Tibetan
ནི་རང་གིས་མངོན་དུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་ནི་བདག་གིས་དོན་འདི་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་རེ་བ་དྲག་པོས་སྨོན་པ་བྱེད་པ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་མདོ་སོགས་གསུང་རབ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ་ལ་ཡིད་བྱེད་བཅུ་གཅིག་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞིས་བསྟན་དོན། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པས་ཞེས་པ་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་སྟེ། ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་མིང་དོན་བསྲེས་ཏེ་དོན་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཡིན་ལ་དེས་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚིག་དང་དོན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བཙལ་བར་བྱ་ཞིང་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་བ་ཐོབ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། །རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བར་གྱི་བསམ་གཏན་ཞེས་པ་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་བསམ་ གཏན་གཉིས་ཐོབ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ཐོབ་པ་ན་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རོ་གཅིག་པས་ཀྱང་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ་རྟོག་དཔྱོད་བཅས་པའི་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་འདི་གསུམ་ནི་བློའི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་གསུམ་མོ། །སེམས་དྲུག་གི་ནང་ནས་ཆོས་ཀྱི་མིང་ཙམ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་ནི་ཚིག་ལ་འཛིན་པའང་སྡུད་དོ། །མིང་ཙམ་དུ་མདོ་སྡེ་དེ་ཡི་བསྟན་དོན་མཐའ་དག་སྡོམས་དང་ཞེས་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པའི་དོན་དང་ཚིག་མང་པོ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་པའི་མིང་གི་དོན་དུ་འདུས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་ནི་མདོ་སྡེ་དེའི་དོན་རྣམས་བགྲང་འཇལ་སོགས་བཞི་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལམ་ནི་མིང་དོན་དེ་གཉིས་ཀ་བསྡོམས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་མ་འབྲེལ་བའི་དུས་ན། ཞི་གནས་ཀྱིས་མིང་དང་ཚིག་ལ་དམིགས་ལྷག་མཐོང་གིས་དོན་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ནམ་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ན་མིང་དང་དོན་སོ་སོར་མི་དམིགས་ཀྱི། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་མགོ་མཉམ་དུ་འབྲེལ་ཏེ་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞི་གནས་ཡིད་བྱེད་ད
Chinese
是为了自己现证的缘故。之后瑜伽士心中生起强烈的希望，祈愿“我一定要获得这个意义”，这就是祈愿之心。像这样通过六种心，如理作意经部等圣教的意义，有十一种作意。以“以意的言说”等四句偈颂来阐述其意义。所谓“以意的言说”，就是意的分别念。意识将名相与意义混合，了知“这个意义是这样的”，这就是有意的分别念，并且以此持续不断地寻求、审查和研究圣教的词句和意义，这就是具有寻思和伺察的，是不可能获得初禅近分的。以及以获得初禅正行少分的心。没有寻思但具有伺察，就是所谓的中间禅，也就是初禅的特殊正行和获得二禅的心，应当各自进行审查。当获得三禅和四禅的正行时，因为没有寻思和伺察，所以作意是无法用寻思和伺察来表达的，因为在等持中成为一味，所以也应当进行审查，这三种具有寻思和伺察的作意等，是智慧的自性三种分类。在六种心中，也包括仅仅执持法之名相的心和执持词句的心。所谓仅仅是名相中，经部的所有教义都包含在内，意思是说，般若波罗蜜多所阐述的意义和成百上千的词句等意义，都包含在般若波罗蜜多这个名称的意义中，像这样执持心，应当知晓这是止观的道。胜观的道，应当知晓是对经部的意义进行计数、衡量等四种方式的辨别。止观双运的道，应当知晓是将名相和意义二者都归纳在一起。在止观没有双运的时候，止观专注于名相和词句，胜观专注于意义。当止观双运的时候，不分别执著名相和意义，而是将二者合二为一，止观并驾齐驱地专注于此。止观作意。
English
It is for the sake of self-manifestation. Then, the yogi generates a strong hope and prays, "I must obtain this meaning," which is the mind of aspiration. Thus, through the six minds, there are eleven ways of attending to the meaning of the sacred teachings such as the Sutras in accordance with the Dharma. The meaning is explained in four verses, such as "with the expression of mind." The so-called "with the expression of mind" is the mind's conceptualization. The consciousness mixes the name and meaning, and knows "this meaning is like this," which is the mind with conceptualization, and with this, it continuously seeks, examines, and researches the words and meanings of the scriptures, which is with investigation and