Tibetan
ཏེ། དེས་ན་དེས་འདས་པའི་བྲལ་ཐོབ་བཏང་ལ། འོག་མའི་ཉོན་མོངས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་བྲལ་ཐོབ་ཡོད་དོ་ཟེར་ཀྱང་ཐལ་བ་འདི་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྱེད་ལྟར་ན་འདས་ལམ་གྱིས་ཀྱང་སྲིད་རྩེའི་ཕྱེད་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། དེའི་ཉོན་མོངས་བརྒྱད་མན་ཆད་ཅི་རིགས་སྤང་བའམ་དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་མི་འོང་དབང་རྟུལ་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་དབང་པོ་འཕོ་བ་ལ་སྲིད་རྩེའི་གཉེན་པོ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་བྲལ་ཐོབ་ཀྱང་མེད་ལ། འདས་པའི་བྲལ་ཐོབ་ཀྱང་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་དབང་པོ་འཕོ་བས་བཏང་ཕྱིར་བྲལ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་མེད་ཀྱང་། སྲིད་རྩེ་ཉོན་མོངས་མི་ལྡན་པར་འདོད་པ་དང་། ཡང་དཔེར་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལས་གོང་དུ་གཉིས་པ་སོགས་སུ་སྐྱེས་པའི་བྱིས་པ་བཞིན་ཏེ། བསམ་གཏན་གཏོགས་པའི་དགེ་བ་ནི། །ས་འཕོས་ཉམས་པ་དག་གིས་གཏོང་། །ཞེས་པས། འདོད་ཉོན་སྤངས་པའི་བྲལ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་མེད་ཀྱང་འདོད་ཉོན་མི་ལྡན་པས་སོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་སོགས་གོང་དུ་སྐྱེས་པ་འོག་མའི་ཉོན་མོངས་མི་ལྡན་པ་ནི་ས་བོན་ཡོད་ཀྱང་མངོན་གྱུར་གྱི་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ས་གང་ གིས་ཆགས་བྲལ་ལ། དངོས་དང་། འཕྲོས་དོན་གཉིས། དང་པོ་ལ། ས་ཀུན་ལས་ཆགས་པ་བྲལ་རུང་གི་རྟེན་དུ་རུང་བ་མི་ལྕོགས་མེད་བཤད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ལ་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྟེན་བསམ་གཏན་གཞན་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་འོག་ས་ལ་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཐ་མ་དེ་ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞི་གང་གི་ངོ་བོར་སྐྱེད་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ས་དགུ་ལས། དང་པོ། ཟག་མེད་མི་ལྕོགས་མེད་པ་ཡིས་ས་དགུ་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་འདོད་ཆགས་འབྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཞར་བྱུང་། གལ་ཏེ་ཉེར་བསྡོགས་ལ་བརྟེན་ནས་འོག་མ་ལས་འདོད་ཆགས་བྲལ་ན། རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ཐ་མས་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྐྱེའམ་འོན་ཏེ་མིན་ཞེ་ན། འདོད་དང་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ཏེ་ས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ལས་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་རྒྱལ་བ་ལ་ནི་དབང་པོ་རྣོ་ན་ལམ་ཐ་མ་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཚོར་བ་རིགས་མི་འདྲ་ཡང་བཏང་སྙོམས་དེ་དངོས་གཞིའི་ཡིད་བདེ་དང་བདེ་བར་སྤོ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་རྟུལ་ན་ནི་ཉེར་བསྡོགས་ལས་མཐའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྐྱེ་ཡི་དངོས་གཞི་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞི་ཚོར་བ་ཐ་དད་པས་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་སྐྱེ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
因此，如果因为已经舍弃了过去的出离证得，并且不具有下部的烦恼，就说有世间的出离证得，那么这个过失不会改变。例如，按照你们的观点，过去的道也能够代表有顶天的部分，因为舍弃了该处的八种烦恼以下的所有烦恼，或者从该处获得了解脱，不来钝根者依靠禅定而转移根器，由于没有有顶天的对治世间道，因此也没有世间的出离证得。过去的离系得也因为依靠禅定而转移根器而舍弃，因此两种出离证得都没有。却认为有顶天不具有烦恼。又例如，就像从初禅以上生到二禅等的婴儿一样。《禅定所摄之善法，地转移时由衰损而舍弃。》因此，即使没有舍弃欲界烦恼的出离证得，也是因为不具有欲界烦恼的缘故。从初禅等以上生起，不具有下部烦恼，是因为种子存在，但是显现的条件不具足的缘故。第二，哪个地可以出离贪欲呢？分真实和引申义两种。第一，分从一切地中宣说能够作为出离贪欲所依的不可胜伏，以及分别宣说出离贪欲的所依其他禅定两种。第一，分真实和顺便考察下地出离贪欲的解脱道最后是属于近分还是属于真实义的体性两种。第一，从九地中。第一，以无漏不可胜伏可以从所有九地中出离贪欲。第二，顺便说，如果依靠近分而从下地出离贪欲，那么解脱道的最后是否全部都属于近分的体性呢？或者不是呢？欲界和初禅二者，即三地的烦恼，如果以近分战胜，如果根器敏锐，那么最后的道是从禅定的真实义中产生，即使用感受种类不同，也能将舍受转移到真实义的乐和喜乐中。如果根器迟钝，那么最后的解脱道是从近分中产生，而不是从真实义中产生，因为近分和真实义的感受不同，因此在舍受之后难以产生乐和喜乐。
English
Therefore, if one says that there is mundane separation attainment because one has abandoned the past separation attainment and does not possess lower afflictions, then this fault will not change. For example, according to your view, the past path can also represent a portion of the peak of existence, because it has abandoned all afflictions below the eight afflictions of that place, or has been liberated from that place. The non-returner with dull faculties relies on meditation to transfer faculties, and because there is no mundane path to counteract the peak of existence, there is also no mundane separation attainment. The past separation attainment is also abandoned because it relies on meditation to transfer faculties, so both