Tibetan
ང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འཆིང་བ་སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པ་གསུམ་ལས་གྲོལ་ པ་པོའི་བདག་ཅི་སྟེ་མེད་ཅེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་ཀྱང་ལྟ་བ་པོ་ནས་གྲོལ་བ་པོའི་བར་དུ་ཡོད་རུང་གི། བདག་གིས་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། དབང་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་གྲོགས་སུ་བདག་དེ་མེད་ན་ལྟ་བ་སོགས་མི་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཡིན་པའམ། བདག་གིས་མཐུས་དབང་པོ་སོགས་རྐྱེན་རྣམས་བསྐུལ་ནས་གཟོད་ལྟ་བ་སོགས་བྱེད་པའི་བདག་པོའམ་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་སོགས་དབང་པོ་དང་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་གཉིས་ཡོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་ཤེས་སོགས་རྣམ་ཤེས་དྲུག་པོ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་རྐྱེན་གཞན་མི་དགོས་ལ། དེ་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བདག་ནི་རྣམ་ཤེས་དེ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཁོ་ནས་ཡིད་བྱེད་མ་ཉམས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་པ་ལ་རྒྱུ་གཞན་བདག་མི་དགོས་པས་དེ་འདྲའི་རྒྱུ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུད་ཤིང་གིས་མེ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཆུ་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་པོ་ནི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་པ་སོགས་གྲོལ་བ་པོའི་བར་དུ་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་པོ་སོགས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ནི་ལྟ་བ་པོ་ནས་གྲོལ་བ་པོའི་བར་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་ཤེས་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་བདག་ལྟ་བ་པོ་སོགས་དང་གྲོལ་བ་པོ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གལ་ཏེ་ཡུལ་དབང་ཤེས་གསུམ་ཚོགས་ནས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་བདག་གི་མཐུས་ཡིན་གྱི་བདག་མེད་ན་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་དེ་དེ་ལྟར་འདོད་དགུར་དབང་བྱེད་པའི་ མཐུ་དང་ལྡན་པ་རང་དབང་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་པོ་ཉིད་ཅིག་ཡིན་ན་ནི། བདེ་བ་རྙེད་པ་དེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བར་རྟག་ཏུ་བདེ་བར་བྱེད་རིགས་ན་ཡང་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པ་དང་། མི་འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་ནམ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་པར་རིགས་ན་ཡང་། བདེ་བ་མི་ཉམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་བའི་སེམས་ཅན་སུ་ཡང་མེད་པས་བདག་རང་དབང་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དབང་པོ་དང་ཡུལ་ཕྲད་པ་ཡང་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་འདོད་མི་འདོད་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་ཞིང་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་བདག་གི་འདོད་པའམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པས་བདག་ནི་ལྟ་བ་པོ་ནས་གྲོལ་བ་པོའི་བར་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོང་དུ་ཆུད
Chinese
我，如果说没有能使众生从束缚、怯懦、尘垢和三种黑暗中解脱出来的“我”，那不是这样的。即使没有“我”，从观看者到解脱者之间也还是存在的。但是，“我”什么也不做，比如观看等等。为什么不做呢？如果作为根识和境的助伴，没有“我”，那么“我”是成为不生起观看等现象的因缘吗？还是“我”以威力驱使根识等因缘，然后才进行观看等行为的主人或君主之类？不是第一种情况。因为如果存在眼等根识和色等境这两种因缘，依靠它们就能生起眼识等六种意识。对此不需要其他因缘。并且没有发现由不是这二者的其他因缘所产生的情况。因此，“我”不是产生这些意识的因缘。因为仅仅依靠这二者就能产生意念不减弱的意识，所以不需要其他原因“我”，因此那种原因是没有意义的。例如，木柴生火不需要水一样。因此，观看色者是眼识等等，因为直到解脱者之间，意识都被称为观看者等等。 “我”不会从观看者变为解脱者，因为没有发现不是意识本身的“我”是观看者等等和解脱者。第二种情况，如果说眼、境、识三种聚合而产生的观看等现象也是由于“我”的威力，如果没有“我”就不会那样发生，那么，如果那个“我”是具有那样随心所欲地行使权力的威力，成为自在的主人，那么，获得快乐就不会变成无常，而应该总是快乐，但事实并非如此。并且，如果应该永远不产生不想要的痛苦，但是，没有不失去快乐和不产生痛苦的众生，所以应该知道“我”不是自在的。根识和境相遇，也是由于业力的作用而产生各种想要和不想要的情况，并且由于因缘聚合的作用而产生各种苦乐，而不是由于“我”的意愿或加持，所以“我”不会从观看者变为解脱者，要理解这一点。
English
