Tibetan
ས་བརྙན་དུ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་གང་ཟག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུས་སྔོ་སེར་དཀར་དམར་གྱི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་དངོས་སུ་སྣང་བ་དེ་སེམས་ལ་ཏིང་འཛིན་གོམས་པའི་མཐུས་དེ་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ཡང་སྔོན་མེད་ལ་ཕྱིས་སྣང་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་དང་དེ་ཡང་སེམས་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་རིམ་པར་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མར་གྲུབ་བོ། །འདིས་ནི་རྨི་ལམ་དང་མི་སྡུག་པ་སོགས་གོམས་པ་ལས་གསལ་སྣང་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་སྣང་ བ་ཙམ་དང་མི་རྟག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དང་པོ་སྐྱེ་བ་ནས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྐྱེ་བའི་བར། སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་ལ་རྟག་པ་མེད་ཅིང་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་སྐྱེ་བ་ནི་ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་གཞན་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅིག་མར་གྲུབ་སྟེ། གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་རྣམས་རིམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་རྒྱུ་གཞན་དང་གཞན་མེད་ན་དེ་དང་དེ་འགྱུར་མི་སྲིད་དེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་རིམ་པར་བྱུང་བས་ནུར་ནུར་པོ་ཡི་གནས་སྐབས་དང་། དེ་ལས་མེར་མེར་པོ་སོགས་སྔ་མ་སྔ་མ་རྒྱུ་དང་། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་ཅིང་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དང་སྒྲ་རྣམས་ཕྱི་མ་དང་སྡུད་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཆེད་དུ་བཤད་མ་དགོས་སོ། །ཇེ་བས་ཇེ་ཆེར་སྐྱེ་བ་ནི་ཆེ་ཆུང་དང་དབྱིབས་དང་རྣམ་པ་སོགས་ཚད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་བས་སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་རྟག་པ་ཡིན་ན་དང་པོའི་དུས་ལས་འགྱུར་བ་མེད་པས་ཁ་ཟས་སོགས་ཀྱིས་ལུས་རྒྱས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ན་ཡང་། དེ་མི་རུང་སྟེ་ཟས་སོགས་ཀྱིས་ལུས་རྒྱས་པ་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པ་དང་། མིག་ཤེས་སོགས་རང་གི་རྟེན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོར་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་གྱི་མི་རྟག་པ་ལ་དེ་ལྟར་འཐད་ཀྱི་རྟག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་རྟེན་ཉིད་དུ་ནི་མི་སྲིད་དེ། རྟག་པ་ནི་རྒྱུ་གང་ལ་ཡང་བརྟེན་མི་དགོས་པ་དང་། རྟག་པ་དེས་འབྲས་བུ་གཞན་བསྐྱེད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དབང་པོ་ལ་མ་བརྟེན་པར་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སོགས་མི་འབྱུང་བས། རྟེན་དབང་པོ་དང་བརྟེན་པ་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀ་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པར་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་རྟེན
Chinese
所謂「於影像中生」者，是指修習八解脫等之行者，以其三摩地力，於心之行境中，真實顯現青黃赤白等顏色與形狀之影像。然此影像之顯現，乃由心於三摩地之串習力所致，且此影像亦是先無而後有，故為無常，且此亦是由心之剎那相續次第串習而來，故成立為剎那性。由此可知，夢境及不淨物等，一切由串習而生之明相，皆僅為心之顯現，且為無常。如是，從最初之生至影像之生，應知此十四種生皆為無常且是剎那性。最初之生，乃是產生蠕動等其他狀態之因，故成立為剎那性。若後續之狀態次第轉變，而無其他之因，則彼等不可能轉變，因無因故。因此，從生之最初剎那起，剎那次第生起，故有蠕動之狀態，以及從此而生之蠢動等，前前為因，後後為果之體性，生滅不息。諸「和」字，皆為與後者相連之義，故無需特意解釋。所謂「漸漸增長之生」，乃是指大小、形狀及形態等量之差別不同，故為剎那轉變。同樣，若身體是常，則應無從最初時之轉變，故飲食等使身體增長應成無意義，然此不應理，因飲食等使身體增長是無可否認之故。故成立為剎那無常。眼識等依賴各自所依之根，乃是剎那性之無常方為合理，若是常，則不可能依賴彼等，因常不需依賴任何因，且常亦不可能產生其他果故。 然若不依賴根，則眼之識等不可能產生，故所依之根與能依之識二者皆成立為剎那無常。若
English
The phrase "birth in an image" refers to the fact that practitioners who meditate on the eight liberations and so forth, through the power of their samadhi, images of blue, yellow, white, red, and other colors and shapes appear vividly in the realm of the mind. However, the appearance of these images is due to the power of the mind's familiarity with samadhi, and these images are also impermanent because they appear later after not existing before, and this is also established as momentary because it comes from the mind's momentary continuum gradually becoming familiar. From this, it can be known that all clear appearances arising from familiarity, such as