Tibetan
་དང་ནི། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་སོགས་མཐུའི་ལེའུ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ནི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པའོ། །གཉིས་པ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་ནི། ཡང་དག་གནས་པ་སོགས་སོ། །ཡང་དག་པར་གནས་པ་ནི་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་མེད་པས་སེམས་ཙམ་ལ་སེམས་ནི་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དང་། ཞི་གནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཤེས་པ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་སྟེ། དེ་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ནི། ཞི་ལྷག་གཉིས་པོ་དེ་ནི་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་དང་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ཀུན་ལ་མེད་དུ་མི་རུང་བས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གཞི་ནི་འདི་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཆ་གཅིག་དང་ཞེས་པ། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་སྒོམ་པ་ནི་ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆུང་བས་ཆ་གཅིག་དང་། གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་གསུམ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ལ་ཞི་གནས་ཤས་ཆུང་བས་དེ་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་གམ་ཆ་གཅིག་པའོ། །ཆ་གཅིག་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས་ཤས་ཆེ་ཆུང་མེད་པས་ཆ་གཅིག་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ནི་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་བསྒོམ་པའི་དུས་ནའོ། །མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ནི་ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་འདོད་དོ། །ས་དང་པོའི་དུས་ཀྱི་ཞི་ལྷག་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཅེས་ཏེ་དེ་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ས་གཉིས་པ་ནས་དྲུག་པའི་བར་གྱི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཞི་ལྷག་ཅེས་བྱ་སྟེ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རིམ་གྱི་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང་མཚན་མ་མེད་པ་ས་བདུན་པར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ས་བདུན་པའི་དུས་ཀྱི་ཞི་ལྷག་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་དུས་ན་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ ལ་མཚན་
Chinese
以及。甚深的正定，如《神通品》等所说，以殊胜功德作为遮障的对治来修习。第二，止观的差别，有三个偈颂，即“安住”等。真实安住，是依靠色界的四禅无漏，因为没有心以外的法，所以心唯是心，心一缘安住，故为止。依靠此止，如实了知一切法的真如之义，为了善巧辨别诸法，不作意即是胜观。如是，大乘的止和胜观的体性已作简略开示。开示止观的差别是：此二止观，是成办功德和一切修习的遍行，即修习菩提分法，以及想要获得禅定和三摩地，想要获得神通等，对所有这些都是不可或缺的，故名为遍行，即此二者是一切修习的正行。所谓“一部分”，修习无色界的四空定，是止分较重而胜观分较轻，故为一部分。色界初禅、二禅、三禅，是胜观分较重而止分较轻，故这也是一部分或一部分。“非一部分”是指止观双运，没有轻重之分，不是一部分的情况，是在修习色界第四禅的时候。以信欲而行的止观修习，被认为是获得初地的因。初地时的止观称为极喜止观，因为那时证悟了法界的一切遍行。从二地到六地的止观称为离垢止观，因为逐渐舍弃一切相，并在七地证得无相。七地时的止观称为无相止观，因为那时对于经部等各种法
English
And also. Profound correct concentration is cultivated as an antidote to obscurations, with special qualities as described in the chapter on miraculous powers, etc. Secondly, there are three verses that distinguish between calm abiding and insight, such as "abiding correctly," etc. Correctly abiding is relying on the four form realm dhyanas without outflows, because there are no phenomena other than the mind, so the mind is only the mind, and the mind abides in one-pointedness, hence it is calm abiding. Relying on that calm abiding, one knows the meaning of the suchness of all phenomena without error, and non-conceptualization is insight because it skillfully distinguishes all phenomena. Thus, the characteristics of calm abiding and insight in the Mahayana have been briefly shown. The distinction between calm abiding and insight is shown as follows: these two, calm abiding and insight, are all-pervasive for accomplishing qualities and all cultivation, that is, cultivating the aspects of enlightenment, and wanting to attain dhyana and samadhi, and wanting to attain miraculous powers, etc., all of which are indispensable, hence it is called all-pervasive, that is, these two are the main practice of all cultivation. The so-called "one part" is that cultivating the four formless absorptions is mostly calm abiding and less insight, hence it is one part. The first, second, and third dhyanas of the form realm are mostly insight and less calm abiding, so that is also one part or one part. "Not one part" means that calm abiding and insight are combined, without heavy or light parts, and the situation that is not one part is when cultivating the fourth dhyana of the form realm. Cultivating calm abiding and insight with aspiration is considered to be the cause of attaining the first ground. The calm abiding and insight at the time of the first ground is called the very joyful calm abiding and insight, because at that time one realizes the all-pervasiveness of the dharmadhatu. The calm abiding and insight from the second to the sixth grounds is called the stainless calm abiding and insight, because one gradually abandons all signs and attains the signless in the seventh ground. The calm abiding and insight at the time of the seventh ground is called the signless calm abiding and insight, because at that time for various dharmas such as the sutras,