separation attainments are absent. However, it is asserted that the peak of existence does not possess afflictions. Furthermore, for example, like a child born from the first dhyana upwards to the second dhyana, etc.: "The virtues included in dhyana are abandoned by the decay when the ground is transferred." Therefore, even though there is no separation attainment of abandoning desire realm afflictions, it is because one does not possess desire realm afflictions. Being born above the first dhyana, etc., not possessing lower afflictions is because the seed exists, but the conditions for manifestation are not complete. Second, from which ground does one separate from attachment? There are two types: actual and inferred meaning. First, there are two types: generally explaining the invincible that can serve as a basis for separating from attachment from all grounds, and specifically explaining other dhyanas that are the basis for separating from attachment. First, there are two types: actual and incidentally examining whether the final liberation path of separating from attachment in the lower ground belongs to the nature of proximity or actual reality. First, from the nine grounds. First, with the uncontaminated invincible, one can separate from desire from all nine grounds. Second, incidentally, if one separates from desire from the lower ground by relying on proximity, then does the final liberation path entirely arise as the nature of proximity, or not? The desire realm and the first dhyana, the afflictions of the three grounds, if one overcomes with proximity, if the faculties are sharp, then the final path arises from the actual reality of dhyana, that is, even if the types of feelings are different, one can transfer equanimity to the joy and happiness of the actual reality. If the faculties are dull, then the final liberation path arises from proximity, not from actual reality, because the feelings of proximity and actual reality are different, so it is difficult to generate joy and happiness after equanimity.
Tibetan
། །གསུམ་པ་སོགས་གོང་མའི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་ཉེར་བསྡོགས་ལས་མིན་ཏེ་ཀུན་ཏུ་ དངོས་གཞི་ལས་སྐྱེ་སྟེ། ཚོར་བ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྩོལ་མེད་དུ་དངོས་གཞི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། མི་ལྕོགས་མེད་བཤད་ཟིན་པས་དེ་མ་གཏོགས་པའི་འཕགས་པ་སྟེ་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་གཞན་བརྒྱད་ཀྱིས་རང་ས་དང་གོང་གི་ས་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་གྱི། འོག་ས་ལས་མིན་ཏེ་ཉེར་བསྡོགས་ཁོ་ནས་རྒྱལ་ཟིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་འཕྲོས་དོན་ལ་འོག་ས་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་ཚུལ་ལས་འཕྲོས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་དམིགས་རྣམ་བཤད་པ་དང་། རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཐ་མ་གང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བ་ལས་འཕྲོས་པའི་ཟད་ཤེས་ལས་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་རྣམ་གྲོལ་དང་བར་ཆད་མེད་ལམ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་འོག་ས་ལ་ལྟོས་ནས་ཞི་བ་དང་སོགས་སྒྲས་གྱ་ནོམ། ངེས་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཅན་གོང་དང་ཞེས་གོང་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཏེ་གོང་མ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གོང་ས་ལ་ལྟོས་ནས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཅིང་རགས་པ་དང་སོགས་སྒྲས་གནས་ངན་ལེན་ཤིན་ཏུ་ཆེས་མང་བས་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པས་ཐ་བ་ངན་པ། རྩིག་པས་རྩིག་པ་དེ་ལས་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བ་ལྟར་ས་དེས་ས་དེ་ལས་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བས་རྩིག་པ་སྡུག་པོ་ལྟར་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་འོག་མ་སྟེ། གོང་མ་དང་འོག་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ས་ལ་དམིགས་པ་ཅན་ནོ། །གཉིས་པ། འོ་ན་ཟད་པ་ཤེས་པའི་མཇུག་ཐོག་ཏུ་ཤེས་པ་གང་སྐྱེ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་དབང་རྣོན་ མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན་མི་ཉམས་པས་ཟད་པར་ཤེས་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པའམ་བློ་གྲོས་སྐྱེ་ལ། གལ་ཏེ་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཡིན་ན་མིན་ཏེ་ཟད་ཤེས་ལས་ཟད་པ་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་རྒྱུན་སྐྱེས་སམ་ཡང་ན་མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེ་ལ། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ནི་མིན་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐབས་ཡོད་པས་ཉམས་པ་སྲིད་ལ། མི་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཉམས་པ་མེད་པས་སོ། །མི་སློབ་པའི་ལྟ་བ་དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་སྟེ། མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་ལའང་རེས་འགའ་མི་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་ལས་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་དང་། རེས་འགའ་མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་ལྟ་བ་སྐྱེ་བས་སོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུར་བཤད་པ་དང་། དེ་ཉིད་བཞིར་བསྡུ་བ། བཞི་པོ་དེའི་རྒྱུའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས། དེ་བཞི
Chinese
第三等以上，远离上地贪著的第四地以上，不是从加行道生起，而是完全从正行道生起。因为没有不同的感受，所以不费力地生起正行道。第二，不可胜已述，除此之外的圣者，即其他八个无漏地，能胜过自地和上地，但不能胜过下地，因为仅凭加行道就已经胜过了。第二，关于旁生义，从对下地断贪著的方式旁生出对世间道之所缘境的分别，以及从最后解脱道之体性生起旁生的尽智不生智生不生之辨别，二者。第一，世间之解脱道和无间道，次第为世间之解脱道，相对于下地是寂静的，等等，以“等”字而丰富。具有出离之相，所谓“上”，是上地的行境，即缘于上地。世间之无间道，相对于上地，是以极大的现观而成就，并且粗大，等等，以“等”字表示极多的恶趣，因不相顺故为恶劣之基。如墙壁必定不从那墙壁产生一样，地必定不从那地产生，如丑陋的墙壁一样，具有见之相的下地，是缘于上地和下地行境之地的。第二，那么在尽智的最后，生起何种智慧呢？如果阿罗汉是利根，具有不退转之法，则因不退失而从尽智生起不生之智或智慧。如果根器是钝根，则不然，从尽智唯生起尽智之相续，或者生起无学之正见。不生智则不然，因为有生起烦恼之时，故可能退失。不生智则不会退失。那无学之见，是所有阿罗汉都有的。对于具有不退转之法者，有时从不生智唯生起不生智，有时生起无学之正见。第二，分类方面：宣说了八十九种沙门果，以及将彼归纳为四种，以及那四者的因之名称的异名，那四者
English
Third and above, the fourth ground and above, which are free from attachment to the upper grounds, do not arise from the preparatory path, but arise entirely from the actual path. Because there is no different feeling, the actual path arises effortlessly. Second, the invincible has been described, and other than that, the noble ones, that is, the other eight uncontaminated grounds, can overcome their own ground and the upper ground, but not the lower ground, because it has already been overcome by the preparatory path alone. Second, regarding the incidental meaning, from the way of abandoning attachment to the lower ground, the distinction of the objects of the worldly path is derived, and from the nature of the last liberation path, the distinction of whether the knowledge of exhaustion gives rise to the knowledge of non-arising or not is derived, both. First, the worldly liberation path and the uninterrupted path are, in order, the worldly liberation path is peaceful relative to the lower ground, and so on, enriched by the word "etc.". It has the aspect of renunciation, so-called "upper", is the object of the upper ground, that is, it is focused on the upper ground. The worldly uninterrupted path, relative to the upper ground, is accomplished by great manifestation, and is coarse, etc., with the word "etc." indicating extremely many bad destinies, and because it is not in harmony, it is a bad foundation. Just as a wall will definitely not arise from that wall, a ground will definitely not arise from that ground, like an ugly wall, the lower ground with the aspect of seeing, is focused on the ground of the object of the upper and lower grounds. Second, then what kind of wisdom arises at the end of the knowledge of exhaustion? If the Arhat is sharp-witted and has the nature of non-retrogression, then because of non-retrogression, the knowledge of non-arising or wisdom arises from the knowledge of exhaustion. If the faculties are dull, then it is not so, from the knowledge of exhaustion only the continuum of the knowledge of exhaustion arises, or the correct view of the non-learner arises. The knowledge of non-arising is not so, because there is a time when afflictions arise, so it is possible to degenerate. The knowledge of non-arising does not degenerate. That non-learning view is present in all Arhats. For those who have the nature of non-retrogression, sometimes only the knowledge of non-arising arises from the knowledge of non-arising, and sometimes the correct view of the non-learner arises. Second, in terms of classification: The eighty-nine fruits of the ascetic are explained, and they are summarized into four, and the different names of the causes of those four, those four.