Chinese
也是如此。如果认为“什么也不分别念”是显现的征相，那也不是不分别念，因为以确定、清晰的方式认为“不要分别念”是显现的征相，或者认为是清晰的，那本身就是执著于相，因此会变成不是不分别念。如果这样，那么不分别念这个词所指的五种状态，要以不混杂的方式，以舍弃的方式来宣说不分别念的智慧自性。因此，即使对任何边和戏论都不分别念，对于无所缘的实相，从内心生起无有怀疑迷雾的各自自证智慧的显现，要知道那就是不分别念的智慧。第三，完全了知差别是：对轮回和涅槃不分别念取舍，不是暂时的断证，而是完全圆满，不住于轮回和寂灭的任何一边。 b法身以常恒的自性为了他利而安住于轮回世间，是究竟的。因为在此之上没有其他，所以是一切之胜，无上的状态。这些是从声闻和独觉中超胜的五种方式，声闻和独觉等不具备分别轮回和涅槃等的这些差别。第四，四种完全了知中的最后一个，它的作用是完全了知：使分别念显现为长久之因，那是因为摧毁了它的生起，是生士果；赐予无上自性无漏的安乐，是因为如实了知一切法，并且成办恒常的安乐，是自在果；使烦恼和所知二障分离，是因为摧毁了微细习气和合，是分离果；以及从不分别念的智慧之后获得的法，以如实了知其自性的智慧来了知的状态，是一切，是无碍照见而行，是同因果，以及佛土是完全清净，以及使众生完全成熟。
English
It is also like that. If one considers "not to conceptualize anything" as an apparent sign, that is not non-conceptualization either, because considering "do not conceptualize" in a definite and clear manner is taking it as an apparent sign, or considering it as clear, that itself is clinging to characteristics, therefore it will become not non-conceptualization. If so, then the five states to which the word non-conceptualization applies, one should explain the self-nature of non-conceptual wisdom in a way that does not mix with them, in a way of abandoning them. Therefore, even if one does not conceptualize any extremes or elaborations, for the meaning of the reality that is without focus, the appearance of the wisdom of individual self-awareness arising from within, without the haze of doubt, one should know that as the wisdom of non-conceptualization itself. Third, completely knowing the distinctions is: not conceptually grasping or rejecting samsara and nirvana, not a temporary abandonment and realization, but completely perfect, and not abiding in any extreme of existence or peace. bThe Dharmakaya, with its permanent nature, abides in the cycle of existence for the benefit of others, and is ultimate. Because there is nothing beyond this, it is the supreme of all, the unsurpassed state. These are the five ways in which it surpasses the Shravakas and Pratyekabuddhas, who do not possess these distinctions such as conceptualizing samsara and nirvana. Fourth, the last of the four complete knowledges, its function is complete knowledge: making conceptualization appear as a long-term cause, that is because it destroys its arising, it is the result of the agent; giving the unsurpassed self-nature of uncontaminated bliss, because it realizes all dharmas as they are and accomplishes constant bliss, it is the sovereign result; separating the two obscurations of afflictions and knowledge, because it destroys subtle habitual patterns and aggregates, it is the result of separation; and the state of knowing with the wisdom that realizes the self-characteristics of the dharmas obtained after the wisdom of non-conceptualization, is everything, is unimpeded vision and action, is the result of the same cause, and the Buddha-field is completely purified, and sentient beings are completely matured.
