Tibetan
ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གཞན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ལ་རྣམ་བྱང་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་དང་། ཀུན་ཉོན་གྱི་རྒྱུན་ལ་གནས་པ་དེ་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་དུ་མ་ཡོད་དེ་ཀུན་ཉོན་ཆུང་ངུ་ལ་ གནས་པ་དང་འབྲིང་ལ་གནས་པ་དང་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། གང་ཟག་འདི་ནི་འདོད་ཆགས་ཆུང་ངུ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་འབྲིང་དང་། ཆེན་པོའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་ཞེ་སྡང་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་དེ་ལྟར་དེ་དང་དེའི་གང་ཟག་ཅེས་བསྟན་པ་དང་། དེ་བཞིན་རྣམ་བྱང་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་བ་ལ་གནས་པའི་དབང་གི་ས་ལམ་ཆུང་ངུ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་ཅེས་སོགས་དང་། དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་གང་རུང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་དེ་དང་དེའི་ཕྱོགས་སུ་ཆད་པའི་གང་ཟག་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་ལ་འཇུག་པའི་གང་ཟག་དང་། དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་དང་། མི་ལྡན་པའི་གང་ཟག་དང་། དབང་པོ་རྣོ་མི་རྣོ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་ཁུར་ཁྱེར་བའི་གང་ཟག་དང་། ལམ་གྱིས་འགོག་པ་ཐོབ་ནས་ཁུར་བོར་བའི་གང་ཟག་དང་། ཚོགས་ལམ་སོགས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དང་། མོས་སྤྱོད་དང་། སོ་སྐྱེ་དང་ཉན་རང་བྱང་སེམས་སངས་རྒྱས་དང་། དེ་དག་གི་ནང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་འབྲས་བུ་བཞི་ལ་ཞུགས་པ་དང་ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་སོགས་གང་ཟག་གི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་པ་དག་གིས་མ་བསྟན་ན་ཆོས་དེ་དང་དེའི་བྱེ་བྲག་མི་འབྱེད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྒྱུན་གྱི་བྱེ་བྲག་མི་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་མིང་དང་འབྲེལ་བའི་གང་ཟག་གི་མིང་གིས་བསྟན་པ་སོགས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པའི་མིང་ དེས་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ན། ཚིག་དེས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་བསྐྱེད་མི་དགོས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཡོད་ཀྱང་བདག་དེ་ཉིད་དག་པའི་ཆེད་དུ་བདག་ཅེས་དམིགས་ཤིང་བསྒོམས་ན་བདག་མཐོང་ནས་ཐར་པར་འགྱུར་བས་བདག་གོམས་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གོམས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་ཡིན་པས་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྙེད་དུ་གོམས་ཀྱང་དེས་ཐར་བར་མི་འགྱུར་བར་མ་ཟད་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག
Chinese
宣说具有烦恼的补特伽罗是实有的，这并非如此。同样，对于具有清净之法的，称为具有清净之法的补特伽罗；对于安住于杂染相续的，也有多种差别，即安住于小杂染、中杂染和大杂染的差别。因此，称此补特伽罗为小贪欲者，同样，以中等和大贪欲者的名称来宣说，同样，以嗔恨等烦恼的差别，如此这般地指示那个和那个补特伽罗。同样，由于安住于小、中、大清净的缘故，称为获得小地道的补特伽罗等等。对于无论行持善或不善，都趋向于一边的，称为断向那个和那个方向的补特伽罗。同样，有进入杂染和清净的补特伽罗，有与它们相应的补特伽罗，有不相应的补特伽罗，有根器敏锐和不敏锐的，有携带痛苦和集起之担子的补特伽罗，有通过道获得止息而放下担子的补特伽罗，有安住于资粮道等等的补特伽罗，有胜解行，有异生、声闻、独觉、菩萨、佛陀，以及它们内部的差别，如入于四果和获得初地等等，如果没有指示这些各种各样的补特伽罗的名称，就无法区分这个和那个法的差别。因此，应当了知，以与能区分五蕴相续差别的法之名称相关的补特伽罗之名称来指示，而五蕴以识为主。如此，如果世尊以各种各样的补特伽罗的名称来指示，而以此名称指示补特伽罗是实有的，那么此语将生起我见。我见是不需要生起的，因为一切有情本来就具有我见。虽然我见从无始时就存在，但为了清净那个我，如果观想并修习我，认为见到我就能解脱，因此为了串习我而指示补特伽罗是实有的，这也是不行的。因为串习我是具有无始的，轮回者们虽然串习了那么久，也不会因此而解脱，而且这是束缚于轮回的根本。因此，世尊的补特伽罗
English
It is not the case that saying a person with afflictions is substantially existent. Likewise, for those who possess the qualities of purification, they are called persons with purification. For those who abide in the stream of defilement, there are also many distinctions, such as abiding in small, medium, and large defilements. Therefore, this person is called having small attachment, and similarly, they are spoken of with the terms medium and large. Likewise, with distinctions of afflictions such as hatred, they are shown as that and that person. Similarly, depending on abiding in small, medium, and large purification, they are called persons who have attained small grounds and paths, and so on. For those who practice exclusively in either virtue or non-virtue, they are called