Tibetan
ཡང་ན་གཞན་ལ་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ་ཞེས་འཆད་ཀྱང་། འདི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་ཤེས་པའང་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པ་མཚན་ཉིད་པར་འདོད་རུང་ངོ་། །དྲུག་པ་རྟོན་པ་བཞི་ཤེས་པ་ནི། གང་ཟག་ལ་རྟོན་པ་དང་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚིག་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྟོན་པ་བཞི་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་ནས་གཙུག་ལག་བསྟན་པའི་ཆོས་དེ་ལ་རྟོན་གྱི་གང་ཟག་སོ་སོའི་ངག་ཙམ་ལ་མི་རྟོན་པ་ནི་ཆོས་ལ་རྟོན་གྱི་གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་པ་དང་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་ལ་ཡང་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་ནས་ཕ་དང་མ་ནི་གསད་བྱ་ཞིང་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་དགོངས་པ་ཅན་རྣམས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དེར་མི་གཟུང་བར་དོན་ལ་རྟོན་གྱི་ཚིག་ལ་མི་རྟོན་པ་དང་ནི། དོན་དེ་ལ་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གཉིས་ཡོད་པའི་ངེས་པའི་དོན་གང་ཞིག་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་ལྡན་པ་ལ་རྟོན་པ་ནི། དཔེར་ན་གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དག་དྲང་དོན་དང་། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ངེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་དང་། དེ་ཡི་དགོངས་པ་འབྱེད་པ་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ་དང་། རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ལྟ་བུ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གིས་ཟབ་མོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་དྲང་དོན་ལ་མི་རྟོན་ངེས་དོན་ལ་རྟོན་པ་དང་། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དེ་ཡི་ཡང་དོན་སྤྱི་ཙམ་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཟུང་འཛིན་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་མི་རྟོན་པར། གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་རྟོན་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པའོ། །ཡང་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས། གང་ཟག་དང་ཆོས་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ལྟ་བ་གང་ཟག་ལ་རྟོན་པ། དེ་གཉིས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཆོས་ཉིད་ལ་རྟོན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང་། དོན་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཞེས་དང་། ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཚིག་གམ་ཆོས། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མདོ་གང་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་དེ་ནི་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་། འབྲས་ བུ་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་། ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་བསྟན་པ་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་དང་། དོན་དམ་བསྟན་པ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཞེ་ན་འདོད་ཁམས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཟུགས་ཁམས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོར་ཕུང་དང་། གཟུགས་མེད་འོག་མ་གསུམ་གྱི་རྣམ་ཤེས་འདུ་ཤེས་དང་། སྲིད་རྩེ་བའི་རྣམ་ཤེས་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཉེ་བར་འགྲོ་ཞིང་གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཕུང་པོ་བཞི་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོག་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་གསུངས་སོ། །རྟོན་པ་བཞི་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི། གང་ཟག་ཁ་ཅིག་རང་གི་ཞེ་འདོད་དང་བསྟུན་ཏེ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་ལ་ཡང་དག་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱང་སྤོང་བའམ་སྨོད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྟོན་པ་དང་པོ་དང་། ཕ་དང་མ་བསད་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་འཛིན་པ་སྤངས་ཕྱིར་གཉིས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གང་ཟག་དང་། དེ་བཞིན་དགྲ་བཅོམ་དང་རང་རྒྱལ་གྱི་གང་ཟག་ཞེས་དང་། གང་ཟག་གཅིག་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ན་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དྲང་དོན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོས་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་མ་ཤེས་པར་གང་ཟག་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་དོ་ཞེས་ལོག་པར་གྱུར་ པ་ལྟ་བུ་དྲང་དོན་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་བཟུང་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུམ་པ་དང་། ཟབ་མོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་། གཟུང་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པས་བསླད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པར་འཛིན་པ་འཐོབ་པ་དག་ཏུ་གྱུར་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རྟོན་པ་བཞི་པའོ། །དེ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོན་པ་བཞི་བཤད་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོན་པ་བཞི་དགག་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོན་པ་བཞིའི་བྱེད་ལས་སམ་ཡོན་ཏན་ནི། རྟོན་པ་དང་པོ་དང་ལྡན་ན་གསུང་རབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་མོས་པ་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པས་ཚིག་གི་དོན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། གསུམ་པས་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལས་ཇི་བཞིན་བསྟན་པ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གཞན་ལས་
Chinese
