Chinese
由于各种不利因素会成为修行的障碍，所以首先要考察地点，谨慎行事，不要随意开始修行。依靠殊胜的善知识是所有功德的殊胜因缘，那么善知识的特征是什么呢？凡是进入大乘的菩萨，听闻大量的经教，通达证悟的真谛，并且见到其意义，善于为他人说法或讲解，慈爱他人，不厌倦为他人做事，这样的善知识，要知道是值得依靠的大善知识。那么自身如何好好发愿呢？修行之人自身要追求大乘佛法，以三种智慧作为目标，这是好的目标；不满足于微小的善根，尽力积累福德和智慧资粮，这是好的依靠；当内心散乱和掉举时，认为这是过失，忆念止观的相，这是舍弃；当内心沮丧和昏沉时，思维佛菩萨的功德、禅定的利益以及诸法的 自相和共相，提升心力，这是修习胜观的相，从而舍弃沮丧；当既不沮丧也不掉举时，就在这种状态中修习舍的相，安住不动，像这样，止观舍三种相是瑜伽修行者的好方法，要具备这些；不满足于自身所处的阶段，要使地和道越来越高，或者完全进入，这是好的；通过止观之门恒常进入道，这是结合的好的自性。像这样，对于具备五种好的自性之义，一心一意地投入或者具有发愿的盔甲，这就是自身好好发愿。由于往昔积累的福德，今生安住在这样适宜的地方，遇到善知识和佛法等，内心获得欢喜；脱离了八无暇，获得了闲暇；身体没有疾病
English
Since various unfavorable factors can become obstacles to practice, one must first examine the location and act cautiously, and not start practicing arbitrarily. Relying on a noble spiritual friend is the supreme cause of all virtues, so what are the characteristics of a noble spiritual friend? Any Bodhisattva who has entered the Mahayana, who has heard a great deal of scriptural teachings, who has understood the truths of realization, and who has seen their meaning, who is skilled in speaking or explaining the Dharma to others, who is loving to others, and who is not tired of doing things for others, such a noble person, know that they are a great spiritual friend worthy of reliance. So how does one make good aspirations for oneself? The practitioner himself must pursue the Mahayana Dharma, taking the three wisdoms as the goal, which is a good goal; not being satisfied with small roots of virtue, but striving to accumulate merit and wisdom as much as possible, which is a good reliance; when the mind is scattered and agitated, considering this a fault, remembering the signs of calm abiding, which is abandonment; when the mind is depressed and dull, thinking about the qualities of the Buddhas and Bodhisattvas, the benefits of Samadhi, and the self and general characteristics of all phenomena, raising the mind's strength, which is cultivating the signs of Vipassana, thereby abandoning depression; when there is neither depression nor agitation, then in this state cultivate the sign of equanimity, abiding without moving, like this, the three signs of calm abiding, insight, and equanimity are good methods for yogis, and one must possess these; not being satisfied with one's own stage, but making the grounds and paths higher and higher, or completely entering, which is good; constantly entering the path through the gate of calm abiding and insight, which is the nature of a good combination. Like this, for the meaning of possessing the five good natures, to devote oneself wholeheartedly or to have the armor of aspiration, this is to make good aspirations for oneself. Due to the merit accumulated in the past, in this life one dwells in such a suitable place, encountering spiritual friends and the Dharma, etc., and the mind obtains joy; having abandoned the eight non-freedoms, one has obtained leisure; the body is without illness.