persons who are cut off in that and that direction. Likewise, there are persons who enter into defilement and purification, persons who possess them, persons who do not possess them, those with sharp or dull faculties, persons who carry the burden of suffering and its origin, persons who have obtained cessation through the path and have abandoned the burden, persons who abide in the accumulation path and so on, those with faith practice, ordinary beings, hearers, solitary realizers, bodhisattvas, buddhas, and distinctions within them, such as entering the four fruits and attaining the first ground, etc. If these various kinds of persons are not indicated, the distinctions of this and that dharma cannot be distinguished. Therefore, it should be understood that the name of a person is indicated in relation to the name of the dharma that distinguishes the different continuums of the five aggregates, with consciousness being the primary one. Thus, if the Blessed One indicates various kinds of persons with names, and by that name indicates that the person is substantially existent, then that statement would generate the view of self. The view of self does not need to be generated, because all sentient beings inherently possess the view of self. Although the view of self has existed since beginningless time, it is not the case that the person is shown to be substantially existent for the sake of familiarizing oneself with the self, thinking that if one focuses on and meditates on the self for the sake of purifying that self, one will see the self and be liberated. Because familiarizing oneself with the self is beginningless, even if those in samsara are familiar with it for so long, they will not be liberated by it. Moreover, it is the very root that binds them to samsara. Therefore, the Blessed One's person
Tibetan
་གི་མིང་གིས་བསྟན་པ་ནི་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་ལྟ་བ་དང་། བདག་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཀའི་ཕྱིར་ཡིན་པ་མི་རུང་བས་ཅིའི་ཕྱིར་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་གསུངས་རིགས་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་བསྐྱེད་བྱ་ཞིག་ཡིན་ན་བདག་ལྟ་དེས་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་ཐར་པའམ། བསྐྱེད་བྱ་མིན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཀག་པར་མཛད་པ་ཞིག་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ལ་ཐར་པ་མེད་པ་གཉིས་ལས་འདའ་བ་མེད་པས། གལ་ཏེ་ངེས་པར་གང་ཟག་གམ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ལྟ་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་ཐོག་མ་ནས་ལམ་ལ་འབད་པ་མེད་པར་ཐར་བར་འགྱུར་རིགས་ན་ཡང་བདག་མེད་པར་མ་ རྟོགས་བར་དུ་སུ་ཡང་མི་ཐར་བས་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་ལྟ་བ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འཆིང་བ་ཡིན་པས་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་ཅིང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་དེ་སུས་ཀྱང་རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་དགག་པར་མི་ནུས་ལ། བཀག་པ་མེད་པའི་བདག་དེ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་སུ་ཡང་ལྡོག་མི་སྲིད་ཅིང་། ཇི་སྲིད་བདག་འཛིན་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་སྡང་བ་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པའི་ཐབས་མེད་ལ། ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ལས་བསགས་ནས་ཁམས་གསུམ་གྱི་འཁོར་བར་ཟོ་ཆུའི་རྒྱུན་བཞིན་རྟག་ཏུ་འཁོར་བར་འགྱུར་གྱི་ནམ་ཡང་དེ་ལས་ཐར་པ་མེད་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གིས་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་བསྟན་པ་ནི་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བའི་ཐབས་སྟོན་པས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། མུ་སྟེགས་པའི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་རྩ་བ་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་བསྟན་པ་འདི་ཡིན་པས་དེའི་གསུང་རབ་ལས་གང་ཟག་གམ་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མེད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལེའུའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ནས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་བཤད་པའི་བར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམས་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་རྟག་ཏུ་ལྡན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རང་གི་དོན་སྤངས་པ་དང་རྟོགས་ པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་མི་འདོར་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་སྤངས་རྟོགས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་འགོད་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་དོན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དགུ་པ་
Chinese
以“我”之名所指示的，是为了认为“我”是实有，以及修习“我”这二者，这是不应理的，为何要说补特伽罗是实有呢？因为没有必要。如果执著于“我”是佛陀为了众生所要生起的，那么这种“我”见会使一切毫不费力地解脱吗？如果不是要生起的，而是佛陀所遮止的，那么有“我”见者就没有解脱，除了这二者之外没有其他可能。如果必定存在一个名为补特伽罗或“我”的实有之物，那么如此看待的众生都不会错乱，从一开始就无需在道上努力就能解脱，然而在未证悟无我之前，谁也不会解脱，因此认为“我”是实有，这是一种颠倒的束缚，所以是应该遮止的，而不是建立和生起的。如果“我”是自性存在的，那么任何人都无法通过理性的途径来否定它。对于无法否定的“我”，没有人能够从执著“我”中解脱出来。只要有“我”执存在，那么对于执著“我”和“我所”的一方就会产生贪恋，对于另一方则会产生嗔恨等，所有烦恼都没有办法止息。由于烦恼的支配而造业，就会像水车一样在三界轮回中不断地流转，永远无法从中解脱。因此，如来宣说补特伽罗是实有，这是绝不可能的。佛陀的教言是宣说从轮回中解脱的方法，因此从根本的见地上，通过见解的角度来宣说二无我，这超越了世间人和外道的所有观点，因此要知道，在他的经典中，宣说补特伽罗或“我”是实有，在任何情况下都是不存在的。章节的结尾是：像这样，从知惭有愧直到宣说补特伽罗无我之间的菩提分法，与这些功德始终相应的菩萨们，既不舍弃自己的利益，也不舍弃圆满的证悟，并且通过使众生安住于如此的舍弃和证悟等方式，也成办他人的利益。《大乘经庄严论》中，与菩提分法相应的第十九品。
English
What is indicated by the name "I" is for the sake of viewing "I" as truly existent and cultivating "I," which is not reasonable. Why would one say that the person is truly existent? Because there is no need. If clinging to "I" is something that the Buddha wants to generate in sentient beings, then would that view of "I" liberate everyone effortlessly? If it is not to be generated, but is what the Buddha has prohibited, then there is no liberation for those who have a view of "I," and there is no other possibility besides these two. If there must be a truly existent thing called a person or "I," then all sentient beings who view it that way would not be mistaken, and they would be liberated from the beginning without having to strive on the path. However, since no one is liberated until they realize the absence of self, viewing "I" as truly existent is a reversed bond, so it should be refuted and not established and generated. If "I" were inherently existent, then no one could refute it through the path of reasoning. For that unrefuted "I," no one could turn away from clinging to "I." As long as there is clinging to "I," there will be attachment to the side of clinging to "I" and "mine," and hatred towards the other side, and there will be no way to stop all the afflictions. Due to the power of afflictions, karma is accumulated, and one will constantly revolve in the three realms of samsara like a waterwheel, and there will never be liberation from it. Therefore, it is impossible for the Tathagata to have taught that the person is truly existent. The Buddha's teachings show the method of liberation from samsara, so from the root of the view, through the perspective of view, the teaching of the two selflessnesses surpasses all the views of worldly people and non-Buddhists. Therefore, it should be known that in his scriptures, the teaching that the person or "I" is truly existent is in no way present. The conclusion of the chapter is: Thus, from having shame and embarrassment to explaining the selflessness of the person, the qualities of cultivating the dharmas that are in accordance with the aspects of enlightenment, those Bodhisattvas who are always endowed with these qualities do not abandon their own benefit, nor do they abandon the perfection of realization. And through methods such as establishing sentient beings in such abandonment and realization, they also accomplish the benefit of others. This is the nineteenth chapter, which corresponds to the aspects of enlightenment, from the Ornament of the Great Vehicle Sutras.