Tibetan
་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དེ། གལ་ཏེ་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་འདོད་ན། ཅི་འདོད་ཁམས་སུ་བསམ་གཟུགས་མི་སྐྱེ་ལ། གཟུགས་ཁམས་སུ་གཟུགས་མེད་ལས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེ་དག་ནི་དེ་ཁོ་ནར་སྨིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཐུན་འབྲས་བུ་འདོད་ན་དེ་རྒྱུ་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བའང་ཡིན་མོད། གཙོ་ ཆེ་བས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་གནས་བརྒྱད་པོ་རྫོགས་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ལ། འདི་ལྟར་བརྩམས་པ་དོན་ཡོད་པར་སྟོན་པ་དང་། ཇི་ལྟར་བརྩམ་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལུང་གི་ཆོས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་ལམ་འབྲས་བུར་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་ལུང་གི་ཆོས་ཤེས་ནས་ཚུལ་བཞིན་གཞན་ལ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་བསླབས་གསུམ་རང་རྒྱུད་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་དམ་ཆོས་འཛིན་པ་མིན་པས་ཁོ་ནའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལུང་རྟོགས་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྟན་པ་གནས་པར་རིགས་པར་བྱའོ། །དེའང་བསྟན་པ་ལོ་ལྔ་བཅུ་པའི་དུས་སུ་ནུབ། དེང་སང་དྲུག་ཅུ་མངོན་པའི་དུས་སུ་བཞེད་ཅེས་མཆིམས་ཆེན་ན་བཀོད་དོ། །གཉིས་པ། དབྱིག་གཉེན་བདག་གིས་མངོན་པའི་ཆོས་འདི་ཕལ་ཆེར་ནི། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ཚུལ་གྲུབ་པ་དང་མཐུན་པར་བཤད་ལ། མདོ་སྡེ་པ་དང་ཉི་འོག་བྱེ་སྨྲའི་ཚུལ་ཡང་ཅུང་ཟད་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཕལ་ཆེར་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གཞུང་འདིར་ཚིག་དོན་གྱི་ཆ་ལ་ཉེས་པར་ཚར་བའམ། ཟིན་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར། རྩོམ་པ་པོ་བདག་གིས་ཉེས་པ་ཡིན་པས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟོད་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་པའོ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཟིན་གང་སྟེ་མཁྱེན་པ་ཞེས་མཆིམས་ཆེན་ནའོ། །གལ་ཏེ་ཁ་ཆེ་བྱེ་སྨྲའི་མཁས་པ་རྣམས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་ལུང་བཞིན་བཤད་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ སྙམ་ན། ལུང་རྟོགས་ཀྱི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ལ་ཚད་མ་ནི་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་དང་། དེའི་སྲས་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་འཁྲུལ་བ་སྲིད་པས་སོ། །གསུམ་པ། ཆོས་མངོན་པའི་མཛོད་ཀྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གནས་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་བའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་མཇུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ་གཞན་ལ་བསྟན་པ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱས་ནས་བག་ཡོད་པར་གདམས་པ་ནི། བླང་དོར་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་མིག་ལྟ་བུ་ནི། ཟུམ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར
Chinese
以力量而生者，如果想要业之异熟果，则欲界中不会生起意生身，色界中不会以无色业力而生，因为那些是各自成熟的缘故。如果想要同类果，那也是以因和法性而生的，但因为主要，所以那样说。第二，第八品圆满的结尾，显示这样造作是有意义的，以及如何造作两种。第一，导师的教法，殊胜之法有两种，即经教之法三藏，和证悟之法道果。执持它的，就是通达经教之法后如理为他人宣说，以及证悟之法三学在自相续中修持，除了这二者之外，没有其他的执持正法，所以说了“唯”字。因此，经教和证悟存在多久，就应认为教法存在多久。而且教法在五十年时衰败，如今在六十年显现之时认为衰败，这是在钦布（Mchims）大寺中记载的。第二，世亲我所著的这部《阿毗达磨》，大部分是按照迦湿弥罗（Kashmir）分别说部的宗义而说的，也稍微说了经部和日下分别说部的宗义，所以说了“大部分”。这部论典中，词句意义方面有什么错误或完成，那是因为作者我的过失，请智者们宽恕。智者们所完成的是智慧，这是在钦布大寺中说的。如果认为按照迦湿弥罗分别说部智者们代代相传的教言而说，就没有过失，那么，经教和证悟的殊胜之法的宗义，也就是名相的陈述，其量是能仁佛陀，以及他的儿子舍利子等，唯有他们才是，因为其他人可能会有错谬。第三，《阿毗达磨俱舍论》的偈颂中，名为“入定品”，即第八品的解释。༈ །།第三，结尾完全圆满的行为，向他人展示，珍重地加以谨慎的教诲是：指示取舍的导师，如同世间的眼睛一般，已经闭上，进入涅槃了。
English