Tibetan
ས་ཆོས་ལ་སྦྱོར་རུང་བ་དང་། སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་འདི་ལྔའི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི། སྔོན་ཆད་ཀྱི་ཚེ་རབས་དག་ཏུ་བསོད་ནམས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ད་ལྟ་དེའི་འབྲས་བུ་སྣང་བས་ན་དུ་བས་མེ་བཞིན་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ནི་དམིགས་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཡིན་པས་དེ་བཤད་པ་ལ་མདོར་བསྡུས་ཙམ་བསྟན་པ་དང་། སླར་ཡང་ཕྱེས་ཏེ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས་འཁོར་བ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་ཉོན་མོངས་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་བའི་ཤེས་རབ་དམིགས་པ་མེད་པ་བསྟན། སེམས་ཅན་ཆེད་དུ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོར་ནས་རང་གཅིག་པུ་ཞི་བར་འཇུག་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་འགལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་དཀྱུས་གཅིག་ཏུ་བཤད་ན། དམན་ལམ་པ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ལམ་གྱིས་སྤངས་ཏེ་ཟད་ནས་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་བཟུང་ནས་འཁོར་འདས་ལ་སྐྱོན་ཡོན་དུ་ཞེན་པའི་བསམ་པ་དྲག་པོས་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཞི་བར་འཇུག་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པས་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བ་སྟེར་བའི་ཐབས་མཁས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་ཀྱང་འཁོར་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ། མཐར་སྲིད་ཞིར་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་པས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཚུལ་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབུམ་པ་ལས། འདོད་ཆགས་མ་གཏོགས་པར་འདོད་ཆགས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་གཞན་ང་མི་སྨྲའོ་ཞེས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ གསུངས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་གྱི་ངེས་འབྱུང་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ནི་མ་གཏོགས་པ། གང་ཕྱིར་ཆོས་གཞན་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སམ་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ནར་ངེས་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་འ
Chinese
能与地法相结合，以及心所堪能的禅定，和对于二谛之义进行辨别的智慧，具备这五种功用的因是，往昔的生世中所做的福德，现在显现其果报，犹如烟中的火一样，必定是往昔的福德。第二，大乘的修持之体性是无缘之智慧，以及不舍弃一切有情的大悲心，因此，为了阐述它，先作简略的指示，然后再次展开阐述，分为两种。首先，以“法界是”等三颂，视轮回为过患，从而显示不特意断除烦恼的无缘智慧。以“有情为了”等两颂，显示舍弃有情而独自寂静，与大乘的修持相违背。如果将这些放在一起阐述，小乘行者认为烦恼是自性存在的，通过道断除，穷尽后获得涅槃，因此以强烈的执着轮回和涅槃为过患和功德的念头，舍弃轮回而进入寂静。而菩萨因为烦恼本身没有自性，所以烦恼本身给予解脱，凭借具有不分别的智慧方便，虽然不完全舍弃轮回，却不被轮回的过患所染污，行持菩萨的行径。最终获得不住有寂的涅槃，因此宣说了以无缘智慧不分别地证悟轮涅平等性的方式。如《十万般若波罗蜜多经》中说：“除了贪欲之外，我不说有其他的从贪欲中出离”，嗔恚和愚痴也同样如此宣说。意思是说，只有贪欲才能从贪欲中出离，而不是其他的出离，具有这样的密意，因为除了法界本身之外，没有其他的法，因为一切法的实相或体性或自性，都确定只是法界如是性，没有丝毫存在与此不同的法尘，因此诸佛宣说从贪欲等中出离。
English
The cause of these five functions, which are the ability to combine with the earth element, the samadhi that the mind is capable of, and the wisdom that distinguishes the meaning of the two truths, is the merit accumulated in previous lifetimes. Now, its fruit appears, and like fire in smoke, it is certainly the merit of the past. Secondly, the essence of the practice of the Mahayana is the wisdom of non-objectification and the great compassion of not abandoning all sentient beings. Therefore, to explain it, a brief instruction is given first, and then it is explained again in detail, divided into two. First, with the three verses beginning with "The realm of Dharma is," it is shown that the wisdom of non-objectification does not intentionally abandon afflictions by viewing samsara as a fault. With the two verses beginning with "For the sake of sentient beings," it is shown that abandoning sentient beings and entering tranquility alone contradicts the practice of the Mahayana. If these are explained together, the Hinayana practitioners believe that afflictions are inherently existent, and by abandoning them through the path, they are exhausted and Nirvana is attained. Therefore, with the strong thought of clinging to samsara and Nirvana as faults and virtues, they abandon samsara and enter tranquility. However, because afflictions themselves have no inherent nature, Bodhisattvas are given liberation by the afflictions themselves. By virtue of having the skillful means of non-conceptual wisdom, although they do not completely abandon samsara, they are not defiled by the faults of samsara, and they practice the conduct of Bodhisattvas. Ultimately, they attain Nirvana that does not abide in existence or peace. Therefore, the way of realizing the equality of samsara and Nirvana through non-conceptual wisdom without objectification is taught. As it is said in the Hundred Thousand Prajnaparamita Sutra: "I do not say that there is any other liberation from desire other than desire," and the same is said of hatred and delusion. The meaning is that only desire can liberate from desire, not other liberations, and it has such a secret meaning, because there is no other dharma other than the realm of Dharma itself, because the reality or essence or nature of all dharmas is determined to be only the realm of Dharma as such, and there is not even a particle of dharma that exists differently from it. Therefore, the Buddhas declare liberation from desire and so on.