Tibetan
རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གཏོད་ཅིང་ aཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་གཞན་ལ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བརྩིས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །བདུན་པ་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་ནི། རྟེན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་ཚུལ་བཞིན་འཇུག་པར་འདོད་པའི་གང་ཟག་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཡིན་པ་དེས་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་མི་ཤེས་པས་མི་བདེན་པར་ནི་གྱུར་དུ་ཟིན་ཡང་འཁྲུལ་བའི་བློའི་ངོར་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་པ་གང་དེ་མེད་བཞིན་པ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བགོས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུད་ཉིད་ལས་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་འཇུག་ཤེས་གང་ཞིག་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དེ། རང་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཅན་དུ་སྣང་བར་འབྱུང་ངོ་། །འདི་ལ་རྒྱུད་ཅེས་བྱས་པའང་སྣང་ངོ་། །ཡང་དག་མིན་པའི་ཀུན་རྟོག་གི་དབང་ལས་མེད་བཞིན་སྣང་བ་དེས་ན་རྒྱུ་ཀུན་གཞི་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་སྟེ་ཚོགས་བདུན་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་དག་འདི་ལྟ་ bབུར་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་དུ་ཟིན་ཡང་། དོན་ལ་མེད་པ་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་པའོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་དེ་སྣང་བས་ཆོས་ཉིད་མི་སྣང་ཞིང་། གཟུང་འཛིན་དེ་མི་སྣང་བས་ཆོས་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བར་འཁོར་ཞིང་ཆོས་ཉིད་མ་མཐོང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་ཐོག་མར་འཇུག་པ་ཡི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྣང་བ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ཅི་ཡང་མེད་པས་ཀུན་ཉོན་ཕྱོགས་གཏན་ལ་དབབ་ཚུལ་ལ་གནད་འདི་བས་ཟབ་པ་མེད་ཅིང་། གཉིས་སྣང་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པས་ན་ཡང་དག་མིན་པའི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས་དེ་ལ་དེར་ཞེན་སྤངས་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པས་
Chinese
将一切智智的法融入自己的相续中， a使之圆满，并施予他人，将这三者视为一体，是为异熟果。如是五种相是无分别智的作用差别。第七，于安住转变作意之理如何趣入者：欲如理趣入彼所依无分别智之补特伽罗，即是菩萨，当如是作意：诸法之实性真如，虽因不证而似已成非真，然于错乱识前，所显现之遍计所执之能取所取诸法之种子，即是名为阿赖耶识者，实无而为显现能取所取二者之因，乃是从无始时来，由戏论习气所熏染之识之相续中，显现种种诸法，犹如梦境。依于彼阿赖耶之入识，具有种种差别之因，于各自之境，显现为决定执持之相。此亦显现名为相续。由非真实之遍计之力，无而显现，故而因阿赖耶与果，以及七识与境，总摄于能取所取二取之法，虽于错乱前显现如是， b然实则无有，如阳焰等，唯是自之非真实之遍计而已。以能取所取二者显现故，法性不显现；以能取所取不显现故，法性显现。由非真实之遍计之故，众生流转轮回，而未见法性。如是知晓并如理作意，则菩萨乃是最初趣入无分别智之理，即是如是。由分别之力而显现轮回，此外更无他因，故于断除一切烦恼方面，无有比此更深之要诀。二取之显现既非如是成立，故知唯是虚妄分别，于彼舍弃执着，而趣入无分别智。
English
Integrating the Dharma of Omniscience into one's own continuum, a perfecting it, and bestowing it upon others, considering these three as one, is the fruit of maturation. Thus, the five aspects are the distinctions of the activity of non-conceptual wisdom. Seventh, how to engage in the manner of abiding transformation of mind: The individual who desires to properly engage in that basis of non-conceptual wisdom, that is, the Bodhisattva, should contemplate in this way: The reality of all phenomena, suchness, although it may seem to have become untrue due to not being realized, nevertheless, in the face of mistaken consciousness, the seeds of all phenomena that appear as the apprehended and the apprehender, which are completely imputed, that which is called the Ālaya-vijñāna, is actually non-existent but is the cause of the appearance of the two, the apprehended and the apprehender. It is from the continuum of consciousness, which is imbued with the habitual tendencies of elaboration from beginningless time, that various phenomena appear, like a dream. The entering consciousness that relies on that Ālaya, which has various causes of difference, appears as having a definite grasping of its respective objects. This also appears as being called a continuum. Due to the power of unreal imputation, it appears as non-existent, therefore, the cause, the Ālaya, and the result, as well as the seven aggregates with their objects, these phenomena, which are included in the appearance of the two, the apprehended and the apprehender, although they appear in this way before delusion, b are actually non-existent, like mirages, etc., they are merely one's own unreal imputation. Because the two, the apprehended and the apprehender, appear, the Dharma-nature does not appear; because the apprehended and the apprehender do not appear, the Dharma-nature appears. Due to unreal imputation, sentient beings wander in Saṃsāra and do not see the Dharma-nature. Knowing this and contemplating properly, the Bodhisattva is the way to initially enter into non-conceptual wisdom, it is just like that. Since there is no other cause than the power of conceptualization that causes Saṃsāra to appear, there is no deeper key point than this for determining the side of all afflictions. Since the appearance of the two is not established in that way, knowing that it is merely false conceptualization, abandoning attachment to it, one enters into non-conceptual wisdom.
