Tibetan
ཤེས་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་རྣམ་ཤེས་ལྔས་མ་དམིགས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། དབང་ཤེས་ལྔས་མ་དམིགས་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་དམིགས་པས་ཡོད་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུ། བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་དམིགས་ཤིང་འདོགས་སོ་ཞེས་བདག་དམིགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་བརྗོད་པ། བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ནི་ཕྱི༷ན་ཅི་ལོ༷ག་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་དམིགས་པ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་དམིགས་པ་ལྟར་འཁྲུལ་བ་ཡིན་གྱི་ཡོད་པར་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་མཐོང་ནས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་ ཤེས་པ་ཚད་མས་དམིགས་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི་བདག་མེད་བཞིན་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་ནས་ཚིག་ཏུ་ཡང་བདག་ཅེས་མིང་འདོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ།བདག་ཡེ་ནས་མེད་པ་ཞིག་ལ་བློས་ཀྱང་དམིགས་པར་མི་རིགས་མོད། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བློས་བདག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་མངོན་ཞེ་ན། བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅིག་ལོག་མ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིན་དགོས་ཀྱང་། བདག་ལྟ་འདི་ནི་ཉེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་འདི་ནི་རྩ་ཉོན་དྲུག་ལས་ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་རྒྱས་ཤིང་དེའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འདི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བར་མི་རིགས་ཏེ། གང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་རྟག་པར་དང་གཙང་བར་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ཀུན་ཉོན་མེད་པ་དེ་དང་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་དེ། །དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་དང་མི་གཙང་བར་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་མི་གཙང་སྡུག་བསྔལ་མི་རྟག་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱིས་བསལ་བས་
Chinese
虽然眼等五根和五种识不缘取，但仅凭这一点并不能成立为不存在。正如五根识不缘取的诸心和心所，意意识缘取而认为存在一样。认为我存在的人们，因为意意识缘取，所以我存在。世尊也说：“于此生中，缘取并执著为我”，因为说了缘取我，所以这样说。对此进行反驳：认为我存在的人们缘取我，是颠倒的。缘取不存在的事物为存在，就像把绳子误认为蛇一样，是错觉，而不是意意识现量见到后缘取。世尊并不是说我作为实有，被有 प्रमाण的意识缘取，而是说像无我一样执著为我，并由意意识缘取，然后在语言上也安立名为我。认为我存在的人们说：本来没有我的话，用意识也不应该缘取。但因为一切有情的意识都缘取我，所以缘取我这件事怎么会是颠倒的呢？如果缘取我不是颠倒，那就必须没有过失。但这种我见是具有过失的自性，是遍计烦恼的体性，并且是其他一切烦恼的因，因此显而易见是颠倒的。也就是说，缘取我这件事是六根本烦恼中见的差别，即坏聚见。由此生起贪等一切烦恼，并由其势力而成就具有种种痛苦自性的轮回，因此对此有过失，所以是颠倒缘取。另一些人说：虽然我见是遍计烦恼的自性，但不是颠倒。如果不是颠倒，那就不应该成为遍计烦恼。凡是遍计烦恼，就是颠倒，例如执著为常和净。凡是没有遍计烦恼，那么对它就没有颠倒，例如执著为无常和不净。 因此，以颠倒执著净乐常我的，能被以执著不净苦无常无我的道所遣除。
English
Although the five faculties such as the eye and the five consciousnesses do not apprehend, it is not established as non-existent by that mere fact. Just as the minds and mental factors not apprehended by the five sense consciousnesses are apprehended by the mental consciousness and considered to exist, those who believe in the existence of a self say that the self exists because it is apprehended by the mental consciousness. The Blessed One also said, "In this very life, one apprehends and clings to a self," so they say because he spoke of apprehending a self. In response to this: The apprehension of a self by those who believe in its existence is inverted. Apprehending something non-existent as existent is a delusion, like mistaking a rope for a snake, and it is not apprehended after the mental consciousness has directly seen it as existent. The Blessed One did not say that the self, as a real entity, is apprehended by valid cognition, but rather that one views it as a self even though it is without a self, and having apprehended it with the mental consciousness, one also gives it the name "self" in language. Those who assert the existence of a self say: If there