Tibetan
ཀོན་ཕྱིར་འདི་མེད་སོང་ན་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གཙིགས་སུ་མཛད་པར་གསུངས་པ་ལྟར། ལྟ་བའི་ངེས་གསང་སྟོན་པའི་ཟབ་དོན་ཡིན་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་ཀུན་ཀྱིས་ལྟ་བ་འདི་ལྟར་རྟོགས་དགོས་པས་དབུ་སེམས་སུ་ཡི་ལུགས་སུ་བཀྲལ་ཡང་མི་རུང་བ་མེད་མོད། དཔེར་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་དབུ་སེམས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་རང་གི་བཞེད་གཞུང་དུ་བཀྲལ་ཡང་གཞུང་དེའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་དབུ་མར་གནས་པ་ལྟར། གཞུང་འདི་ཡང་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟར་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་བཞེད་མཁན་ཡང་། །རང་བློའི་རྩལ་དང་སྦྱར་ཏེ་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་དུ་གཞུང་འདིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཟབ་དོན་མཐར་ཐུག་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་གསལ་བར་སྟོན་པས་ན། ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་མཐའ་དག་གི་སྤྱི་འགྲེལ་དུ་འགྲོ་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་གྱི་འདོད་ཚུལ་སེམས་ཙམ་དང་མཐུན་ལ། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་དབུ་མ་དང་མཐུན་པས་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་དབུ་མར་གནས་ཤིང་དབུ་སེམས་ཟུང་འཇུག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བའི་གནད་སྟོན་པའི་ཚུལ་དུ་གོ་ཞིང་བཤད་ན་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་གཏིང་ aཕྱིན་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་འདི་འཆད་པ་ལ། མཚན་དོན། འགྱུར་ཕྱག་གཞུང་དོན། མཇུག་དོན་བཞི། དང་པོ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ་དྷརྨ། བོད་སྐད་དུ་ཆོས། དེ་བཞིན་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་དྷརྨཱ་ཏ་ཆོས་ཉིད། བི་བྷཾ་ག །རྣམ་པར་འབྱེད་པ། ཀཱ་རི་ཀཱ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཅན་འཁོར་བ་དང་ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་མ་ནོར་བར་སྟོན་ཅིང་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོན་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་བྱམས་པ་ཞེས་པའི་མཚན་གྱི་གྲགས་པ་མི་འདོར་བ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ད་ལྟ་དགའ་ལྡན་ན་བཞུགས་པ་གཞུང་འདི་ཉིད་མཛད་པ་པོ་དེ་ལ་ལོ་ཙཱ་བ་དག་གིས་འགྱུར་མཛད་པའི་ཐོག་མར་སྒོ་གསུམ་གུས་པ་ཆེན་པོས་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དང་། བརྩམ་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་
Chinese
如果这个不存在了，那么至尊弥勒在阎浮提就示现涅槃了。正如郑重其事地说的那样，因为这是开示见解的甚深秘密，所以一切大乘行者都必须如此理解这个见解，即使解释成中观或唯识的宗派也不可以。例如，对于般若经，中观和唯识的论师们各自按照自己的宗派来解释，但那部经的究竟密意仍然在于中观。这部经也是一样，虽然有人认为它是开示唯识见解的论典，即使结合自己的智慧那样解释也没有矛盾。然而，实际上这部经清楚地开示了大乘的究竟甚深密意，即无分别智慧本身是如何的。因此，它成为一切甚深经部的总释。世俗谛有法的观点与唯识相符，而胜义谛法性的观点与中观相符，因此究竟的密意在于中观，如果理解和解释成中观和唯识双融的方式，开示大乘见解的要点，那么就变成了对这部伟大论典的深层密意的解释。要讲解这样一部伟大的论典，有四个方面：名称的含义、翻译的礼敬、论典的含义、结尾的含义。第一，印度语是达磨（梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语字面意思：法），藏语是ཆོས（法）。同样地结合起来，达磨达（梵文天城体：धर्मता，梵文罗马拟音：dharmatā，汉语字面意思：法性），毗槃伽（梵文天城体：विभङ्ग，梵文罗马拟音：vibhaṅga，汉语字面意思：分别），迦哩迦（梵文天城体：कारिका，梵文罗马拟音：kārikā，汉语字面意思：颂），意思是说，为了不错乱地显示有法轮回和法性涅槃的自性是如何的，而以那个名称来分别开示。第二，成为一切众生的怙主，以具有大慈的功德，从菩萨的阶段到成佛之间，不舍弃弥勒这个名称的声誉，一生补处的大菩萨现在住在兜率天（དགའ་ལྡན，音译，位于印度北方邦），译师们在翻译这部论典的开始，以身语意三门极大的恭敬顶礼。第三，分为论典写作的支分和所写作的论典的实际内容两部分。第一部分有一个偈颂。
English
If this were to cease to exist, then the venerable Maitreya would demonstrate parinirvana in Jambudvipa. As it is said with great emphasis, since this is the profound meaning that reveals the definitive secret of the view, all Mahayana practitioners must understand this view in this way, and it is not permissible to explain it according to the tenets of Madhyamaka or Cittamatra. For example, with regard to the Prajnaparamita Sutra, the Madhyamaka and Cittamatra teachers each explain it according to their own tenets, but the ultimate intention of that scripture remains in Madhyamaka. This scripture is also the same; although there are those who consider it to be a treatise that reveals the view of Cittamatra, it is not contradictory to explain it in that way by combining it with one's own intelligence. However, in reality, this scripture clearly reveals the ultimate profound meaning of the Mahayana, which is what the non-conceptual wisdom itself is like. Therefore, it becomes a general commentary on all the profound Sutras. The assertion of conventional phenomena is in accordance with Cittamatra, while the assertion of ultimate reality, the nature of phenomena, is in accordance with Madhyamaka. Therefore, the ultimate intention remains in Madhyamaka, and if it is understood and explained as a fusion of Madhyamaka and Cittamatra, revealing the key points of the Mahayana view, then it will become an explanation of the deep meaning of this great treatise. To explain such a great treatise, there are four aspects: the meaning of the title, the homage in the translation, the meaning of the treatise, and the meaning of the conclusion. First, in the Indian language, it is Dharma (梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语字面意思：法), in Tibetan it is ཆོས (law). Similarly, combining them, Dharmata (梵文天城体：धर्मता，梵文罗马拟音：dharmatā，汉语字面意思：法性), Vibhanga (梵文天城体：विभङ्ग，梵文罗马拟音：vibhaṅga，汉语字面意思：分别), Karika (梵文天城体：कारिका，梵文罗马拟音：kārikā，汉语字面意思：颂), which means that in order to unerringly show what the nature of phenomenal samsara and the nature of nirvana are like, that name is shown and distinguished. Second, becoming the protector of all beings, with the qualities of great love, from the stage of a Bodhisattva to Buddhahood, not abandoning the fame of the name Maitreya, the great Bodhisattva who is destined to be enlightened in one lifetime, now residing in Tushita (དགའ་ལྡན, transliteration, located in Uttar Pradesh, India), the translators, at the beginning of translating this treatise, prostrate with great reverence of body, speech, and mind. Third, it is divided into two parts: the limbs of engaging in writing the treatise and the actual content of the treatise to be written. The first part has one verse.