Tibetan
་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། དམ་པ་དམ་མིན་འཇུག་མི་འཇུག་ཅེས་ལས་དམ་པ་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་འདོད་པའི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་མི་དགེ་བ་སྤངས་པས་དམ་མིན་མི་དགེ་བ་ལ་མི་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་ དམ་པ་དང་། གང་དུ་སོན་པ་དེ་ལས་སླར་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཁོ་ནར་དམ་པའི་འགྲོ་བར་བཞག་སྟེ། སོ་སྐྱེ་དང་སློབ་པ་ཆགས་བཅས་ལ་དེ་མེད་པས་དང་། མི་སློབ་འཕགས་པ་དག་དམ་པ་ཡིན་ཀྱང་ཁམས་གོང་མར་འགྲོ་བ་མིན་པས་སོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་མདོ་ལས། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་གང་ཞེ་ན་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནས་ཏིང་འཛིན་གྱི་བར་དུ་ལྡན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ། སློབ་པ་ཆགས་བཅས་དེ་དག་སྲོག་གཅོད་པ་ནས་ཆང་གི་བར་གཞི་ལྔ་གཏན་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ཐོབ་པ་དང་། མི་དགེ་བ་ཕལ་ཆེར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་པའི་དམ་པ་ལ་དགོངས་ལ། འདིར་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དམ་པར་བཤད་པས་འགལ་བ་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་དངོས་དང་ཞར་བྱུང་གཉིས། དང་པོ། གལ་ཏེ་འདོད་པར་ཚེ་དང་པོ་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་མཐོང་ནས་ཚེ་རྗེས་ནས་ཡང་འདོད་པར་ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་པ་ལའང་བར་འདའ་སོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན་དེ་མེད་དེ། གང་ཞིག་འདོད་པར་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་དེ་ནི། ཁམས་གཞན་དུ་ནི་འགྲོ་བ་མེད་དེ། ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་པའི་ཚེ་དེ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བས་སོ། །དེ་ཡང་འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་མང་བས་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་བས་ཚེ་དེ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་ཚེ་གཉིས་པ་དེ་ལ་འདོད་པར་སྐྱེས་ཤིང་ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་ནས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཕགས་པ་ནི། རེས་འགའ་ཁམས་གཞན་གཟུགས་མེད་དུ་ཡང་འགྲོ་སྟེ། གོང་འཕོ་སྲིད་རྩེའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་མཐར་གྱིས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་དཀའ་བར་བཤད་པས་ ཆགས་བྲལ་སྔོན་འགྲོའི་ཕྱིར་མི་འོང་གོང་དུ་འཕོ་བར་སྲིད་པར་གསལ་ལོ་ཞེས་ཤེས་འོད་གསུངས། འོ་ན་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། བདག་ནི་ཐ་མར་ཉམས་ན་ལྷ་གང་འོག་མིན་ཞེས། །རྣམ་པར་གྲགས་པ་དེར་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཤོག །བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་རྒྱུན་ཞུགས་བདེ་གཤེགས་རྒྱུན་ཞུགས་ཏེ། །ཞེས་རང་ཉིད་རྒྱུན་ཞུགས་ཡིན་པར་ཡང་བཤད་ཅིང་། དེ་ནས་མིར་སྐྱེས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་གྱུར་ཅིག །དེར་མྱང་འདས་མ་ཐོབ་ན་གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ལ། སྟོན་པས་ཀྱང་། ལེགས་སོ་བརྒྱ་བྱིན་བག་ཡོད་པར་ནི་གནས་པར་གྱིས། ཞེས་གསུངས་ནས་དགག་པ་མ་
Chinese
如果问如何表达呢？因为圣者不入非圣者，圣者入于善，且离欲贪，故舍弃非善，因此非圣者不入于非善，故为圣者。凡已到达之处，不再返回，故仅彼等安住于圣者之行。凡夫和有染之学人无此，而不学之圣者虽为圣者，然不往上界。如是说。那么经中说：何为圣者？谓具足学人之正见乃至等持者。如是所说，指有染之学人，彼等获得不作杀生乃至饮酒之五戒，且舍弃多数不善，故指名相上的圣者。此处说非名相上的圣者，故无有相违。三者分为正说和顺带说两种。第一，如果欲界第一世见圣谛，后世又在欲界获得不还果，也有中般等差别吗？答曰：无有。凡在欲界圆满的圣者不还果，不往他界，因获得不还果之世即入涅槃。彼亦因欲界痛苦多而极生厌离，故于彼世，或于第二世生于欲界，获得不还果后，获得阿罗汉果。色界圆满之圣者，有时亦往他界无色界，如往上界有顶。此说渐次之果甚难，故知光尊说，离贪之前行不还果可能往上界。那么《帝释所问经》中说：我若最终衰败，愿生于何处之非小天。愿我生于彼处，彼处名声远扬。世尊，我乃入流者，善逝入流者。如是亦说自己是入流者。从那里转生为人，愿入涅槃。若未得涅槃，愿生于色界。如是发愿。导师也说：善哉，帝释，安住于谨慎。如是说后，未作遮止。
English
If asked how to express it? Because the noble ones do not enter the non-noble, the noble ones enter into virtue, and because they are free from desire and attachment, they abandon non-virtue, therefore the non-noble do not enter into non-virtue, hence they are noble. Those who have reached a certain point do not return from it, so only they abide in the conduct of the noble ones. Ordinary beings and learners with attachments do not have this, and although the non-learners are noble, they do not go to the higher realms. So it is said. Then the sutra says: What is a noble person? It means possessing the right view of a learner up to samadhi. As it is said, it refers to the learners with attachments, who have obtained the