were no self from the beginning, it would not be reasonable to apprehend it even with the mind. But since the minds of all sentient beings apprehend a self, how can this apprehension of a self be inverted? If the apprehension of a self were not inverted, then there would have to be no fault. But this view of self is of the nature of fault, is the essence of afflicted phenomena, and is the cause of all other afflictions, so it is clearly inverted. That is to say, this apprehension of a self is a type of view among the six root afflictions, namely the view of the aggregates as a real self. From this, all afflictions such as attachment arise, and by their power, cyclic existence, which is of the nature of various sufferings, is accomplished, so there is fault in this, and therefore it is an inverted apprehension. Others say: Although the view of self is of the nature of afflicted phenomena, it is not inverted. If it were not inverted, then it should not become an afflicted phenomenon. Whatever is an afflicted phenomenon is inverted, for example, clinging to permanence and purity. Whatever is not an afflicted phenomenon, then there is no inversion in it, for example, clinging to impermanence and impurity. Therefore, the inverted conceptions of purity, pleasure, permanence, and self are eliminated by the path of conceiving impurity, suffering, impermanence, and no-self.
Tibetan
སྐྱོན་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་བྱང་འཐོབ་སྟེ། རབ་རིབ་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཟད་པའི་མིག་སྐྱོན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་གཞི་མེད་པ་ལ་བཏགས་པ་མི་རིགས་པས་གང་ཟག་དེ་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་འདོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཟག་ཏུ་འདོགས་པ་འདི་ནི་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལས་དེ་ལྟར་གང་ཟག་ཅེས་འདོགས་པ་མིན་གྱི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་གང་ཟག་ཅེས་འདོགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། མདོ་ལས་ཀྱང་། དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་ཡང་རུང་ལ་བདག་གམ་བདག་གི་ཞེས་འདོགས་པ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉིད་ལ་ངའམ་བདག་གི་ཞེས་འདོགས་པར་ཟད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བཏགས་པའི་གང་ཟག་དེ་དང་། གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་གང་དུ་སྨྲ་ཞེས་འདྲི་བ་ལ་ལན་དུ། ཉེས་པ་གཉིས་ཕྱིར་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གསུངས་ཏེ། གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལྟར་ན་གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་གཅིག་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་འདོད་དགོས་ཏེ། རྫས་སུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་རྫས་གཞན་ལས་ཐ་དད་དང་། རྫས་རང་ཉིད་ལས་གཞན་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་སྣམ་བུའི་རྫས་ལས་ཐ་དད་དང་། བུམ་པའི་རྫས་ཉིད་དང་གཅིག་པ་བཞིན་ནོ། །བཏགས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་རྫས་མེད་ པ་དང་། གདགས་གཞི་དང་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པས་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆད་འགྱུར་ལྟར་ཉེས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཕུང་པོ་དེ་ལས་བདག་འདི་ནི་གཅིག་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། གང་ཟག་གམ་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཅིག་མ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་དམ་གཞན་ཀྱང་མིན་ནོ། །ཉེས་པ་གཉིས་ནི། ཕུང་པོ་དང་བདག་གཅིག་ཡིན་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་བདག་ཏུ་ཐལ་བ་དང་། བདག་ཕུང་གཞན་ཡིན་ན་བདག་དེ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་རྫས་ཡོད་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་བདག་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བའམ་ཡང་ན་བདག་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་གཅིག་དང་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཕུང་པོ་དང་ཐ་དད་ཡིན་ན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཕུང་པོ་ལྔས་ལས་བསགས་པ་དང་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་བདག་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་སྨྲ་བའི་བྱེ་བྲག་གནས་མ་བུའི་སྡེ་བ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ལ་སྟོན་པར་འཛིན་ཡང་སྟོན་པའི་བཀའ་བདག་མེད་པ་ལས་འདས་ཏེ་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་བརྒལ་བ། གལ་ཏེ་བདག་རྫ
