Tibetan
ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་འགྲེལ་བ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྣམ་འབྱེད། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་འགྲེལ་བ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྣམ་འབྱེད། aཊཱི་ཀྲ་ཛྙཱན་བྷཱ་ས་བི་བྷ་ཀྟི་དྷརྨཱ་དྷརྨ་ཏཱ་བི་བྷཾ་ག་ཀཱ་རི་ཀཱ་ཡཱ་རྦི་ཧ་ར་ཏིསྨ། ། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་འགྲེལ་བ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྣམ་འབྱེད་བཞུགས། ། bརྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། །གཟུང་འཛིན་རི་བོ་རབ་ཏུ་བཅོམ་མཛད་པས། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་སྐུ་བརྙེས་པ། །སྟོན་མཆོག་ཐུབ་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད། །འཛིན་མཛད་རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས། །རྒྱལ་ཚབ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་མ་ཕམ་པའི། །ཞབས་སེན་ནོར་བུ་གཙུག་གི་རྒྱན་དུ་བརྟེན། །གང་འདིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད། །ཀུན་ཀྱི་ནང་ན་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ཡི། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཟབ་མོའི་དོན། །གསལ་མཛད་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོའི་རྣམ་བཤད་བྱ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མི་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་བསྒྲུབས་པའི་མཐར་ཞལ་མངོན་སུམ་དུ་བསྟན་ནས་དགའ་ལྡན་ལྷའི་གནས་སུ་ཁྲིད་ aདེ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པའི་བསྟན་བཅོས་རྒྱན་གཉིས་འབྱེད་གཉིས་རྒྱུད་བླ་མ་སྟེ་ཆོས་ལྔ་བསྟན་པ་འདི་ལ། མཁས་པ་ཁ་ཅིག་གིས་ལྔ་ཀ་བསྟན་བཅོས་དཀྱུས་གཅིག་གི་ཚུལ་དུ་བཞེད་ལ། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་ཐེག་གསུམ་དང་ཐེག་གཅིག་ངེས་དོན་དུ་བཤད་པ་ལ་སོགས་མཐར་ཐུག་གི་བསྟན་བྱ་མི་མཐུན་པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དེ་བཀག་ནས། རང་ལུགས་བཀའ་སོ་སོའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཞེད་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཐོག་མཐའ་གཉིས་དབུ་མ་དང་། བར་མ་གསུམ་སེམས་ཙམ་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཞེད་པ་དང་། མདོ་རྒྱན་ཁོ་ན་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་དང་། གཞན་བཞི་དབུ་མར་བཞེད་པ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དབུ་མ་དང་། གཞན་བཞི་སེམས་ཙམ་དུ་བཞེད་པ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་ལྔ་ཀ་སེམས་ཙམ་གྱི་དགོངས་པར་གནས་པ་དང་། ཡང་ལྔ་ཀ་དབུ་མའི་དགོངས་པར་གནས་པར་བཞེད་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་། དོན་ལ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ནི་བཀའ་བར་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དགོངས་འགྲེལ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ངེས་དོན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་རྩོད་པ་མེད་པར་གྲུབ་ཅིང་། དེ་གཉིས་ཀས་མཐར་ཐུག་གི་རིགས་གཅིག
Chinese
区分法与法性的论著释——智慧显现分别。 区分法与法性的论著释——智慧显现分别。 a ཊཱི་ཀྲ་ཛྙཱན་བྷཱ་ས་བི་བྷ་ཀྟི་དྷརྨཱ་དྷརྨ་ཏཱ་བི་བྷཾ་ག་ཀཱ་རི་ཀཱ་ཡཱ་རྦི་ཧ་ར་ཏིསྨ། (梵文罗马拟音：a ṭīkra jñāna bhāsa bi bhākti dharmā dharma tā bi bhaṃ ga kārikā yā rbi ha ra ti sma，汉语字面意思：论，智慧，光明，分别，法，法性，分别，作者，行为，此处，带来，忆念。) 区分法与法性的论著释——智慧显现分别 存在。 b 不分别智慧金刚，摧毁能取所取山，获得不可思议智慧身，至上导师能仁我顶礼。谁持有深广之法藏，执持胜者之子妙音，胜者补处十地自在者，无败足莲珍宝顶上戴。于此大乘之法藏，一切之中成为心要者，不分别甚深智慧义，阐明大论之释。又是圣者无著菩萨十二年中修持慈尊，最终显现真容，引至兜率天（喜足天） a处。此乃解释一切佛语意旨之论著，即二庄严、二分别、续论，此五法之教典。有些智者认为五者皆为一部论著之形式，又有些智者则驳斥了将三乘与一乘解释为究竟意义等，由于最终所诠释的内容不一致，因此认为论著的体性为一的观点。自宗则认为是对各自佛语的意旨进行解释。其中，首尾二者为中观，中间三者则认为是唯识的意旨解释。或者认为唯有《现观庄严论》是唯识宗的论著，其余四者为中观。又或者认为《现观庄严论》为中观，其余四者为唯识。又有些认为五者皆安住于唯识的意旨中，又有些则认为五者皆安住于中观的意旨中等等。但实际上，《现观庄严论》是中间佛语般若波罗蜜多的意旨解释，《宝性论》则是最后法轮的了义如来藏教典诸经的意旨解释，对此毫无争议地成立。二者所诠释的最终宗派相同。