vows of not killing, etc., up to drinking alcohol, and have abandoned most non-virtues, so it refers to the noble ones in name. Here it speaks of the noble ones who are not in name, so there is no contradiction. The third is divided into two types: direct statement and incidental statement. First, if one sees the noble truth in the first life in the desire realm, and then obtains the non-returner fruit in the desire realm in the later life, are there also differences such as intermediate passing? The answer is: no. Any noble non-returner who has completed his life in the desire realm does not go to other realms, because he enters Nirvana in the life in which he obtained the non-returner fruit. Moreover, because the desire realm has much suffering, he is extremely disgusted and disillusioned, so in that life, or in the second life, he is born in the desire realm, obtains the non-returner fruit, and then obtains the Arhat fruit. The noble one who has completed his life in the form realm sometimes goes to other formless realms, such as going to the highest peak of existence in the upper realm. This says that the gradual fruit is very difficult, so it is known that the Light Master said that the non-returner who is the preliminary practice of detachment from attachment may go to the upper realm. Then the Sutra Requested by Indra says: If I finally decline, may I be born in the Akaniṣṭha heaven. May I be born in that place, which is famous far and wide. O Bhagavan, I am a stream-enterer, a Sugata stream-enterer. Thus it is also said that he himself is a stream-enterer. From there, may I be reborn as a human and enter Nirvana. If I do not attain Nirvana there, may I be born in the form realm. Thus he made a wish. The Teacher also said: Well done, Indra, abide in diligence. After saying this, he did not make a denial.
Tibetan
མཛད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འགལ་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་མིར་སྐྱེས་ན་འདོད་པར་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཕགས་པ་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཆོས་མངོན་པ་མ་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ལ། སྟོན་པས་མ་བཀག་པ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་འཆི་ལྟས་ཀྱིས་སྐྱོ་བ་ལས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱེ་སྨྲས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ། འདོད་པར་ཚེ་ཡོངས་གྱུར་འཕགས་པ་དེ་དང་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་པོར་སྐྱེས་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ནི་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དང་། དབང་པོ་འཕོ་བའང་མི་རྟེན་ཏེ། ལམ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་གྱི་རྟེན་ལུས་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པས་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་ལ། སྐྱེ་བ་དུ་མར་ལམ་ལ་འདྲིས་པར་བྱས་པས་ཤེས་རབ་སོགས། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པས་དབང་པོ་འཕོ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པས་དབང་པོ་འཕོ་བའང་མི་རྟེན་ལ་ཁམས་གཞན་དུ་ཡང་ མི་འགྲོའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སློབ་པ་ཆགས་བཅས་དག་བར་དོར་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་ནི་ཁམས་གོང་མའི་གཉེན་པོ་རྣམས་མ་འདྲེས་པས་མངོན་སུམ་དུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཕྲ་རྒྱས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མི་ཆུང་བའི་ཕྱིར་ཆགས་བྲལ་ཁོ་ན་ལ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་སྨྲ་རྣམས་མྱང་འདས་ལ་འདོད་པའི་མི་དགེ་བ་དང་། གོང་མའི་སྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་ཐམས་ཅད་སྤང་བ་དང་། དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱིས་གསུམ་མམ། ཕྱིར་འོང་གིས་གཉིས་འཐོབ་པ་སོགས་བྱ་བ་མང་པོ་ཞིག་དགོས་པས་འདོད་ཁམས་ལས་འདའ་བཀའ་བས་དེ་བར་དོ་ལ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་རྒྱུ་ལ་སྙོམས་འཇུག་བསྒོམ་ཚུལ་དང་། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་དགོས་པ་གཉིས། དང་པོ། སྤེལ་བ་དང་པོ་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཟག་ཟག་མེད་སྤེལ་བར་བྱེད་དེ་དེ་སྐྱོན་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་སོ། །གོམས་ནས་དང་པོ་སོགས་ཀྱི་དངོས་གཞི་དང་ཡང་སྤེལ་ལོ། །དགྲ་བཅོམ་མམ་ཕྱིར་མི་འོང་དེས། དང་པོ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཟག་མེད་རྒྱུན་ལྡན་དང་། དེ་ནས་ཟག་བཅས་རྒྱུན་ལྡན་ཡང་ཟག་མེད་རྒྱུན་ལྡན་ཏེ། རྒྱུན་དང་ལྡན་པར་སྤེལ་ལ། དེ་ནས་སྔ་མ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་གཉིས་པ་སྤེལ་ནས་བསྒོམས་ཏེ་དེ་དག་ནི་སྦྱོར་བའོ། །གང་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་ནི་བར་མ་ཆད་དུ་འཇུག་པའམ་བསྲེས་པས་སྤེལ་ནུས་པའི་ཚེ་དངོས་གཞི་གྲུབ་པ་ཟེར། སློབ་དཔོན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་སྤེལ་བ་སངས་རྒྱས་མ་གཏོགས་མི་ནུས་པས་རྒྱུན་སྤེལ་བ་ལ་རུང་ གསུངས། །གཉིས་པ་ཅི་ཕྱིར་སྤེལ་ན།
