Tibetan
སེམས་ལས་སེམས་གང་འབྱུང་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ། སྤྲུལ་སེམས་དེ་ནི་དང་པོ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཚེ་བསམ་གཏན་དག་པ་དང་། རྒྱུན་གྱི་སྤྲུལ་སེམས་རང་ཉིད་ལས་ འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། སྤྲུལ་སེམས་ལས་ལྡང་བ་ན་ཏིང་འཛིན་ལ་མ་ཞུགས་པར་ལྡང་བ་མེད་པས་སྤྲུལ་སེམས་དེ་ལས་བསམ་གཏན་དག་པ་བ་དང་། རྒྱུན་གྱི་ཚེ་སྤྲུལ་སེམས་རང་དང་གཉིས་འབྱུང་ལ། དེས་ན་འདོད་སེམས་ལྟ་བུས་ལྡང་བ་མི་སྲིད་པས་དག་པ་བ་དེ་ལ་སླར་ཡང་འབབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ། བྱ་འཕུར་བ་དང་། འབབ་པ་ངེས་པར་འདབ་མ་ལ་བརྟེན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང་། འཕྲོས་དོན་གཉིས། དང་པོ་ལ། ས་གཅིག་པ་དང་། ཐ་དད་གཉིས། དང་པོ། སྤྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ས་པའི་སྤྲུལ་སེམས་ཀྱིས་རང་སའི་སྤྲུལ་པ་སྤྲུལ་པར་བྱེད་ཀྱི་ས་གཞན་པའི་སྤྲུལ་སེམས་ཀྱིས་ས་གཞན་གྱི་སྤྲུལ་པ་སྤྲུལ་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་སྤྱིར་བཏང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་། གཏམ་སྨྲ་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། གཉིས་པ་ཡན་ན་སྤྲུལ་པ་ངག་སྨྲར་འཇུག་པའི་ཀུན་སློང་རྟོག་དཔྱོད་མེད་པས་ངག་སྨྲར་འཇུག་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་སྤྲུལ་སེམས་ལ་འོག་མ་དང་པོའི་ས་པའི་སྨྲ་སེམས་ཁོ་ནས་སྨྲར་འཇུག་གོ །ཀྱང་ཞེས་འདོད་དང་དང་པོ་ན་རང་སའི་སེམས་ཁོ་ནས་སྨྲར་འཇུག་གོ་ཞེས་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། ལྷ་དང་བཅས་པའི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་མིན་པ་གཞན་གྱིས་ངག་སྨྲ་བར་སྤྲུལ་ཚེ་སྤྲུལ་པ་པོ་དང་བཅས་པས་ངག་སྨྲའོ། །གཅིག་སྨྲ་ན་སྤྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་སྨྲ། གཅིག་མི་སྨྲ་ན་ཐམས་ཅད་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ངག་མང་པོ་སྤྲུལ་ན་སྒྲ་སྤྲུལ་པར་ཐལ་ལ། ངག་གཅིག་ལས་མེད་ན་མང་པོ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་མི་འཐད་དེ། ངག་མང་པོ་སྨྲ་བ་སྣང་ཙམ་ཡིན་གྱི་ ངག་གཅིག་ལས་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་ལའང་མཚུངས། དེའི་ཕྱིར་བྱེ་སྨྲས་དབང་ལྔ་དང་སྒྲ་མི་སྤྲུལ་ཞེས་པའང་དོན་ལ་མཚུངས་པར་བརྟག་གོ་གསུངས། འོ་ན་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སེམས་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་འབྱུང་བས་སྤྲུལ་སེམས་ཡོད་ཚེ་སྨྲ་སེམས་མེད། སྨྲ་སེམས་ཡོད་ཚེ་དེ་མེད་པས། ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པ་སྨྲར་འཇུག་ཅེ་ན། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་སྤྲུལ་སེམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་སྤྲུལ་ནས་བདག་གི་སྤྲུལ་པ་འདི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དང་། དེ་ནས་སྨྲ་སེམས་ཀྱིས་སྨྲ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་རིམ་པ་ལྟར་འབྱུང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཇི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལྟར་ཕྱིས་སྤྲུལ་སེམས་ལས་གཞན་སྨྲ་སེམས་ཀྱིས་སྨྲར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་སྤྲུལ་པ་བྱི
Chinese
