相续的心与心所等，虽然凭借持明咒和禅定等的威力，能够知晓他人的心如何变化，但是，在有境未入定和入定之时，对于执着的如实辨别来说，相续各异的心，一个对另一个并非真实地成为境，如何呢？对于未入定者来说，因为自己的分别念显现为与他人的心相似的形象；对于入定者来说，如同三摩地那个行境中知晓过去未来的形象一样，仅仅是他人的心的影像，即与它相似的形象显现而已。因此，心缘于境而生起它的形象，以及心自身与境成为一体而体验的体性，这两种了知境的方式是不同的。瑜伽士虽然以缘取的方式了知凡夫心的苦乐等，但不会变得与那样的体验相同。那么，如同他人的心那样，外境也并非真实体验，而是显现形象而体验，会有什么妨碍呢？如果不存在由于内在习气苏醒的力量，使得了知本身显现为如实之义，那么即使外境存在，也不会显现，如同饿鬼见到水和无边虚空见到色一样。如果内在的习气清晰地苏醒，那么就不需要外境独立存在，如同饿鬼见到脓血，无边虚空见到虚空的显现普遍充满一样。因此，显现都是由心的力量产生的，并非由显现的力量产生心。同样，其他相续并非由他人的心力所生，因为不能承认一人从轮回中解脱，所有人都同样转变。那么，对于佛陀来说，因为一切法都成为现量，对于他来说，显现什么，那与他的智慧成为一体，那么佛陀和有情的心识相续会变成一体吗？佛陀没有我和有情是不同相续的执着，因为法性。
English
If it is thought to be as established, then, the container world and so on appear as common, from that, what is the other uncommon object of apprehension that becomes the meaning or object of discriminating or knowing? Knowing the minds and mental factors of other sentient beings' continuums, although one can know how the minds of others have changed through the power of mantras and meditations, for the discriminating awareness of grasping at the time of not being in equipoise and being in equipoise, minds of different continuums do not actually become objects for each other. How is it? For those who are not in equipoise, it is because their own conceptualizations appear as images similar to the minds of others; for those who are in equipoise, it is like the image of knowing the past and future in the realm of that samadhi, only the image of the minds of others, that is, an image similar to it, appears clearly. Therefore, the way the mind arises in the image of focusing on an object, and the nature of experiencing the mind itself as one with the object, these two ways of knowing objects are different. Although yogis know the happiness and suffering of ordinary minds by way of focusing, they do not become the same as that experience. Then, just as with the minds of others, if external objects are also not actually experienced, but are experienced by the appearance of images, what harm would there be? If the power of the awakening of inner imprints, which makes knowledge itself appear as if it were the meaning, does not exist, then even if external objects exist, they will not appear, just as ghosts see water and infinite space sees form. If the inner imprints awaken clearly, then there is no need for external objects to exist independently, just as ghosts see pus and infinite space sees the appearance of space pervading everywhere. Therefore, all appearances arise from the power of the mind, and the mind does not arise from the power of appearances. Similarly, other continuums do not arise from the power of the minds of others, because one cannot accept that if one person is liberated from suffering, everyone will change in the same way. Then, for the Buddha, since all phenomena have become manifest, whatever appears to him, if that becomes one with his wisdom, will the mind streams of the Buddha and sentient beings become one? The Buddha does not have the concept of self and sentient beings as different streams, because of the nature of reality.
Chinese
既然是如是安住的圆满智慧，那么它和一切法，就不能以是一是异等方式来衡量。如云：“不生亦不灭，法性同涅槃。”第二，既然显现为所取的那样，成立为唯是自性执着，那么显现为能取的那样也成立为无有。为什么呢？因为能取依赖于所取而成立，绝不可能独立成立。这样一来，远离所取和能取二者的一切相，无有境和有境的自性光明，不可言说，仅仅是二我空性的圆成实性，与真如无有差别，即使是唯识宗也必须证悟，更何况是中观宗呢？按照唯识宗的观点，它的自性圆满了十六空性的意义，内外等所取能取的法，无论什么都不可思议、不可言说，因此认为是离戏的。然而，对于不可言说的智慧，在其自性上安立为真实成立的宗派，仅仅剩下细微的差别，如果以理证驳斥它，认为能取所取无有的智慧本身，也与无有真实的空性双运，自心本来清净的光明，才是真正的中观。因此，大乘中观和唯识这两者，只是在于是否断除执着的细微关键之处的差别。相似之处在于，止观的修法方面，二者颇为相似，因此印度的大班智达们在修持大乘时，也认为这两者没有差别，原因就在于此。上面所说的了知能取所取二取不执着之理，更重要的是，从那上面一心安住，就能证得显现为所取和能取不存在，从而现见无二的法性。如果认为，如此无二的法性，要么本来就圆满成立，要么存在却不显现，反而产生显现为二的错觉，这不合理。对此，没有什么不合理的，因为从无始以来相续而来的能取所取二取显现的习气，遮蔽了那唯一的真如。
English
Since it is the fully accomplished wisdom that abides as it is, it and all phenomena cannot be measured in terms of being one or different, etc. As it is said, "Unborn and unceasing, the nature of phenomena is the same as nirvana." Secondly, since what appears as the object of grasping is established as nothing other than grasping by its own nature, then what appears as the grasper is also established as non-existent. Why is that? Because the grasper is established in dependence on the object of grasping, and can never be established independently. Thus, the knowledge that is free from all aspects of both the object of grasping and the grasper, the self-luminous nature of knowledge that is without object and subject, the inexpressible, is none other than the perfect reality that is empty of the two selves, and is no different from suchness. Even the Mind-Only school must realize this, let alone the Middle Way school. According to the Mind-Only school, its nature is complete with the meaning of the sixteen emptinesses, and phenomena such as outer and inner, object of grasping and grasper, are not to be thought of or spoken of in any way, and therefore it is considered to be free from elaboration. However, if the subtle difference of establishing the inexpressible knowledge as truly established in its own nature remains, and it is refuted by reasoning, and it is considered that the knowledge itself that is without object of grasping and grasper is also united with emptiness that is without truth, and that the self-luminous nature of one's own mind that is pure from the beginning is the true Middle Way. Therefore, these two, the Great Vehicle Middle Way and Mind-Only, differ only in whether or not a subtle key point of clinging is cut off. The practice of meditation and post-meditation is similar, so the great Indian scholars and masters also considered these two to be no different when practicing the Great Vehicle, and that is why. Knowing the way in which the object of grasping and the grasper are non-dual, as explained above, it is even more important to abide single-pointedly on that meaning, from which it is established that one enters directly into the non-existence of what appears as the object of grasping and the grasper, and thus the non-dual nature of phenomena will be seen. If it is thought that such a non-dual nature of phenomena is either perfectly established from the beginning, or exists but does not appear, and instead the illusion of appearing as two arises, this is not reasonable. There is nothing unreasonable about that, because the habitual tendencies of the appearance of the object of grasping and the grasper that have come down from beginningless time obscure that one suchness.