Chinese
清净一切过患，获得完全解脱，就像因白内障的过患而颠倒显现的眼病消失一样。还有，主张有我的人说：主张人是假立存在的你们，也不应在无有 आधार पर 立名，那么人是依靠什么来安立的呢？回答是：安立人，不是因为人是实有的，所以才这样安立人，而是仅仅在近取五蕴上安立为人而已。经中也说：无论是沙门还是婆罗门，凡是安立我或者我的，那些都是仅仅在近取五蕴上安立为我或者我的。被安立的人和作为安立 आधार 的五蕴，是 говорим ли 还是异体？回答是：因为两种过失等，说了一个偈颂，按照认为人是实有的宗派来说，人和蕴必须承许为 говорим ли 还是异体。实有的事物，与其他的实物是异体的，与自己的实物不是异体的，就像瓶子与布的实物是异体的，与瓶子的实物本身是 говорим ли 的一样。对于被安立的人来说，没有与蕴不同的实物，而且仅仅是从安立 आधार 和安立的角度上是异体的，所以也不是 говорим ли 的。如将要解释的那样，因为两种过失的缘故，所以不能说这个我与蕴是 говорим ли 还是异体的，人和蕴不是 говорим ли 的，也不是异体的。两种过失是：如果蕴和我是 говорим ли 的话，那么五蕴都成了我，如果我是蕴的异体的话，那么我就成了与蕴不同的实有。如果那样的话，有什么过失呢？如果蕴是我，那么就像蕴一样，我会变成多个和无常的，或者像我一样，五蕴也会变成 говорим ли 和常恒的。如果与蕴是异体，那么就会成为与蕴不同的所缘境，而且五蕴所造的业和所感受的苦乐果报与我没有关系。主张我的有部宗派，虽然认为佛是导师，但是已经超越了导师的无我之教，而对主张我是实有进行辩驳。如果我
English
Having completely purified all faults, one attains complete liberation, just as the eye disease of seeing things upside down due to the fault of cataracts disappears. Furthermore, those who assert the self say: You who assert that a person is nominally existent should not nominally designate something without a basis. So, upon what do you rely to designate a person? The answer is: This designation of a person is not because a person is substantially existent, but merely because a person is designated upon the five aggregates of appropriation. As the sutra also says: Whatever renunciate or brahmin designates as "self" or "mine," those are merely designated as "I" or "mine" upon the five aggregates of appropriation. When asked whether the designated person and the five aggregates that are the basis of designation are one or different, the answer is: Because of two faults, etc., a single verse is spoken. According to the system that holds a person to be substantially existent, one must assert that the person and the aggregates are either one or different. A substantially existent thing is different from other substances and not different from its own substance, just as a vase is different from the substance of cloth and one with the substance of the vase itself. For a designated person, there is no substance other than the aggregates, and because it is different only in terms of the basis of designation and the designation, it is also not one. As will be explained, because of the two faults, this self is not to be spoken of as one with or different from the aggregates. The person or self and the aggregates are not one, nor are they different or other. The two faults are: if the aggregates and the self are one, then the five aggregates would be the self, and if the self is other than the aggregates, then that self would necessarily be substantially existent as something other than the aggregates. If that were the case, what fault would there be? If the aggregates were the self, then like the aggregates, the self would become multiple and impermanent, or like the self, the five aggregates would become one and permanent. If it is different from the aggregates, then it would necessarily be perceived as something other than the aggregates, and the actions accumulated by the five aggregates and the experience of the results of happiness and suffering would have no connection to the self. The Vaibhashika school, a branch of those who assert the self, although they consider the Buddha to be the teacher, have transgressed the teacher's teaching of no-self and argue for the substantial existence of the self. If the self