English
A Commentary on the Verses Differentiating Dharma and Dharmata—Discriminating Wisdom Light. A Commentary on the Verses Differentiating Dharma and Dharmata—Discriminating Wisdom Light. a ṭīkra jñāna bhāsa bi bhākti dharmā dharma tā bi bhaṃ ga kārikā yā rbi ha ra ti sma (Sanskrit transliteration: a ṭīkra jñāna bhāsa bi bhākti dharmā dharma tā bi bhaṃ ga kārikā yā rbi ha ra ti sma, literal Chinese meaning: Treatise, wisdom, light, distinction, dharma, dharmata, distinction, author, action, here, bring, remembrance.) A Commentary on the Verses Differentiating Dharma and Dharmata—Discriminating Wisdom Light, is present. b By the non-conceptual wisdom vajra, Completely destroying the mountains of grasping and the grasped, Having attained the inconceivable wisdom body, To the supreme teacher, the Sage, I pay homage. Whose profound and vast treasury of dharma, Is held by the son of the conquerors, Manjushri, The regent, master of the ten bhumis, the Invincible, His lotus feet, like jewels, I hold as an ornament on my crown. Here, the treasury of dharma of the Great Vehicle, Which is the essence among all, The meaning of the profound non-conceptual wisdom, I will explain the great treatise that clarifies it. Furthermore, the noble Asanga, son of the conquerors, practiced Maitreya for twelve years, and finally, he revealed his face directly, and led him to the abode of the gods in Tushita. a. This is the teaching of the five dharmas, namely the two ornaments, the two distinctions, and the Uttaratantra, which are treatises that explain the intention of all the Buddha's words. Some scholars consider all five to be in the form of a single treatise. Others refute the idea that the three vehicles and the one vehicle are explained as the ultimate meaning, and because the ultimate teachings are inconsistent, they reject the idea that the nature of the treatises is one. The self-school considers them to be explanations of the intention of each of the Buddha's words. Among them, the first and last two are Madhyamaka, and the middle three are considered to be explanations of the intention of Cittamātra. Or it is considered that only the Abhisamayalankara is a Cittamātra text, and the other four are Madhyamaka. Or it is considered that the Abhisamayalankara is Madhyamaka, and the other four are Cittamātra. Some also believe that all five abide in the intention of Cittamātra, and others believe that all five abide in the intention of Madhyamaka, and so on. But in reality, the Abhisamayalankara is an explanation of the intention of the middle Buddha's words, the Prajnaparamita, and the Uttaratantra is an undisputed explanation of the intention of the sutras that teach the definitive meaning of the Tathagatagarbha of the last turning of the wheel. The ultimate tenet that the two explain is the same.
