Tibetan
བཞིན་འོད་གསལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གློ་བུར་བ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དང་ཁུག་སྣ་བྱུང་བ་དང་། དེ་དྭངས་པ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་གཤིས་ལ་མ་ཡིན་པར་རྐྱེན་གྱི་དབང་ལས་གློ་བུར་སྣང་བ་སྣང་བརྙན་ལྟ་བུར་ཤེས་པས་ལུས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ། །སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་འཁོར་བ་ལ་ཆགས་པའི་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་ཡང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསམ་བཞིན་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སོགས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཟུང་ནས་གཞན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཆགས་པ་སོགས་མི་སྐྱེ་ལ། སེམས་ཅན་ཕལ་པ་དམན་པ་དང་དུད་འགྲོ་སོགས་སུ་སྐྱེ་བ་བཟུང་ཡང་ཞུམ་པ་དང་རྒུད་པ་དང་ཉོན་མོངས་མེད་པར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་སོ། །ཚད་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱི་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཡིན་ཞིང་། དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་ཡང་རང་གཞན་དོན་གཉིས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་ཡུན་ཐུང་ངུར་བསྒོམ་པ་དག ། འཕགས་པའི་ས་མ་ཐོབ་པས་སྒོམ་པ་ཆུང་མོད་ཀྱི། ཉན་རང་གི་དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་ལས་འཕགས་ཤིང་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །མཆོག་གི་རྣམ་པས་ཁྱད་དུ་འཕགས་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་ནས་དྲན་པ་ཉེ་བཞག་བཞི་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཏེ། འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ན་བྱང་སེམས་གཞན་དང་འདྲེས་པ་དང་ཉེ་བར་འདྲེས་པའི་རྣམ་པས་བསྒོམ་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །ས་བརྒྱད་པ་པའི་བྱང་སེམས་གཅིག་གིས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི་བསྒོམས་ན་གཞན་དག་ས་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒོམས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་བསྒོམས་ན་བདག་གིས་ཀྱང་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཆ་ནས་འདྲེས་པ་དང་ཉེ་བར་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དོན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ས་བདུན་པ་ལས་དང་པོར་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ས་དགུ་པ་ལ་མ་ཞུགས་པའི་བར་ལ་ནི་ཉེ་བར་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འགྲེལ་པར་གསུངས། བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བསྒོམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པའི་ཤེས་
Chinese
了知自性犹如虚空般光明，并且了知一切杂染和清净的法都是突发的，就像虚空中出现云和雾，以及云雾消散一样，不是心的本性，而是因缘的力量所致，如幻象般显现，从而完全了知身体等的自性，这是非常殊胜的。转生的差别是：声闻的念住禅修是为了阻止转生轮回，而菩萨们虽然不会因贪执轮回的业和烦恼而转生，但为了利益众生，会随愿受生为帝释天、梵天、转轮王等，拥有圆满的身体和受用，从而成办他利，但不会生起烦恼和贪执等。即使受生为低劣的凡夫和旁生等，也不会沮丧、衰败和有烦恼地受生，因此非常殊胜。成为大尺度的差别是：菩萨们是自性根器敏锐者，而且念住禅修也是为了自他二利而修，并且是修习人法二无我的行者。因此，即使在凡夫位时短暂地修习，虽然因为没有获得圣位而禅修微小，但也胜过声闻和独觉的念住禅修，并且是成为伟大的。以殊胜之相而超胜是：获得八地后，圆满修习四念住，在无需勤作而任运成就时，菩萨以与他者相混和接近相混和之相而修习，这是最为殊胜的。八地菩萨中的一位修习四念住，其他各地的菩萨们也同样修习，他人修习时自己也同样修习，因此从这方面来说称为相混和接近相混和，即是融入一个意义之中。或者说，从七地最初获得八地的刹那称为相混和，从第二个刹那开始到未进入九地之间称为接近相混和，经论中是这样说的。禅修的差别是：菩萨修习念住是为了不舍弃一切众生的大悲心，以及证悟二种无我的智
English
Realizing that one's own nature is like the clear light of the sky, and realizing that all defiled and purified dharmas are sudden, like clouds and fog appearing in the sky, and like the clearing of clouds and fog, they are not the nature of the mind, but arise suddenly due to the power of conditions, appearing like illusions, thereby completely knowing the nature of the body and so on, which is particularly excellent. The difference in rebirth is that the mindfulness meditation of the Shravakas is to prevent rebirth in Samsara, while Bodhisattvas, although they do not take rebirth due to the karma and afflictions of attachment to Samsara, they willingly take rebirth as Indra, Brahma, Chakravartin, etc. for the benefit of sentient beings, possessing perfect bodies and enjoyments, thereby accomplishing the benefit of others, but they do not generate afflictions and attachments, etc. Even if they take rebirth as inferior ordinary beings and animals, etc., they take rebirth without being discouraged, degenerated, or afflicted, so it is particularly excellent. The difference of becoming a great measure is that Bodhisattvas are those with sharp natural faculties, and mindfulness meditation is also practiced for the sake of both self and others, and they are practitioners who meditate on the non-self of both persons and dharmas. Therefore, even if they practice briefly in the state of ordinary beings, although the meditation is small because they have not attained the noble stage, it is still superior to the mindfulness meditation of Shravakas and Pratyekabuddhas, and it becomes great. Being superior with the aspect of excellence is that after attaining the eighth Bhumi, the four mindfulnesses are completely practiced, and when it is spontaneously accomplished without effort, the Bodhisattva meditates with the aspect of being mixed with others and closely mixed, which is the most excellent. When one Bodhisattva of the eighth Bhumi practices the four mindfulnesses, the Bodhisattvas of other Bhumis also practice them, and when others practice, oneself also practices, so from this aspect it is called mixed and closely mixed, that is, integrated into one meaning. Alternatively, the moment of first attaining the eighth Bhumi from the seventh Bhumi is called mixed, and from the second moment until not entering the ninth Bhumi is called closely mixed, as stated in the commentaries. The difference in meditation is that the Bodhisattva's practice of mindfulness is for the sake of great compassion that does not abandon all sentient beings, and the wisdom of realizing both non-self.