That which is born by power, if one desires the fruit of karmic maturation, then the mind-made body will not arise in the desire realm, and in the form realm, it will not arise by the power of formless karma, because those mature only in their respective realms. If one desires a similar cause and effect, that is also born from cause and nature, but because it is primary, it is spoken of in that way. Second, the conclusion of the completion of the eight chapters, showing that composing in this way is meaningful, and how to compose it, are two things. First, the teacher's teaching, the sacred Dharma, is of two types: the Dharma of scripture, the three baskets, and the Dharma of realization, the nature of the path with its fruits. To hold it is to speak to others properly after knowing the Dharma of scripture, and to cultivate the three trainings of the Dharma of realization in one's own mindstream. Other than these two, there is no other holding of the sacred Dharma, so the word "only" is spoken. Therefore, for as long as scripture and realization remain, one should understand that the teaching remains. Moreover, the teaching declines in the fiftieth year, and nowadays it is considered to decline when the sixtieth year manifests, as recorded in Chimchen Monastery. Second, this Abhidharma that I, Vasubandhu, have composed is mostly explained in accordance with the tenets of the Kashmir Vaibhashikas, and also slightly explains the tenets of the Sautrantikas and the Hiyagriva Vaibhashikas, so it is said "mostly." In this text, whatever fault or completion there may be in terms of words and meaning, that is the fault of the author, myself, so may the wise ones forgive it. Whatever the wise ones have completed is wisdom, as it is said in Chimchen Monastery. If one thinks that there is no fault because it is spoken according to the teachings transmitted from one to another by the wise ones of the Kashmir Vaibhashikas, then the measure of the tenets of the sacred Dharma of scripture and realization, that is, the statement of characteristics, is the capable Buddha and his son Shariputra and others alone, because others may have errors. Third, from the verses of the Abhidharma-kosa, the chapter called "Absorption," which is the commentary on the eighth chapter. ༈ །།Third, the act of completely perfecting the conclusion, showing it to others, and advising them to be mindful with preciousness, is: the teacher who shows what to accept and reject, like the eye of the world, has closed and entered into Nirvana.
Tibetan
་གྱུར་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་པ་ཆོས་ཀྱི་དཔང་པོར་གྱུར་པ་འཕགས་པ་འོད་སྲུང་ལ་སོགས་པའི། སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་མྱ་ངན་འདས་ཏེ་ཟད་པ་ན། བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་ཞིང་། སྟོན་པའི་ལུང་ལ་མི་བརྟེན་ཅིང་གཞན་གྱིས་བཅོས་སུ་མི་བཏུབ་པས་རང་དགར་གྱུར་པ་ཡི། ངན་པའི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་འདི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་དཀྲུགས་སོ། །ཇི་ལྟར་དཀྲུགས་ཤེ་ན། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་བཅུ་ལོན་པ་ན། གྲོང་ཁྱེར་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་དགེ་སློང་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ཀའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་རུང་བ་མིན་པའི་གཞི་བཅུ་བཅས་ནས་བསྟན་པ་རྣམ་པར་དཀྲུགས་པ་ན། དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་བརྒྱས་ཡངས་པ་ཅན་དུ་འདུས་ཏེ་བསྡུ་བ་གཉིས་པ་མཛད་ནས་རྣམ་པར་བསལ་ཏོ། །དེ་ནས་སྟོན་པ་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་དྲུག་ཅུ་ན། གྲོང་ཁྱེར་མེ་ཏོག་གིས་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་ བྱུང་བའི་ཚེ། དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལེགས་སྦྱར་སོགས་སྐད་བཞིས་གསུང་རབས་འདོན་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་དག་གི་སློབ་མ་སོ་སོར་གྱེས་པས་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་གྲུབ་མཐའ་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་དཀྲུགས་པར་གྱུར་པ་ན། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་སོ་སྐྱེ་མཁས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཛ་ལན་དྷ་རའི་དགོན་པར་འདུས་ནས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱས་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྟོན་པ་འདས་ནས་ལོ་སུམ་བརྒྱ་ལོན་ཏོ་ཞེས་གྲག་གོ །ཁ་ཅིག་སྟོན་པ་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལོན་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དགའ་བོ་དང་། པདྨ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་བ་ན། གྲོང་ཁྱེར་པ་ཏྲ་ལི་བུ་ཏྲའི་ནང་དུ་གནས་བརྟན་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་དང་། བླ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞུགས་པའི་དུས། བདུད་སྡིག་ཅན་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དགེ་སློང་གི་ཆ་བྱད་དུ་བྱས་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ཏེ། དགེ་འདུན་རྣམས་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པ་རྣམ་པར་དཀྲུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་གནས་བརྟན་ཀླུ་སྡེ་དང་། ཡིད་འོང་གི་དུས་སུ་སྡེ་པ་སོ་སོར་གྱེས་ནས་ལོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གསུམ་ན། གནས་བརྟན་གནས་མའི་བུས་བསྟན་པ་བསྡུས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་ཡང་རང་བྱུང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། རང་བྱུང་དེའི་བསྟན་པ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱང་། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་བཅས་མཆོག་ཏུ་ཞི་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གཤེགས་ནས། འགྲོ་བ་རྣམས་སྐྱོབ་པའི་མགོན་མེད་པར་གྱུར་པ་ན། ཡང་དག་པའི་གདམས་ངག་འདོམས་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་སྔར་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད་ཅིང་། བསྟན་པ་ནུབ་པར་བྱེད
Chinese
已经过去，除了佛陀以外，作为佛法的见证者，圣者迦叶等大多数众生都已逝世灭尽时，没有见到真实的真如，不依赖于导师的教言，由于不能被他人改变而变得随心所欲的，具有恶劣分别念的人们，从词句和意义两方面扰乱了此教法。如何扰乱呢？佛陀涅槃后一百一十年时，广严城（吠舍离 Vaishali）的比丘们，那些没有见到的人，以呼噜呼噜迦的仪轨等十种不合规的理由扰乱了教法时，七百阿罗汉在广严城（吠舍离 Vaishali）集会，进行了第二次结集，从而完全清除了。之后，导师逝世一百六十年时，在名为花开之城的地方，当无忧王（阿育王）出现时，阿罗汉们用梵语等四种语言诵读经典，他们的弟子各自离散，形成了十八部派，彼此宗见不合的人们扰乱了教法时，阿罗汉和凡夫中的智者们在扎烂达拉的寺院集会，使其平息。据说那时导师逝世已经三百年了。有些人说，导师逝世一百三十七年时，当出现名为喜乐王和莲花大王时，在巴特拉利布特拉城中，当大长老迦叶和上师等居住的时候，名为恶魔恶行的善者，装扮成比丘的样子，显示各种神通，分裂僧团，扰乱了教法。那时，在长老龙军和悦意之时，部派各自离散六十三年后，长老住处之子结集了教法。此外，自生圆满的佛陀和珍视自生佛陀的教法的人们，也带着痛苦之因，进入了最寂静的涅槃，逝世后，当救护众生的怙主不存在时，由于没有传授正确的教诲，从而摧毁了之前所说的功德，使教法衰败。
English
Having passed away, when most beings, such as the noble Kashyapa, who, other than the Buddha, became witnesses to the Dharma, had passed away and were exhausted, those who did not see the true Suchness, did not rely on the Teacher's words, and became independent because they could not be changed by others, those with evil thoughts disturbed this doctrine in terms of words and meaning. How was it disturbed? One hundred and ten years after the Buddha's Nirvana, the monks of the city of Vaishali, those who had not seen it, disturbed the doctrine with ten improper reasons, such as the Hūluhūluka ritual. Then, seven hundred Arhats gathered in Vaishali and performed the second council, thereby completely clearing it. Then, one hundred and sixty years after the Teacher's passing, in a place called the City of Flowers, when King Ashoka appeared, the Arhats recited the scriptures in four languages, including Sanskrit, and their disciples dispersed, forming eighteen schools. When those with conflicting views disturbed the doctrine, the Arhats and wise men among ordinary beings gathered at the Jalandhara monastery and pacified it. It is said that at that time, three hundred years had passed since the Teacher's passing. Some say that one hundred and thirty-seven years after the Teacher's passing, when the kings named Joyful King and Great Lotus appeared, in the city of Pataliputra, when the great elder Kashyapa and the lama and others were residing, a being called the Evil Demon Good, disguised as a monk, displayed various miracles, divided the Sangha, and disturbed the doctrine. At that time, after sixty-three years of the schools separating at the time of Elder Nāgasena and Delightful, the son of Elder Sthavira gathered the doctrine. Furthermore, the self-arisen perfect Buddha and those who cherished the self-arisen Buddha's doctrine also passed away into the most peaceful Nirvana, with the cause of suffering, and after their passing, when there was no protector to save beings, because there was no one to impart the correct teachings, they destroyed the previously mentioned qualities and caused the doctrine to decline.