Tibetan
་དང་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་འདོད་ལ་དབུ་མའི་དོན་དུ་དགོངས་པ་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། ། bམདོ་སྡེ་རྒྱན་ནི་སྔ་མ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བཤད་བྱའི་མདོ་ལས་གཞན་པའི་མདོ་སྡེ་ཕལ་མོ་ཆེའི་དོན་ཕྱོགས་གཅིག་བསྡེབས་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ཡིན་ལ། དེར་རིགས་དང་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་བསྟན་པ་སོགས་ཕལ་ཆེར་སེམས་ཙམ་གྱི་མདོ་སྡེའི་དགོངས་པ་གཙོ་བོར་འགྲེལ་བར་གསལ་ལོ། །འབྱེད་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཐེག་པ་སྤྱི་ཡི་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་དག་ཏུ་རང་བཞིན་གསུམ་དང་ཕྱི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་བསྟན་ཀྱང་དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་མེད་དེ། དབུ་མའི་དགོངས་པ་ཡང་ཆོས་སྐད་དེ་དག་གི་ཚུལ་གྱིས་བཞག་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་ནི། ལང་གཤེགས་ལས། ཆོས་ལྔ་རང་བཞིན་གསུམ་དང་ནི། ། aརྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་། །བདག་མེད་དོན་གྱི་རྣམ་གཉིས་པོར། །ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་བསྡུས་པ་ཡིན། ཞེས་ཆོས་སྐད་འདི་དག་ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་གི་སྤྱི་སྡོམ་དུ་གསུངས་པ་དང་། ཡུམ་གྱི་དགོངས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མདོ་བྱམས་ཞུས་ན་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཆོས་སྐད་འདི་དག་བསྟན་པ་སོགས་ཀྱིས་དངོས་སུ་གསལ་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་འདོད་གཞུང་བཞིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་འོས་མེད་ཀྱི་ཚིག་ཟིན་དང་རིགས་པ་གང་ཡང་མི་སྣང་བས་ན། ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བར་ཐེག་པ་སྤྱི་ཡི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཤད་པ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་མ་ཟད་གཞུང་གི་བབ་དེ་ལྟར་གནས་པས་ན། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་འདི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པའི་གཞུང་དང་། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་འདི་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དབུ་མ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་མཐུན་པར། ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་ཀུན་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཏན་ལ་འབེབ་པའི་གཞུང་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པས་ན་འདི་དང་རྒྱུད་བླ་གཉིས་བཀའ་རྒྱ་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱ་གར་དུའང་ཕྱིས་སུ་དཔེ་རྒྱུན་མ་བྱུང་བའི་ཚེ། མངའ་བདག་མཻ་ཏྲི་པས་མཆོད་རྟེན་ཞིག་གི་སེར་ཀ་ནས་འོད་བྱུང་བ་གཟིགས་པ་དེ་ནས་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དང་རྒྱུད་བླ་མ་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་ཕྱུང་སྟེ་སླར་འཕེལ་བ་ཡིན་པས། ཞ་མ་ལོ་ཙཱ་བ་སེངྒེ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་ཆོས་ bཉིད་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་དཔེ་འདི་འགྱུར་ཞུས་མཛད་པའི་ཚེ། པཎྜི་ཏས་ཤོག་ལྡེབ་རེ་རེ་བཞིན་གནང་ནས་འདི་ཆུད་མ་ཟོས་པར་གྱིས། དཔེ་བཀའ་དམ་པས་རྒྱུན་ད
Chinese
并且认为是一乘，在对中观的理解上观点一致。 b《经庄严论》是将前两者所阐述的经典之外的大部分经典意义汇集在一起的释论。其中，并未明确说明部类和乘是一致的，而是主要解释唯识宗经典的观点。这两部“分别”是用来展示大乘的广阔和深奥之处的。虽然其中广泛地阐述了三自性和外境不成实之理，但仅凭这些并不能断定它就是唯识宗的论典。因为以这些法相术语来阐述中观的观点也并不矛盾。如《楞伽经》中说：“五法三自性，八识之聚，无我义之二相，皆摄于大乘。”说明这些法相术语是大乘的总纲。在阐明《母经》意趣的《慈氏请问经》中，也明确地阐述了三自性的法相术语。由于没有像唯识宗那样，认为二取之识是真实成立的，因此没有任何必须如此认定的词句和理证。所以，不偏袒任何一方，将其解释为大乘的共同释论，没有任何过失，而且论典的体例也是如此。因此，《辨中边论》是阐述三乘道广大行相的论典，而《辨法法性论》则与真俗二谛双运的中观瑜伽行派的观点相符，是确定所有甚深经典所诠释的核心——无分别智的论典。因此，由于极其深奥，此论与《宝性论》二者以秘密封印的方式，在印度后来甚至没有了抄本流传。后来，领主弥勒巴看到一座佛塔的柱子发出光芒，从中取出了《辨法法性论》和《宝性论》的抄本，才得以重新流传。夏玛译师僧海胜在翻译校对《法法性论》的抄本时，班智达每次只给一页纸，并嘱咐说：“不要浪费它，这是圣教的珍贵抄本。” b《辨法法性论》的抄本在翻译校对时，班智达每次只给一页纸，并嘱咐说：“不要浪费它，这是圣教的珍贵抄本。”
English
and agree that it is the One Vehicle, and their views are consistent in understanding the meaning of Madhyamaka. bThe Ornament of the Sutras is a commentary that combines the meanings of most of the sutras other than those explained by the previous two. It mainly explains the views of the Mind-Only sutras, without necessarily stating that the lineages and vehicles are the same. These two 'Distinguishings' serve to show the vastness and profundity of the general Mahayana. Although they extensively explain the three natures and the non-establishment of external objects, it is not necessarily the case that they become solely Mind-Only treatises. There is no contradiction in presenting the Madhyamaka view using these Dharma terms. As the Lankavatara Sutra says, 'The five dharmas, the three natures, the eight aggregates of consciousness, and the two aspects of selflessness are all included in the Great Vehicle.' This shows that these Dharma terms are the general summary of all Mahayana. In the Sutra Requested by Maitreya, which clarifies the intention of the Mother Sutra, it is also explicitly stated that these Dharma terms of the three essences are taught. Since there is no assertion, as in the Mind-Only school, that the consciousness of the two graspers is truly established, there are no words or reasons that necessarily require such an assertion. Therefore, there is no fault in explaining it as a common commentary on the general Mahayana without being biased, and the structure of the treatise is such. Therefore, the Distinguishing Middle from Extremes is a treatise that shows the vast arrangement of the paths of the three vehicles, and the Distinguishing Dharma from Dharmata is in accordance with the union of the two truths, the Madhyamaka Yogacara tradition. It is a treatise that establishes the essence of all profound sutras, the non-conceptual wisdom. Therefore, because it is extremely profound, this and the Sublime Continuum were sealed as secret teachings, and later in India, even copies were not available. Later, Lord Maitripa saw light coming from a pillar of a stupa and extracted copies of the Distinguishing Dharma from Dharmata and the Sublime Continuum, which were then propagated again. When Zha-ma Lotsawa Seng-ge Gyaltsen was translating and editing the copy of the Dharma-Dharmata-Vibhanga, the Pandit gave him one page at a time and instructed him, 'Do not waste it, this is a precious copy of the sacred teachings.' bWhen Zha-ma Lotsawa Seng-ge Gyaltsen was translating and editing the copy of the Dharma-Dharmata-Vibhanga, the Pandit gave him one page at a time and instructed him, 'Do not waste it, this is a precious copy of the sacred teachings.'