analysis, and it is impossible to obtain the preliminary stage of the first dhyana. And with the mind that has attained a small part of the actual first dhyana. Without investigation but with analysis, it is the so-called intermediate dhyana, which is the special actual practice of the first dhyana and the mind that has attained the second dhyana, and should be examined separately. When the actual practice of the third and fourth dhyanas is attained, because there is no investigation and analysis, the attention cannot be expressed by investigation and analysis, because it becomes one taste in samadhi, so it should also be examined, these three attentions with investigation and analysis, etc., are the three divisions of the nature of wisdom. Among the six minds, it also includes the mind that only holds the name of the Dharma and the mind that holds the words. The so-called only in the name, all the teachings of the Sutra are included, meaning that the meaning and hundreds of thousands of words, etc., explained by the Prajnaparamita, are included in the meaning of the name Prajnaparamita, like this holding the mind, it should be known that this is the path of Shamatha and Vipassana. The path of Vipassana should be known as the discrimination of the meaning of the Sutra in four ways such as counting and measuring. The path of uniting Shamatha and Vipassana should be known as the combination of both name and meaning. When Shamatha and Vipassana are not united, Shamatha focuses on name and words, and Vipassana focuses on meaning. When Shamatha and Vipassana are united, they do not separately focus on name and meaning, but combine the two into one, and Shamatha and Vipassana focus on it equally. Shamatha attention.
Tibetan
ང་། ལྷག་མཐོང་ཡིད་བྱེད་དང་། ཟུང་འབྲེལ་ཡིད་བྱེད་འདི་གསུམ་ནི་ལམ་གྱི་ ངོས་ནས་དབྱེ་བ་གསུམ་མོ། །ཡང་དམིགས་པས་ཕྱེ་བ་གསུམ་ནི་མཚན་མ་གསུམ་སྟེ། ཞི་གནས་གྱི་མཚན་མ་དང་། རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་མཚན་མ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་གསུངས་པ། སེམས་འཕྲོ་ཞིང་རྒོད་པར་གྱུར་ན་གཡེང་བ་དང་འཁོར་བའི་སྐྱོན་བསམས་ནས་ཕྱིར་མི་འཕྲོ་པར་སེམས་ནང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། སེམས་རྨུགས་པ་དང་ཞུམ་པར་གྱུར་ན་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ། སངས་རྒྱས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནམ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཞུམ་པ་ལས་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཏེ་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོད་པ་ན་ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ལྷག་མཐོང་གིས་སེལ་མི་ནུས་པས་ཞི་གནས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །རྨུགས་པ་དང་ཞུམ་པ་དང་གཉིད་ནི་ཞི་གནས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ལྷག་མཐོང་གིས་བསལ་དགོས་པས། ཞུམ་པའི་སེམས་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་གཟུང་སྟེ། རྒོད་པ་ཡང་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཞི་བར་བྱ་ཞིང་། ཞུམ་རྒོད་མེད་པར་མཉམ་པར་གྱུར་ན་དེ་གའི་དང་དུ་མི་གཡོ་བར་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་བྱེད་པས་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གུས་སྦྱོར་གྱི་ཡིད་བྱེད་དང་རྟག་སྦྱོར་གྱི་ཡིད་བྱེད་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པས་ཡིད་བྱེད་སྔ་མ་དེ་རྣམས་ལ། དུས་རེས་འགའ་ཙམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པར་རྟག་ཏུ་བྱ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཡིད་བྱེད་རྣམས་ལ་སྤྲོ་ཞིང་གུས་པར་བྱ་སྟེ་ལམ་དེ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་གདམས་ ངག་གི་དོན་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ། དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏད་ནས་ཞེས་སོགས། རྟག་ཏུ་རྒྱུ་ཡོངས་འཛིན་པར་བྱེད་ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ། བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཐོག་མར་འདོད་ཁམས་པའི་སེམས་ནང་དུ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་སྐད་གཅིག་མི་སྡོད་པར་གློག་དང་ང་དང་སྤྲིན་ལྟར་གཡོ་བ་རྒྱ་མཚོའི་རླབས་ལྟར་དགག་པར་དཀའ་བའི་རྣམ་རྟོག་རྣམས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུས་རིམ་པར་བརྟུལ་ཏེ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ནི། དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ནི་རང་གི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་ནས་བཞག་པ་དང་། དེ་ལྟར་བཞག་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མི་སྡོད་པར་རྣ
Chinese
我，胜观作意和，双运作意这三种是道的方面上的三种差别。又，以所缘区分的三种是三种相，即止住之相和，胜取之相和，舍置之相这样讲的。心散乱和掉举时，思维掉举和轮回的过患，不向外散乱，心在内部平等安住，是作意止住之相，心昏沉和下沉时，作意胜观之相。作意佛和三摩地的功德或者诸法的自共相，从下沉中使心胜取而向上提策是必须的，因为掉举时与胜观相顺，胜观不能遣除，所以作意止住。昏沉和下沉以及睡眠是与止住相顺的，所以必须用胜观遣除。下沉的心是作意胜观之相而胜取，掉举也是作意止住之相而使之寂静。无有下沉掉举而平等时，就在那个状态中不摇动地作意舍置之相，而置于舍置中。像那样修习的一切，也要以恭敬串习的作意和恒常串习的作意这二者不间断地受持，所以对于以前的那些作意，不是偶尔一时行持，而是恒常作意，对于作意们要欢喜和恭敬，而与道相结合。第二，以修习诀窍之义的方式作意之理。从“于所缘上系心”等，到“恒常执持因”之间所说的，仅仅以思惟的智慧不能使道的功德现前，所以必须一心专注地修习，而且，最初没有将欲界的心在内部平等安住，所以一刹那也不停留，像闪电和猿猴以及云彩一样摇动，像海浪一样难以阻挡的分别念们，以九种住心的方式次第调伏，在内部如实安住而成就三摩地的道理是：在任何所缘上，自己的心都一心专注地系住安住，像那样安住也一刹那也不停留，
English
I, the Vipashyana attention and, the Yuganaddha attention, these three are three differences in terms of the path. Also, the three divided by the object are the three characteristics, namely the characteristic of quiescence, the characteristic of taking up, and the characteristic of equanimity, as stated. When the mind is distracted and agitated, thinking about the faults of distraction and samsara, not scattering outwards, but keeping the mind evenly within, is attending to the characteristic of quiescence. When the mind is dull and depressed, attending to the characteristic of Vipashyana. Attending to the self and common characteristics of the qualities of the Buddha and Samadhi or the Dharmas, from depression, the mind must be taken up and uplifted, because when agitated, it is in accordance with Vipashyana, Vipashyana cannot eliminate it, so attend to quiescence. Dullness and depression and sleep are in accordance with quiescence, so they must be eliminated by Vipashyana. The depressed mind is taken up by attending to the characteristic of Vipashyana, and agitation is also pacified by attending to the characteristic of quiescence. When there is no depression or agitation and it is even, then in that state, without wavering, attend to the characteristic of equanimity, and place it in equanimity. All of that which is meditated upon in that way must also be practiced continuously with the attention of respectful practice and the attention of constant practice, so for those previous attentions, not just engaging in them occasionally, but always attending to the task, and being joyful and respectful towards the attentions, and combining them with the path. Second, the way to attend to the meaning of the instructions through the door of meditation. From "focusing the mind on the object," etc., up to "always holding the cause," it is shown that the qualities of the path cannot be manifested by mere intellectual wisdom, so one must meditate with one-pointedness. Also, initially, not having evenly placed the mind of the desire realm within, it does not stay for a moment, moving like lightning and monkeys and clouds, the thoughts that are difficult to stop like ocean waves, are gradually subdued by the nine ways of abiding the mind, and the way to achieve Samadhi by truly abiding within is: on any object, one's own mind is focused and kept with one-pointedness, and even if it is kept like that, it does not stay for a moment,