I, if it is said that there is no "I" that can liberate beings from bondage, cowardice, defilement, and the three darknesses, that is not the case. Even without an "I", there is still existence from the viewer to the liberator. However, the "I" does nothing, such as viewing, etc. Why does it not do anything? If, as a companion to the root consciousness and the object, there is no "I", then is the "I" a cause for the non-arising of viewing and other phenomena? Or does the "I" use its power to drive the root consciousness and other causes, and then act as the master or lord who performs viewing and other actions? It is not the first case. Because if there are two causes, such as the eye and other root consciousnesses and the form and other objects, relying on them can generate the six consciousnesses, such as eye consciousness. No other cause is needed for this. And it has not been found that it is produced by other causes that are not these two. Therefore, the "I" is not the cause of the generation of these consciousnesses. Because relying solely on these two can generate consciousness with undiminished intention, there is no need for another cause, the "I", so that cause is meaningless. For example, just as firewood does not need water to generate fire. Therefore, the viewer of form is eye consciousness, etc., because until the liberator, consciousness is called the viewer, etc. The "I" will not change from the viewer to the liberator, because it has not been found that the "I", which is not consciousness itself, is the viewer, etc., and the liberator. In the second case, if it is said that the viewing and other phenomena produced by the aggregation of the eye, object, and consciousness are also due to the power of the "I", and if there is no "I", it will not happen that way, then, if that "I" is a master who has the power to exercise power as he pleases and becomes independent, then, obtaining happiness will not become impermanent, but should always be happy, but that is not the case. And, if unwanted suffering should never arise, but there is no sentient being who does not lose happiness and does not experience suffering, so it should be known that the "I" is not independent. The encounter between the root consciousness and the object also produces various desired and undesired situations due to the effect of karma, and various joys and sorrows arise due to the aggregation of causes, not due to the desire or blessing of the "I", so the "I" will not change from the viewer to the liberator, understand this.
Tibetan
་པར་བྱའོ། །བདག་ཡོད་པ་སྨྲ་བ་ལ་སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། བདག་རྫས་སུ་ཡོད་ན་བདག་དེའི་ལས་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་མིག་གི་དབང་པོ་དང་མིག་ཤེས་ཀྱི་ལས་ནི་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའོ། །མིག་དབང་གི་གཟུགས་དྭང་བ་མིག་ཤེས་ནི་སྔོན་པོ་སོགས་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ་བདག་དེའི་ལས་དང་མཚན་ཉིད་འདི་ཞེས་བརྗོད་དགོས་ན། བདག་དེ་ནི་རྫས་སུ་མེད་པས་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ཚད་མས་དམིགས་མི་སྲིད་པ་ཡིན་པས་དེའི་ལས་དང་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་པར་བརྗོད་མི་ནུས་ལ། ཕུང་པོའི་ལས་དང་མཚན་ཉིད་དེའི་ཆོས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་རིགས་པའི་གནོད་པ་བརྒྱ་ཕྲག་གིས་བསྣུན་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ངལ་བ་ལྷུར་ལེན་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པས་སོ། །སྐྱོན་ གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དེ་གཟིགས་དགོས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ཡིན་པས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་གཟིགས་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་གང་ཟག་དང་། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན་དེའི་དོན་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། དེ་གང་ཟག་གི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་གཟིགས་པའི་དོན་ཡིན་པར་སྨྲ་ན། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ནི་ཟབ་མོ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ནི་དང་པོའོ། །གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་གཉིས་པ་སྟེ་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བདག་མེད་གཉིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཀུན་བརྟགས་མེད་པ། གཞན་དབང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ། ཡོངས་གྲུབ་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་གསུམ་ལ་ཟབ་མོ་དང་ཐུན་མིན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་གསུམ་ཞེས་རིམ་པར་སྦྱར་རོ། །དོན་ལ་བདག་གཉིས་མེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་བློས་རྟོགས་མི་ནུས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བདག་ ཡོད་པར་གཟིགས་ན་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་བ་ལས་མ་འཕགས་པས། ཟབ་
Chinese
要这样做。说有我的还有其他过失，如果我作为实有存在，就必须证实我的作用和性质是这样的。例如，眼根和眼识的作用是观看色法，眼根的色法是清净的，眼识是了知蓝色等。同样，必须说我的作用和性质是这样的。但是，我不是实有，就像石女的儿子和兔子的角一样，不能被量所证知，因此不能正确地说出它的作用和性质。如果把蕴的作用和性质说成是它的法，那就是颠倒的恶见，会受到成百上千的理证的损害，因此会有自己承担劳累的过失。过失还有，如果人我存在，佛陀就必须见到它，因为佛陀是通达一切所知法的。如果认为佛陀见到了人我，所以才说凡夫的人和我，圣者的人我，那么它的意义在前面已经说过了。如果说这是见到人我作为实有存在的意思，那就会损害三种圆满菩提。三种圆满菩提是甚深现证菩提，不共现证菩提，和超世现证菩提。其中，通达法无我是第一种。通达人无我是第二种，因为它是外道和不共的。像这样通达二无我，是世间人所没有的，所以称为超世现证菩提。或者，将遍计所执空，依他起名言有，圆成实自性寂灭，这三者依次对应甚深、不共、超世的现证菩提。实际上，二我空性是世间凡夫的智慧所不能证悟的，而是佛陀证悟后才向所化众生开示的。但是，如果佛陀见到我存在，那就没有超越世间人的见解，甚
English
This is to be done. There are other faults in saying that there is a self. If the self exists as a substance, then it must be proven that the function and characteristics of that self are such and such. For example, the function of the eye sense and eye consciousness is to perform the action of looking at forms. The form of the eye sense is clear, and the eye consciousness is said to be the knowledge of blue, etc. Similarly, it must be said that the function and characteristics of that self are such. However, since the self is not a substance, it cannot be perceived by valid cognition like the son of a barren woman or the horns of a rabbit, so its function and characteristics cannot be correctly stated. To state the function and characteristics of the aggregates as its dharma is a perverse view, which is subject to hundreds of logical harms, and therefore there is the fault of taking on one's own labor. Another fault is that if there is a self of a person, the Buddha must see it, because the Buddha has comprehended all knowable things. If it is thought that the Buddha saw the self of a person, and therefore said the self of an ordinary person and the self of a noble person, then the meaning of that has already been explained above. If it is said that this means seeing the self of a person as existing as a substance, then it will harm the three perfect enlightenments. The three perfect enlightenments are the profound manifest perfect enlightenment, the uncommon manifest perfect enlightenment, and the transcendent manifest enlightenment. Among them, comprehending the selflessness of phenomena is the first. Comprehending the selflessness of persons is the second, because it is uncommon to non-Buddhists. Thus, comprehending the two selflessnesses is something that worldly people do not have, so it is called transcendent manifest enlightenment. Alternatively, the three—the absence of imputation, the dependent arising existing nominally, and the perfect nature being peaceful by nature—are applied in order to the three manifest enlightenments of profound, uncommon, and transcendent. In reality, the emptiness of the two selves cannot be realized by the wisdom of worldly people, but is taught to those to be trained by the Buddha after he has realized it. However, if the Buddha sees that there is a self, then it is no different from the views of worldly people, so...