Tibetan
ནི་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་གྱི་གནད་ལའང་འདི་ཆེས་ཟབ་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ལྟར་དམིགས་ཤིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མམ་སེམས་ཙམ་དུ་དམིགས་པ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ཞེན་བྱར་མི་དམིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། དེ་ལྟར་དོན་རྣམས་མི་དམིགས་པ་ལས་ནི། དེ་དང་དེར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུའང་མི་དམིགས་པ་འབྱུང་བ་དང་། འཛིན་པ་དེ་མི་དམིགས་ aཔ་ལས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་ནི་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་དོན་དམིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་འབྱུང་ལ། གཟུང་འཛིན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་ལ་དམིགས་བྱའི་ཡུལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱིས་གང་དུ་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དམིགས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཕྲ་མོ་ཡང་བཞག་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བརྒྱད་པ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པའམ་དེ་ལ་བརྩོན་ཅིང་སྦྱོར་བས་ས་དང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སའམ་གཞི་སོ་སོ་ལ་འཇུག་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་རུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཤེས་རབ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཏེ་མོས་པའི་སྒོ་ནས་དོན་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ནི། མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་དོན་སྤྱི་ཙམ་དུ་མ་ཡིན་པར་སོ་སོར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡི་སྦྱོར་བས་ས་ནི་དང་པོ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་དུ་རེག་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །རྟོགས་ཟིན་དེ་ཉིད་ཡང་ཡང་བསྒོམས་པས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ནི་ས་གཉིས་ bཔ་ནས་བདུན་པའི་བར་གྱི་མ་དག་པ་ཡི་ས་དྲུག་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་མཚན་མ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་དང་། མཚན་མ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དེ་དག་པའི་ས་ནི་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་ལ་འཇུག་སྟེ། ས་ལྷག་མ་དགུ་བོ་དེ་ནི་རྟོགས་ཟིན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མཐར་ཕྱིན་པའི་ས་ལ་སྦྱོར་བས་ནི་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ནམ་མཁའ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྦྱོར་
Chinese
也是因为这是证得清净道之道的要诀中最深奥的缘故。如前所说，如果习惯于如此观想和作意，就会生起将一切法观为唯识或唯心的状态。从那之中，会进入不执著外境诸法为实有的状态。像这样，从不执著诸法实有，也会生起不执著于执著它们的唯识之念。从不执著于执著，能生起能取和所取二者无有差别，进入观想无二如是性，超越思议的境界。不执著于能取和所取二者的差别之法，这被称为无分别智，它没有任何可观想的对境，也没有能观者观想之处。因此，因为不执著于能取和所取的存在与不存在等一切相，所以是彻底的分别，因此属于分别方面的微细理由也无法成立。第八，修习或精进于此智慧，并加以运用，进入地和道之阶段的各个地或基础，应知有四种方式：即使没有现量证悟法性之义，但依靠三种智慧，以信解之门精进于此义，即进入信行地，这是与决择分相应的加行道之阶段。以能个别彻底证悟法性之义，而非仅是总义的运用，即进入初地，这是现量触及真如的阶段。反复修习已经证悟之义，并加以运用，即进入二地至七地之间的六个不净地，这是与相的遍行相应的阶段。清净相的遍行之地，即进入八地等三个清净地，其余九地是随念已经证悟之义的阶段。在圆满地加以运用，即能不费力气，任运成就，佛陀的事业如虚空和众生之边际一样，永不间断地进行，因为运用
English
It is also because this is the most profound of the key points of the path to attaining purification. As previously stated, if one becomes accustomed to contemplating and focusing in this way, the state of contemplating all phenomena as mere consciousness or mind-only will arise. From that, one will enter the state of not clinging to external objects as real. In this way, from not clinging to phenomena as real, the thought of mere consciousness that clings to them will also not arise. From not clinging to clinging, the duality of grasper and grasped will not arise, and one will enter the contemplation of the non-dual suchness, which is beyond thought and expression. Not clinging to any phenomena that belong to the distinction between grasper and grasped is called non-conceptual wisdom, which has no object of contemplation whatsoever, nor does the contemplator contemplate anything. Therefore, since one does not cling to any characteristics such as the existence or non-existence of grasper and grasped, it is a thorough distinction, and therefore even the subtle reasons belonging to the aspect of conceptualization cannot be established. Eighth, cultivating or diligently applying this wisdom, entering the various grounds or bases of the stages of grounds and paths, should be understood in four ways: Even if one has not directly realized the meaning of the nature of reality, but relies on the three wisdoms and diligently applies oneself to that meaning through the door of faith, one enters the ground of faith-practice, which is the stage of the path of application corresponding to the part of discernment. By applying oneself to individually and thoroughly realizing the meaning of the nature of reality, rather than just the general meaning, one enters the first ground, which is the stage of directly touching suchness. Repeatedly meditating on the meaning that has already been realized and applying oneself, one enters the six impure grounds from the second to the seventh ground, which is the stage corresponding to the pervasive activity of signs. The ground of pure pervasive activity of signs, one enters the three pure grounds, such as the eighth ground, and the remaining nine grounds are the stage of recollecting the meaning that has already been realized. By applying oneself to the perfect ground, one can effortlessly and spontaneously accomplish the activities of the Buddha, which continue uninterruptedly as long as the sky and the limits of sentient beings exist, because the application