Tibetan
དོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཡིན་པར་དགོངས་པ་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་རང་གྲོལ་བར་ཤེས་ན་གཉེན་པོ་གཞན་དུ་འཚོལ་མི་དགོས་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲོལ་པའི་ཉོན་མོངས་ཞིག་གལ་ཏེ་ཡོད་པར་ལྟ་ན། དེ་སུས་ཀྱང་བཀྲོལ་མི་ནུས་ཏེ་སྤང་དུའང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་རྣམས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་བཅིང་གྲོལ་མེད་པར་བསྟན་པ་བཞིན། འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང་། ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དག་པའི་ལེའུ་ལས། ངེས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅེས་སོགས་དང་། རང་རིག་བདག་ཉིད་དག་པ་ཉིད། །དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་འདི་དག་དགོངས་གནད་གཅིག་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་དང་བྱང་ཆུབ་གཅིག་པར་གསུངས་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མ་གཏོགས་པར་གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་ ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ནི་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྟན་པ་ལ། བློ་ལྡན་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་དེ་ལྟར་འདོད་དོ། །ཞེས་མདོ་རྣམས་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེའི་གཞི་ལགས་སོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་ན་ཉོན་མོངས་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འབྱུང་བར་ཅིས་མ་གྱུར་སྙམ་ན། དེ་ནི་དགོངས་དོན་ཚུལ་བཞིན་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཆགས་སོགས་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པར་དེ་དང་དེའི་མཚན་མར་ཞེན་པས་འཆིང་བ་ཡིན་ལ། གང་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། ཆགས་སོགས་ཐ་མལ་རང་མཚན་པ་དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དེས་ན། ཆགས་སོགས་དེ་ཡིས་ཆགས་སོགས་དེ་དག་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དང་། མཚན་མར་མི་དམིགས་པས་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་གང་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་གདོད་ནས་ཟད་པ་དང་གདོད་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པར་འགྱུ
Chinese
考虑到贪欲等就是那些，所以这样说。像这样，如果认识到烦恼的自性本来就是完全清净的，并且知道烦恼本身能使烦恼自我解脱，那就不需要寻找其他的对治方法。如果认为存在一种不能通过自身本性解脱的烦恼，那么谁也无法解脱它，也无法舍弃它。因此，正如在名相乘的究竟意义的经部中，宣说一切法本来就没有束缚和解脱一样。在果金刚乘中也是如此。《喜金刚续》第二品瑜伽清净章节中说：“必须说一切事物的清净即是如来藏”等等，以及“自性本觉即是清净，清净不由他者而解脱”等等。这些所说的意义是一样的，没有差别。同样，说无明和菩提是相同的，也是因为除了法界之外，没有其他的法，因此，所有的一切烦恼都显示为自性菩提的体性。有智慧的菩萨们认识到佛陀的密意就是这样，所以也这样认为。正如经部中所说，烦恼是菩提金刚的基础等等。如果说烦恼本身必定能从烦恼中解脱，那么为什么所有行持烦恼的众生不能必定解脱呢？这是因为没有如实地理解密意。他们因为不了解贪欲等的真如，而执着于它们的相状，所以被束缚。因为菩萨们了解贪欲等的真如就是法界的自性，并且如实地进入，因此，就能从平凡的自相中解脱。因此，贪欲等就能从贪欲等中必定解脱。因为不执着贪欲等的事物和相状，所以贪着和嗔恨都不会产生。之后，认识到贪欲等的自性，证悟到本来就灭尽和本来就不生的意义，就能获得证悟灭尽不生智慧的大菩提。
English
Considering that greed and so on are those, it is said in this way. Like this, if one recognizes that the nature of afflictions is inherently completely pure, and knows that afflictions themselves can self-liberate afflictions, then there is no need to seek other antidotes. If one thinks that there is an affliction that cannot be liberated by its own nature, then no one can liberate it, and it cannot be abandoned. Therefore, just as in the sutras of definitive meaning of the Nominal Vehicle, it is proclaimed that all dharmas are inherently without bondage and liberation. It is also the same in the Resultant Vajra Vehicle. In the second chapter of the Hevajra Tantra, the chapter on pure yoga, it says, "It must be said that the purity of all things is suchness," and so on, and "Self-awareness itself is purity, purity is not liberated by others," and so on. The meaning of these sayings is the same, there is no difference. Similarly, saying that ignorance and bodhi are the same is also because there is no other dharma other than the Dharmadhatu. Therefore, all afflictions are shown to be the nature of self-nature bodhi. Wise Bodhisattvas recognize that the Buddha's intention is like this, so they also think like this. As it is said in the sutras, afflictions are the basis of bodhi vajra, and so on. If afflictions themselves must be liberated from afflictions, then why can't all sentient beings who practice afflictions be liberated? This is because the meaning is not understood as it is. They are bound because they do not understand the suchness of greed and so on, and are attached to their characteristics. Because Bodhisattvas understand that the suchness of greed and so on is the nature of the Dharmadhatu, and enter into it as it is, therefore, they can be liberated from ordinary self-characteristics. Therefore, greed and so on can definitely be liberated from greed and so on. Because one does not cling to the things and characteristics of greed and so on, attachment and hatred will not arise. Afterwards, recognizing the nature of greed and so on, realizing the meaning of being originally exhausted and originally unborn, one can obtain the great bodhi of the wisdom of realizing exhaustion and non-arising.