关于心所产生的心的两种考察。第一，化身心最初入定时是清净的禅定，恒常的化身心是从自身产生的。第二，从化身心起身时，如果没有进入禅定就不会起身，因此化身心是清净的禅定，恒常的时候化身心和自身是二元显现的。因此，像欲心那样起身是不可能的，所以只能再次落入那个清净的状态，就像鸟飞翔和降落必定依赖翅膀一样。第三，分为正文和引申义两部分。第一部分分为同一地和不同地两种。第一，一般来说，所有的化身都是由自己所在地的化身心来化现自己所在地的化身，而不是由其他地的化身心来化现其他地的化身。第二部分分为正文和说话方式两种。第一，二地以上，化身没有使语言发出的意图和思辨，因此使语言发出的是二地以上化身之下的第一地之语心。然而，在欲界和第一地，只有自己所在地的语心才能使语言发出，这是为了总结。第二，当与天神一起的导师，不是佛陀的其他者，化现语言时，与化身者一起说话。如果一个说话，所有的化身都说话。如果一个不说话，所有的都不说话。那么，如果化现很多语言，就会陷入声音的化现。如果只有一个语言，却让很多说话是不合理的。如果说很多语言只是显现而已，实际上只有一个语言，那么，色等也是一样的。因此，分别说者说五根和声音不化现，实际上也是一样的。如果一个相续中不会同时产生两个心，那么有化身心的时候就没有语心，有语心的时候就没有化身心。那么，如何使化身说话呢？最初结合的时候，化身心化现化身之后，发愿说：我的化身能够长久住世。然后，语心发愿说：能够说话。像这样按照次第加持之后，就像加持的那样，之后由化身心之外的语心使之说话，所以没有过失。第二，化身小
English
Two investigations on which mind arises from which mind. First, when the emanation mind initially enters into samadhi, it is pure dhyana, and the constant emanation mind arises from itself. Second, when arising from the emanation mind, it is impossible to arise without entering into samadhi, therefore the emanation mind is pure dhyana, and in constancy the emanation mind and itself appear as dual. Therefore, it is impossible to arise like a desire mind, so it can only fall back into that pure state, just as a bird flying and landing must rely on its wings. Third, divided into two parts: the main point and the implied meaning. The first part is divided into two types: same ground and different ground. First, in general, all emanations are emanated by the emanation mind of their own ground, and the emanation mind of another ground does not emanate the emanation of another ground. Second part is divided into two types: the main point and the way of speaking. First, above the second ground, the emanation has no intention or speculation to make language speak, so what makes language speak is the speech mind of the first ground below the emanation above the second ground. However, in the desire realm and the first ground, only the speech mind of one's own ground can make language speak, this is for summarizing. Second, when a teacher together with gods, other than the Buddha, emanates speech, he speaks together with the emanator. If one speaks, all the emanations speak. If one does not speak, all do not speak. Then, if many languages are emanated, it would be absurd to emanate sound. If there is only one language, it is unreasonable to make many speak. If saying many languages is just an appearance, and in reality there is only one language, then the same applies to form etc. Therefore, the Vaibhashikas say that the five senses and sound do not emanate, which is also the same in meaning. If two minds do not arise simultaneously in one continuum, then when there is an emanation mind, there is no speech mind, and when there is a speech mind, there is no emanation mind. So how does the emanation speak? When initially combining, after the emanation mind emanates the emanation, it makes a wish saying: May this emanation of mine abide for a long time. Then, the speech mind makes a wish saying: May it be able to speak. After blessing in this order, just as it was blessed, later the speech mind other than the emanation mind makes it speak, so there is no fault. Second, the emanation is small.