Tibetan
ཅིག་བསྒོམ། དེ་ནས་རིགས་པ་བོར་ཏེ་སུམ་ཅུ་བསྒོམ་པ་སོགས་ནས་གོང་མའི་འགོག་པ་ཀུན་འབྱུང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་དམིགས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་རེ་རེ་ནས་དོར་ནས་ལྷག་མ་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་འདོད་གཉེན་ལམ་བདེན་ནས་སྡུག་བདེན་བར་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་སྔ་མ་ལྟར་དོར་ནས་མཐར་གང་ཟག་བཞིའི་གཉེན་པོའི་དབང་གིས་སྡུག་བདེན་གྱི་བཞི་ལས་གང་རུང་གཅིག་ལན་གཉིས་སུ་བཟླས་ཏེ་བསྒོམ་པ། གོང་མའི་གཅིག་ཕྲི་ནས་བརྩམས་པའི་བཟོད་འབྲིང་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་བརྒྱ་གོ་བདུན་ཡོད་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་ཡོད་བཞིན་རྣམ་པ་འདོར་བ་མི་འཐད་དེ་བདེན་པ་དེའི་རྣམ་པ་འདོར་བ་ཡིན་པས། བསྟན་བཅོས་ལས། བཟོད་འབྲིང་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དགུ་སྟེ། དང་པོ་གོང་མའི་ལམ་བོར་ལྷག་ཉེར་བརྒྱད། དེ་ནས་འདོད་པའི་ལམ་བོར་ལྷག་ཉེར་བཞི་སོགས་མཐར་འདོད་སྡུག་བཞི་རྗེས་ ལ་དབང་རྣོན་ལྟ་སྤྱད་དང་། རྟུལ་པོས་སྲེད་སྤྱད་གཉིས་ལས། དང་པོས་སྡུག་བདེན་དང་པོ་གཉིས་ལས་གང་རུང་གཅིག་དོར་ནས་ལྷག་མ་གསུམ་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་སྔ་མ་གཉིས་དོར་ནས་ཕྱི་མ་གཉིས་བསྒོམ། དེ་ནས་ལྟ་སྤྱད་དེ་ལའང་བདག་ལྟ་སྤྱད་པ་ཡིན་ན་བདག་མེད་ལན་གཉིས་དང་། བདག་གིར་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་ཡིན་ན་སྟོང་པ་ལན་གཉིས་སུ་བསྒོམ། སྲེད་སྤྱད་ཡིན་ན་འདོད་སྡུག་གི་རྣམ་པ་བཞི་ལས་ཕྱི་མ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་དོར་ནས་ལྷག་མ་དང་པོ་གསུམ་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་སྲེད་སྤྱད་དེ་ལའང་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ཤས་ཆེ་བ་དང་། ལེ་ལོ་ཤས་ཆེ་གཉིས། དང་པོ་ཡིན་ན་ང་རྒྱལ་གྱི་གཉེན་པོ་མི་རྟག་པ་ལན་གཉིས། གཉིས་པ་ཡིན་ན་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལན་གཉིས་སུ་བསྒོམ་པའི་བར་རྣམས་ནི་བཟོད་འབྲིང་ཡིན་ཟེར་རོ། །ཁམས་གསུམ་སུན་འབྱིན་ན་དང་པོ་གཉེན་པོ་མཐའ་དག་ལ་དམིགས་ལ། ཕྱིས་འདོད་ཁམས་ཁོ་ན་དོར་བར་ཤེས་ཤིང་སྤང་བྱ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་ཞེས་འགྲེལ་བྱེད་དག་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཉིས། དང་པོ། ཇི་ལྟར་བཟོད་འབྲིང་གི་མཐར་སྔ་མ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་དྲུག་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་བཅུ་གཅིག་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་ལྟར། བཟོད་པ་ཆེན་པོའང་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །གཉིས་པ། བཟོད་ཆེན་དེ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་རྒྱུན་མེད་པས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཆོས་མཆོག་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་མཆོག་ཀྱང་འདོད་སྡུག་ཡུལ་ཅན་ དང་། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི
Chinese
修习一个。然后舍弃理智，修习三十等，从上界的灭谛、集谛、苦谛的行相和所缘境，次第一个一个地舍弃，修习剩余的，然后从欲界的对治道谛到苦谛之间的行相也如先前一样舍弃，最终凭借四种补特伽罗的对治力，将苦谛的四种行相中的任何一种重复两次来修习。据说以上界的行相递减开始的中等忍位有四百四十七刹那。有些人认为，明明所缘境是谛实，舍弃行相不合理，因为那是舍弃该谛实的行相。论典中说：中等忍位有一百一十九刹那，最初舍弃上界的道，剩余二十八，然后舍弃欲界的道，剩余二十四等，最终在欲界苦谛的四种行相之后， 对于利根者，运用见对治，对于钝根者，运用贪对治两种。前者舍弃苦谛最初的两种行相中的任何一种，修习剩余的三种，然后舍弃先前的两种，修习后面的两种。然后对于见对治，如果是运用我见对治，就修习无我两次，如果是运用我所见，就修习空性两次。如果是贪对治，就舍弃欲界苦谛的四种行相中后面的两种中的任何一种，修习剩余的最初三种，然后对于贪对治，也有我慢心较重和懈怠心较重两种。如果是前者，就修习我慢的对治无常两次，如果是后者，就修习懈怠的对治痛苦两次，以上这些之间都是中等忍位。如果厌离三界，那么最初缘于一切对治，后来知道仅仅是欲界应该舍弃，是应断除的，因此仅仅缘于它，注释者们这样讲解。第二，有处所和时间两种差别。第一，如中等忍位的最后，如先前所说，有六刹那，如后面所说，有十一刹那，仅仅缘于欲界的苦谛一样，大忍位也是属于欲界的苦谛的所缘境。第二，大忍位如先前一样没有相续，因此只有一个刹那。第四，世第一法：同样，世第一法也是欲界苦谛的所缘境， 并且只有一个刹那。行相是