或者也有解释说，将产生他人世间智慧的因，以果的名义来称呼。因为这是关于世间智慧的场合，所以了解身语的词语也可以被认为是世间智慧的特征。第六，了解四依是：为了避免依赖个人和执着于经文的字面意义等过失，所以宣说了四依。如来世尊说，应该依赖正法，不要依赖个别人的言语，这是依于法而不依于人；对于经文的法，也要考虑到其他的意义，如“父母是应杀的”等等，对于有密意的人，不要执着于字面意义，而要依于意义，不依于词句。 意义有不了义和了义两种，应该依赖哪一种具有最终辨别标准的了义呢？例如，宣说个人和蕴等法存在的，是不了义；宣说其自性不存在的，是了义。如是，甚深如来经和阐释其密意的弥勒菩萨，以及佛陀授记的龙树和无著等大车论师们，都宣说了甚深无二，因此不应依赖不了义，而应依赖了义。对于了义经的意义，仅仅是停留在意识分别的范畴，或者成为八识的对境，不应依赖具有能取所取的相状，而应依赖远离能取所取、不可言说、各自自己才能证悟的、不分别的智慧所获得的行境，即不依于识而依于智。又，《无尽慧经》中说：认为人与法二者都具有自性的，是依于人；了悟二者没有自性的，是依于法性。同样，词句是世间法，意义是出世间法。或者说，世俗的法都是词句或法，胜义的法都是意义。同样，哪部经宣说进入道，就是不了义经；宣说进入果，就是了义经。
English
Alternatively, it is explained that the cause for generating worldly knowledge in others is named after the result. Since this is the occasion for worldly knowledge, understanding the terms of body and speech can also be considered a characteristic of worldly knowledge. Sixth, understanding the four reliances: In order to avoid the faults of relying on individuals and clinging to the literal meaning of scriptures, the four reliances are taught. The Buddha, the Bhagavan, said that one should rely on the Dharma of the scriptures and not rely on the mere words of individuals; this is relying on the Dharma and not relying on the person. Furthermore, regarding the Dharma of the scriptures, one should also consider other meanings, such as "parents are to be killed," etc. For those with hidden meanings, one should not cling to the literal meaning but rely on the meaning and not rely on the words. Regarding the meaning, there are two types: provisional and definitive. Which definitive meaning, which possesses the ultimate standard of discernment, should one rely on? For example, the teachings that explain the existence of persons and aggregates are provisional, while the teachings that explain their lack of inherent existence are definitive. Likewise, the profound Sutras of the Tathagatas, and Maitreya, the regent who elucidates their intention, as well as the great chariot masters such as Nagarjuna and Asanga, who were prophesied by the Buddhas, have explained the profound non-duality. Therefore, one should not rely on the provisional but rely on the definitive. Regarding the meaning of the definitive Sutras, one should not rely on the aspects that are merely within the scope of conceptual mind or that become the object of the eight consciousnesses, which possess the aspect of grasper and grasped. Instead, one should rely on the realm of experience attained by non-conceptual wisdom, which is free from grasper and grasped, inexpressible, and to be realized individually by oneself, that is, not relying on consciousness but relying on wisdom. Furthermore, in the *Inexhaustible Intelligence Sutra*, it is said: "To view both the person and phenomena as having inherent existence is to rely on the person; to realize that both lack inherent existence is to rely on the Dharma-nature." Similarly, words are worldly dharmas, and meaning is transcendental dharma. Alternatively, all conventional dharmas are words or dharmas, and all ultimate dharmas are meaning. Likewise, any Sutra that teaches entering the path is a provisional Sutra, and any Sutra that teaches entering the result is a definitive Sutra.
Chinese
或者经部，或者世俗谛开显不了义的经和，胜义谛开显了义的经部。什么是识呢？欲界有情之识依赖于色蕴，同样色界之识依赖于受蕴，无色界下三处之识依赖于想蕴，有顶之识依赖于行蕴。如此识所住之处，接近且安住于色等四处，即是识。了知安住于四蕴之识皆为空性，不执着于识性本身，即是智慧。宣说四依的必要是：某些人随顺自己的意愿，说这不是佛语，也不是真正的法，为了断除舍弃或诽谤如实宣说的正法，所以是第一依。为了断除如杀父杀母等时，如是执持，所以是第二依。佛说：凡夫之人，以及阿罗汉和独觉之人。若一人出现于世，则利益安乐一切世间，是谁呢？即是如来。因为不了解这是从不了义世俗谛的角度所说，而错误地认为人是实有的
English
Or the Sutra Pitaka, or the conventional teaching, the Sutra of provisional meaning, and the Sutra of ultimate meaning, the Sutra Pitaka of definitive meaning. What is consciousness? The consciousness of sentient beings in the desire realm depends on the aggregate of form, and similarly, the consciousness of the form realm depends on the aggregate of feeling, the consciousness of the lower three formless realms depends on the aggregate of perception, and the consciousness of the peak of existence depends on the aggregate of formation. Thus, the abiding of consciousness, approaching and abiding in the four, such as form, is consciousness. Understanding that all those consciousnesses abiding in the four aggregates are emptiness, and not clinging to the nature of consciousness itself, is said to be wisdom. The necessity of teaching the four reliances is: Some people, according to their own desires, say that this is not the word of the Buddha and not the true Dharma. In order to abandon the rejection or slander of the true Dharma spoken truthfully, it is the first reliance. The second is to abandon clinging to what is said, such as killing one's father and mother. The Buddha said: An ordinary person, as well as an Arhat and a Pratyekabuddha. If one person appears in the world, it will benefit and bring happiness to all the world. Who is it? It is the Tathagata. Because they do not understand that this is said from the perspective of the provisional meaning of conventional truth, they mistakenly believe that a person is substantial.