Tibetan
རབ་ཆེན་པོས་ནས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཉན་རང་གི་དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་ལས་འཕགས་སོ། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་དྲན་ཉེ་བསྒོམས་པས་རྒྱུན་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་བཞི་ཐོབ་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་བསྒོམ་པས་ས་བཅུ་ཐོབ་པ་དང་། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པས་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་བསྒོམ་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་ལྔས་བསྟན་ཏེ། བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་ནི་ལུས་ཅན་གཞན་ཉན་རང་རྣམས་དང་མཚུངས་པ་མེད་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྒོམ་པ་དང་བསྒོམ་བྱའི་ངོ་བོ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ལ་ཁྱད་ཞུགས་པས་སོ། །ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་སྤང་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་འཕེལ་བར་བྱ་བའོ། །ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་པོ་གང་གི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ལ། རྟེན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་པ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟེན་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་མི་ཉན་མི་སེམས་མི་སྒོམ་པ་ནི་ཉེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉན་རང་གི་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་གི་མཚན་མའི་རྣམ་པ་ཅན་ནས། ས་བཅུ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་མི་འཐོབ་པ་ཡང་དག་འགྲུབ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་པ་ཡིན་པའི་བར་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ཡང་དག་སྤོང་བའི་དོན་མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའོ། །ཡང་དག་སྤོང་བ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འཁོར་བ་ འདིར་ཚངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་ལུས་བཟུང་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡི་དུས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་དེ་དག་གིས་མི་གོས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ལ་འདུན་པ་དང་། གནོད་སེམས་དང་། གཉིད་རྨུགས་དང་། རྒོད་འགྱོད་དང་། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་དག་ནི་དོར་བ་ཡི་ཆེད་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་
Chinese
由于伟大的原因而完全成就，因此胜过声闻缘觉的忆念修习。圆满成就果位的差别是：声闻缘觉们修习忆念，获得预流等四种果位。菩萨修习四念住，获得十地，并且获得佛陀的果位，因此极为殊胜。第二，修习四正断，以五颂来阐述。坚定菩萨们的四正断，与其他有情声闻缘觉不同，因为是为了所有众生的利益而修习，并且所修习的自性在四念住上有所差别。四正断是：未生起的罪恶不善之法不令生起，已生起的罪恶不善之法断除，未生起的善法令生起，已生起的善法令增长。如果有人问，这四正断是作为什么对治来修习的呢？是作为四念住的违品过患的对治来修习的。菩萨的四念住，依靠等十四种相已经阐述过了，为了断除那些违品过患。依靠大乘的听闻、思维、修习，它的违品是不听闻、不思维、不修习大乘之法，这就是过患。同样，要知道对治的违品，从声闻缘觉的清净、安乐、常、我的相状，到不能获得十地和佛陀的果位，是成就的违品过患。这简略地阐述了四正断的意义。四正断的详细分类是：菩萨们为了众生的利益，在此轮回（世界）中，获得梵天、帝释、转轮王等的身体，在享用圆满受用的时候，为了不被贪欲等烦恼所控制，不被它们所染污，而修习四正断。同样，为了舍弃贪欲、嗔恚、睡眠、掉悔、怀疑这五盖而修习，以及大乘的
English
Because of being completely accomplished by great causes, it is superior to the mindfulness meditation of Hearers and Solitary Realizers. The distinction of perfectly accomplishing the result is: Hearers and Solitary Realizers, by meditating on mindfulness, attain the four fruits such as Stream-enterer. Bodhisattvas, by meditating on the four close placements of mindfulness, attain the ten bhumis, and by attaining the fruit of the Buddha's bhumi, it is particularly excellent. Secondly, the meditation on the four right abandonments is taught in five verses. The four right abandonments of steadfast Bodhisattvas are not the same as other sentient beings, Hearers, and Solitary Realizers, because they are meditated for the benefit of all sentient beings, and the nature of what is meditated differs in the four close placements of mindfulness. The four right abandonments are: not to generate unwholesome and sinful dharmas that have not arisen; to abandon unwholesome and sinful dharmas that have arisen; to generate wholesome dharmas that have not arisen; and to increase wholesome dharmas that have arisen. If one asks, what are these four right abandonments meditated as a remedy for? They are meditated as a remedy for the faults that are contrary to the four close placements of mindfulness. The fourteen aspects, such as the basis, of the Bodhisattva's four close placements of mindfulness have already been explained, in order to abandon those faults that are contrary to them. Relying on the hearing, thinking, and meditating on the Dharma of the Great Vehicle, the fault that is contrary to it is not listening, not thinking, and not meditating on the Dharma of the Great Vehicle. Similarly, one should know that the faults that are contrary to the remedy, from the aspects of purity, happiness, permanence, and self of Hearers and Solitary Realizers, to not attaining the ten bhumis and the Buddha's bhumi, are the faults that are contrary to accomplishment. This briefly explains the meaning of the four right abandonments. The detailed classification of the four right abandonments is: Bodhisattvas, for the benefit of sentient beings, in this samsara (world), taking the bodies of Brahma, Indra, Wheel-turning King, etc., when enjoying abundant possessions, in order not to be controlled by afflictions such as desire, and not to be defiled by them, they meditate on the four right abandonments. Similarly, they meditate in order to abandon the five obscurations, namely desire, malice, sleepiness, restlessness, regret, and doubt, and the Great Vehicle's