dreams and impure things, are merely appearances of the mind and are impermanent. Thus, from the first birth to the birth of an image, it should be known that these fourteen types of birth are all impermanent and momentary. The first birth is the cause of the arising of other states such as wriggling, so it is established as momentary. If the subsequent states change in sequence and there is no other cause, then they cannot change because there is no cause. Therefore, from the first moment of birth, moments arise in sequence, so there is the state of wriggling, and from that arises squirming and so on, with the earlier and earlier being the cause and the later and later being the nature of the result, arising and ceasing without interruption. The words "and" all have the meaning of connecting with the latter, so there is no need to explain them specifically. The so-called "birth of gradual growth" refers to the fact that the differences in size, shape, and form, etc., are different, so they change momentarily. Similarly, if the body were permanent, then there should be no change from the first time, so it would be meaningless for food and so on to make the body grow, but this is not reasonable because it is undeniable that food and so on make the body grow. Therefore, it is established as momentary impermanence. The arising of eye consciousness and so on, relying on the objects of their respective sense faculties, is reasonable for the impermanence of momentary nature, but if it were permanent, then it would not be possible to rely on them, because the permanent does not need to rely on any cause, and the permanent cannot produce other results. However, if the consciousness of the eye and so on does not arise without relying on the sense faculties, then both the sense faculty that is relied upon and the consciousness that relies on it are established as momentary impermanence. If
Tibetan
་དབང་པོ་རྟག་བཞིན་དུ་དེས་བརྟེན་པ་རྣམ་ཤེས་མི་རྟག་པ་བསྐྱེད་ན་ཅི་འགལ་སྙམ་ན། བཞོན་པ་རྟ་སོགས་མི་འདུག་ན། ཞོན་པ་པོ་མི་སོགས་ཀྱང་མི་འདུག་པ་བཞིན་དུ། རྟེན་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་པར་རྟག་པར་སྡོད་བཞིན་བརྟེན་པ་རྣམ་ཤེས་མི་སྡོད་པར་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་དོ། །རྟེན་རས་ཚིག་ན་བརྟེན་པ་སྔོན་པོ་ཡང་ཚིག་པ་བཞིན་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་གཉིས་ཀ་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐ་དད་དབྱེར་མེད་དོ། །ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། བྱིས་པ་དང་ལང་ཚོ་སོགས་གནས་སྐབས་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་སྐྱེ་བ་ནི་བསྙོན་དུ་མེད་པར་གྲུབ་ན། རྟག་པར་གནས་པ་ལ་ནི་དེ་འདྲའི་འགྱུར་བ་དང་སྨིན་པ་དམིགས་པ་མི་སྲིད་དེ་དངོས་པོའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་འབྱུང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མར་གྲུབ་བོ། །སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་རེ་ཞིག་རྟག་པར་གནས་ན་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། ཤིན་ཏུ་འགལ་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་པོ་མི་འཇིག་པར་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཞིག་ན་དང་པོའི་གནས་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་གནས་ཀྱི། མཐར་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་གནས་སྐབས་གཞན་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་། ཁྱད་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ན་ཡང་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ་དངོས་པོ་དུས་ཀུན་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་རྟག་པ་མ་དམིགས་པས་སོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་གནས་ཏེ་རྟག་ནས་གཟོད་འགག་གོ་སྙམ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ཐང་ཅིག་དང་ཡུད་ཙམ་དང་ཞག་དང་ཟླ་བ་ལོ་དང་བསྐལ་པའི་བར་དུ་མ་འགྱུར་བར་རྟག་པར་གནས་ཤིང་དེའི་མཐར་འགག་པ་ཡིན་ན། འགགས་ཡུན་རིང་ཐུང་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་པོ་སྐྱེས་མ་ཐག་གི་སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར་གྱི། འཇིག་ཁ་མའི་སྐད་ཅིག་ཏུ་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་མ་ཐག་པ་དང་འཇིག་ཁ་མའི་དངོས་པོ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ན་སྐྱེས་མ་ཐག་པ་ཡང་འཇིག་ཁ་མའི་སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའམ། འཇིག་ཁ་མའི་དངོས་པོ་ཡང་སྐྱེས་མ་ཐག་གི་སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་ད་དུང་ཡུན་ཇི་སྲིད་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་ཅིས་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དང་པོ་སྐྱེས་པ་ནས་མཐར་འཇིག་པའི་སྐད་ཅིག་གི་བར་གྱི་ཡུན་ཇི་ཙམ་ཡོད་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྐད་ཅིག་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་མི་འཇིག་མཐར་མི
Chinese
如果认为，如同自在的感官一样，依靠它的常住的意识产生无常，有什么相违背的呢？如同没有乘坐的马等，骑乘者人等也不存在一样。依靠者不变成其他，而是常住，所依靠的意识不住留而变成其他是不可能的。如同依靠的布燃烧，所依靠的蓝色也燃烧一样，依靠和所依靠二者在无常的体性上没有差别。以及由于贪执等身体的形态发生变化，以及孩童和青春等在其他和其他的状态中完全成熟而产生是无可否认的成立的。如果对于常住的事物来说，不可能见到那样的变化和成熟，因为事物所处的任何状态都不可能产生其他的形态，所以是刹那成立的。如果认为，不是刹那变化，而是暂时常住，有什么相违背的呢？非常相违背。如果第一个刹那不坏灭，而是如是安住，那么最初的状态如何，就如是恒常安住，最终永远不会变化。因为第一个刹那没有其他的状态，同样在所有后来的刹那中也是如此。如果所有没有差别的法都变成仅仅是常住，那也是非常不合理的，因为事物在任何时候都没有被观察到自性是常住的。如果认为，事物在多长时间里不变化而常住，然后才坏灭呢？如果事物在一瞬间和一会儿，以及一天、一月、一年乃至一劫的时间里不变化而常住，并且在那之后才坏灭，那么坏灭的时间长短是不合理的，因为所有事物都会像最初产生时的刹那一样恒常安住，永远不会变成坏灭时的刹那。如果最初产生的和坏灭时的事物是同一个，那么最初产生的也会像坏灭时的刹那一样在产生时就坏灭，或者坏灭时的事物也会像最初产生时的刹那一样仍然安住多久，为什么不会这样呢？因为认为二者是同一个的缘故。因此，从最初产生到最终坏灭的刹那之间有多长时间，就可以通过推断来成立有多少个不同的刹那。最初不坏灭，最终不
English
If one thinks, "What contradiction is there if, like the independent senses, the impermanent consciousness that relies on them arises?" Just as there are no horses or other mounts if there is no rider, so too, it is impossible for the consciousness that is relied upon to change into something else without the support remaining constant and unchanging. Just as when the cloth that is relied upon burns, the blue color that relies on it also burns, so too, there is no difference between the support and what is supported in the nature of impermanence. And since it is undeniably established that the forms of the body change due to attachment and so on, and that childhood and youth and so on arise in other and other states of complete maturation, it is impossible to observe such changes and maturation in what is permanent, because it is impossible for any state of a thing to produce another form, therefore it is established as momentary. If one thinks, "What contradiction is there if it does not change momentarily, but remains constant for a while?" It is very contradictory. If the first moment does not perish, but remains as it is, then it will always remain as it was in the initial state, and will never change in the end. Because the first moment has no other state, so too in all subsequent moments. If all things without difference become merely permanent, that is also very unreasonable, because things are never observed to be permanent by their very nature at any time. If one thinks, "For how long do things remain unchanged and permanent, and then cease?" If things remain unchanged and permanent for a moment, a short time, a day, a month, a year, or even an eon, and then cease, then the length of time of cessation is unreasonable, because all things will remain constant like the moment of their first arising, and will never become the moment of destruction. If the thing that arises first and the thing that is destroyed are the same, then the thing that arises first will also perish at the moment of arising like the moment of destruction, or why will the thing that is destroyed not remain for as long as the moment of the first arising? Because it is assumed that the two are the same. Therefore, from the moment of first arising to the moment of final destruction, the length of time that exists is the amount by which it is established by inference that there are other and other moments. The first does not perish, the last does not