English
Meditate on one. Then, abandoning reason, meditate on thirty, etc., from the aspects and objects of the higher realms' cessation, origin, and suffering, gradually abandoning them one by one, and meditating on the remainder. Then, from the antidote of desire, the path truth, to the aspects between the truth of suffering, also abandoning them as before, and finally, relying on the antidotal power of the four types of individuals, repeating any one of the four aspects of the truth of suffering twice to meditate. It is said that the intermediate forbearance, which begins with subtracting one from the higher realms, has four hundred and forty-seven moments. Some argue that it is inappropriate to abandon the aspects while the object of focus is the truth, because it is abandoning the aspects of that truth. The scriptures say: The intermediate forbearance has one hundred and nineteen moments. First, abandoning the path of the higher realms, twenty-eight remain. Then, abandoning the path of desire, twenty-four remain, etc. Finally, after the four aspects of suffering in the desire realm, For those with sharp faculties, apply the antidote of view, and for those with dull faculties, apply the antidote of desire. The former abandons any one of the first two aspects of the truth of suffering and meditates on the remaining three. Then, abandon the previous two and meditate on the latter two. Then, for the antidote of view, if applying the antidote of self-view, meditate on selflessness twice. If applying the view of self, meditate on emptiness twice. If it is the antidote of desire, abandon any one of the latter two of the four aspects of suffering in the desire realm and meditate on the remaining first three. Then, for the antidote of desire, there are two types: those with a strong sense of pride and those with a strong sense of laziness. If it is the former, meditate on impermanence, the antidote to pride, twice. If it is the latter, meditate on suffering, the antidote to laziness, twice. All these in between are said to be intermediate forbearance. If one is disgusted with the three realms, then initially focus on all antidotes, and later, knowing that only the desire realm should be abandoned and is to be eliminated, focus only on it, as the commentators explain. Secondly, there are two differences: place and time. First, as at the end of intermediate forbearance, as previously stated, there are six moments, and as stated later, there are eleven moments, focusing only on the truth of suffering in the desire realm, similarly, great forbearance also has the object of the truth of suffering belonging to the desire realm. Second, great forbearance, like the previous one, does not have continuity, so it is only one moment. Fourth, the highest mundane dharma: Similarly, the highest mundane dharma also has the object of the suffering of the desire realm, and is only one moment. The aspects are