Tibetan
མ་ཐ་དད་པར་མི་བྱེད་ཅིང་ཐམས་ཅད་མཚན་མ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པ་དང་བཅུ་པའི་དུས་ན་ཞི་ལྷག་བསྒོམ་པ་ནི་འདུ་མི་བྱེད་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། དག་པའི་ས་དེ་གསུམ་གྱི་ཞི་ལྷག་བསྒོམ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་ལ། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་འཐོབ་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ས་དང་ས་རྣམས་ལ་བརྟེན་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི་མོས་སྤྱོད་ནས་ས་བཅུ་པའི་བར་གྱིས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། འོག་མ་འོག་མས་ས་གོང་མའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བསྒོམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ལ། དོན་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚེགས་ཆུང་ཞིང་བསླུ་བ་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་མཁས་དང་། སྔར་གཟུང་བའི་ཆོས་རྣམས་མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་དང་། མ་འོངས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྨོན་ལམ་དང་། ལམ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྡོམ་བཞི་བསྟན་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་ས་དང་ཕར་ཕྱིན་དང་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་སོགས་ལམ་གྱི་ཆོས་དང་། འབྲས་བུ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ལམ་དང་འབྲས་ བུའི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མཚན་མར་དམིགས་པ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་འབུམ་པ་ལས། གལ་ཏེ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའམ་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་སྟེ། དེས་སེམས་ཅན་མི་དགེ་བའི་གནས་ལས་བསླངས་ནས་དགེ་བའི་གནས་སུ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ་ཅིང་མྱུར་དུ་མངོན་པར་འཚང་རྒྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ནི་མདོ་ལས་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བཤགས་པར་བྱའོ། །བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གད
Chinese
因此，不将它们视为不同，而是观想一切无相，味道相同。在第八、第九和第十地时，修习止观被称为不造作的止和观，因为安住于不费力气自然成就的止和观之中。通过修习这三个清净地的止观，被称为佛土完全清净。双重障碍及其习气完全清净，因为获得佛地而被称为完全清净。因此，依赖于地和地之上的止观瑜伽，是从胜解行地到第十地之间普遍存在的。它能成办自他一切利益，并且越来越低的能成办越来越高的地的功德。第三，在修习的差别支分中，有以小小的努力就能成办大利益且无欺骗的方便，有不忘失先前所受持之法的陀罗尼，有能获得未来功德的愿文，以及能使道完全清净的等持和四种律仪的教法。第一，成办圆满一切佛法的方法是不分别的智慧，即道之法如地、波罗蜜多和菩提分等，以及果之法如力、无畏和一切种智等，因为对道和果的任何法都不执著于相，所以能完全圆满。如《十万颂般若经》中说：“如果想要圆满布施波罗蜜多，就应当修学般若波罗蜜多。”乃至“想要获得一切种智，就应当修学般若波罗蜜多。”如是宣说。使一切有情成熟的方法是四摄事，因为它们能将有情从不善之处救拔出来，安置于善处。迅速获得神通并且迅速现证菩提的方法是，经中说，一切罪业都应当忏悔，对一切福德都应当随喜，对一切佛都应当祈请。
English
Therefore, they are not regarded as different, but rather everything is contemplated as being without characteristics and of the same taste. When one is on the eighth, ninth, and tenth bhūmis, the practice of śamatha-vipaśyanā is called non-contrived śamatha and vipaśyanā, because one abides in śamatha and vipaśyanā that are effortlessly and spontaneously accomplished. By practicing śamatha-vipaśyanā on those three pure bhūmis, it is called the complete purification of the Buddha-field. The two obscurations together with their habitual tendencies are completely purified, and because one attains the Buddha-bhūmi, it is called complete purification. Thus, the yoga of śamatha and vipaśyanā that relies on the bhūmis and the bhūmis is universally present from adhimukticaryā-bhūmi up to the tenth bhūmi. It accomplishes all the aims of oneself and others, and each lower one accomplishes all the qualities of the higher bhūmi. Third, among the limbs that distinguish the practice, there is skillful means that accomplishes great aims with little effort and without deception, dhāraṇī that does not forget the dharmas previously grasped, aspiration prayers that enable one to obtain future qualities, and the teaching of samādhi and the four vows that completely purify the path. First, the method for completely perfecting all the Buddha-dharmas is non-conceptual wisdom, i.e., the dharmas of the path such as the bhūmis, pāramitās, and bodhipakṣadharmas, and the dharmas of the result such as the powers, fearlessnesses, and sarvākārajñatā, because one does not fixate on any dharma of the path and the result as a characteristic, one will completely perfect them. As it says in the Hundred Thousand Verse Prajñāpāramitā: “If you want to completely perfect the perfection of generosity, you should train in the perfection of wisdom.” And so on, “Because you want to attain all-knowing wisdom, you should train in the perfection of wisdom.” As it is said. The method for completely ripening beings is the four saṃgrahavastus, because they lift beings out of non-virtuous states and place them in virtuous states. The method for quickly attaining abhijñā and quickly attaining manifest enlightenment is, as it says in the sūtra, all sins should be confessed, all merit should be rejoiced in, and all Buddhas should be entreated.