Chinese
因为造作的缘故，这与它相违背。如果说百千生于人间，是因为他是欲界中获得圆满寿命的圣者。那么，这是因为百千不了解法句的过失。世尊没有遮止，是因为为了让百千从死亡的恐惧中解脱出来而感到欢喜，这是分别说者的解释。第二，欲界中获得圆满寿命的圣者以及生于上方二界的圣者们，是完全退失的，并且根基的转移也是不成立的，因为获得了与显现道路相符的道路所依之殊胜身体，所以不会完全退失。因为在多次转生中已经熟悉了道路，所以智慧等根基的同类因的果实变得殊胜，因此没有根基的转移。因此，根基完全成熟，所以根基的转移也不成立，也不会前往其他界。为什么有染污的学者不会在中阴界中入灭呢？因为导师们没有混合上方界的对治品，所以不会显现，并且烦恼的微细增长也不是很小，所以只对离贪者宣说。分别说者们说，因为涅槃需要舍弃欲界的不善以及上方界的无记遮障，并且沙门的果实需要入流果获得三个，或者一来果获得两个等许多事情，所以超越欲界是困难的，因此在中阴界中无法做到。第二，关于在因地上修习等持的方法，以及如此修习的必要性。首先，交替修习是依靠第四禅的本体，从而进行有漏和无漏的交替修习，因为它远离了八种过失。习惯之后，也与第一禅等的本体交替修习。阿罗汉或者不还者，首先是第四禅的无漏恒常，然后是有漏恒常，又是无漏恒常，以恒常的方式交替修习。然后像之前一样，交替修习两个刹那，这些是加行。何时三个刹那无间断地进入或者混合，能够交替修习的时候，就说是本体成就。导师说，因为除了佛陀之外没有人能够交替修习刹那，所以适合恒常交替修习。第二，为什么要交替修习呢？
English
Because of the act, it contradicts it. If it is said that a hundred thousand are born in the human realm because he is a noble being who has attained a complete lifespan in the desire realm. Then, this is because a hundred thousand do not understand the fault of the Dharma. The Blessed One did not forbid it because it was to make a hundred thousand happy from the sorrow of death omens, this is the explanation of the Vaibhashikas. Secondly, the noble beings who have attained a complete lifespan in the desire realm and the noble beings who are born in the two upper realms are completely lost, and the transfer of faculties is also not established, because they have obtained a special body that is the basis of the path that is in accordance with the manifestation of the path, so they will not be completely lost. Because they have become familiar with the path in many lifetimes, the fruits of the homogeneous cause of wisdom and other faculties have become special, so there is no transfer of faculties. Therefore, because the faculties are completely mature, the transfer of faculties is also not established, and they will not go to other realms. Why do learners with attachment not pass away from sorrow in the intermediate state? Because the antidotes of the upper realms are not mixed by the teachers, so they will not appear, and the subtle increase of defilements is also not very small, so it is only taught to those who are free from attachment. The Vaibhashikas say that because Nirvana needs to abandon the non-virtue of the desire realm and all the unmentioned obscurations of the upper realms, and the fruits of the Shramanas need the stream-enterer to obtain three, or the once-returner to obtain two, etc., so it is difficult to transcend the desire realm, so it cannot be done in the intermediate state. Secondly, the method of meditating on absorption on the cause, and the necessity of meditating in this way. Firstly, alternating practice is based on the actual basis of the fourth dhyana, thereby alternating between contaminated and uncontaminated, because it is free from eight faults. After becoming accustomed to it, it is also alternated with the actual basis of the first dhyana, etc. An Arhat or a non-returner, first the uncontaminated constant of the fourth dhyana, then the contaminated constant, and then the uncontaminated constant, alternating in a constant manner. Then, like before, alternating two moments, these are the application. When three moments enter or mix without interruption, when it is possible to alternate, it is said that the actual basis is accomplished. The teacher said that because no one other than the Buddha can alternate moments, it is suitable for constant alternating practice. Secondly, why alternate?