Tibetan
བཅུ་བཞི་པ་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ལེའུ། བཅུ་བཞི་པ་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ལེའུ། དེ་ལྟར་ཆོས་འཚོལ་བས་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་དེས་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་པས་སྒྲུབ་པའི་ལེའུ་ལ་སྤྱིར་བསྟན། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད། དོན་བསྡུ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་བློ་ལྡན་གཉིས་ལ་སོགས་ཚིགས་བཅད་དྲུག་གིས་བསྟན་ཏེ། མདོ་ལས་སྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ལ། དོན་ཀུན་ཤེས་དང་། ཆོས་ཀུན་ཤེས་པ་དང་། ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་པ་དང་། མཐུན་པར་ཞུགས་པ་དང་། མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན། ཞེས་ཚིག་ལྔས་བསྟན་པ་ལྟར། དང་པོ་དོན་ཀུན་ཤེས་པ་ནི། བློ་ལྡན་མོས་སྤྱོད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་བདེན་པ་གཉིས་སམ། ཡང་ན་ཀུན་བརྟགས་མེད་པ་དང་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཡོད་པ་གཉིས་ལ། ལོག་པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པ་རྣམ་སྤངས་ཞེས་པ། མོས་སྤྱོད་པས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཐུན་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་གཞན་ལ་ལྟོས་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པས་ལོག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ན་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མོས་སྤྱོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱིས། གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་དག་ལ་བདག་མེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀུན་ཤེས་ནས་ཞེས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་མིང་དང་མཚན་མ་དང་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་མེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས། གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་མེད་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་མེད་པ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཀྱང་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་མེད། འཛིན་པའི་ངོ་བོར་མེད་པས་བདག་གཉིས་པོ་དེ་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་དོན་ལ་ཡེ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་པར་ཀུན་ནས་ཤེས་སོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཞི་གཞན་དབང་གི་སེམས་སེམས་བྱུང་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པ་བསྙོན་མེད་བསླུ་མེད་དུ་གྲུབ་པ་འདི་ལ་སུས་ཀྱང་མེད་ཅེས་བརྗོད་མི་རིགས་ཏེ་འདི་མེད་ན་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པའང་ཡེ་ནས་མི་སྲིད་ན་ཡང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཡོད་པ་ལ་སུ་ཡང་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཞན་དབང་ཡོད་ཀྱང་ཡང་དག་མིན་རྟོག་སྡུག་བསྔལ
Chinese
第十四品 成就所求之品。 第十四品 成就所求之品。 如是，求法者以多闻具足，故应修持佛法，故于修持品中，总说、别说、义摄三者。初者，以具慧二者等六颂宣说，经中宣说修持之种种差别，即通达一切义、通达一切法、于法随法修行、随顺趣入、行随顺法。如是五句所示，初通达一切义者，具慧信行之菩萨，于二谛，或于无遍计、他起、圆成实有二者，所谓离邪性与真实性。以信行通达二无我，与彼真如相符，较之世间智，即非颠倒，故亦非邪性。然既是世间法，较之出世间智，亦非真实性，故是远离二者之自性。如是，以信行之空性、无愿、无相三摩地，于人及法二者，通达二种无我之后。以空性之三摩地，通达人与法仅是名、相、记号与施设，了知遍计之自性为空性之后，人我亦无能取之自性，亦无所取之自性。色声等诸法之我亦无能取之自性，亦无所取之自性，故二我如兔角般，于义本不曾有，如是通达。显现能取所取二者之所依，他起之心与心所，即非真实之遍计，于名言中存在，然一切烦恼与轮回之种种痛苦，无可否认、真实不虚地成立，对此，任何人皆不应说无，若无此者，则一切烦恼与清净之安立亦根本不可能，然于轮回与涅槃二者之存在，无人能争辩故。如是，虽有他起，然非真实之分别痛苦。
English
Chapter Fourteen: The Chapter on Accomplishing What is Desired. Chapter Fourteen: The Chapter on Accomplishing What is Desired. Thus, a seeker of Dharma, endowed with much learning, should practice the Dharma. Therefore, in the chapter on practice, there are three aspects: general explanation, specific explanation, and summarizing the meaning. The first aspect is explained through six verses beginning with "The Wise One." The sutras explain the various distinctions of practice, such as knowing all meanings, knowing all Dharmas, practicing the Dharma in accordance with the Dharma, entering in accordance with it, and acting in accordance with the Dharma. As the five phrases indicate, the first, knowing all meanings, refers to a Bodhisattva who is wise and engages in practice. Regarding the two truths, or the two aspects of non-conceptualization, other-powered nature, and perfect nature, namely, being free from wrongness and reality. By practicing with faith, one realizes the two selflessnesses, which are in accordance with suchness. Compared to worldly wisdom, it is not inverted, so it is not wrong. However, since it is worldly, compared to transcendental wisdom, it is not reality either. Therefore, it is the nature of being completely separated from both. Thus, through the three samadhis of emptiness, wishlessness, and signlessness, one knows all about the two types of selflessness in beings and phenomena. Through the samadhi of emptiness, one understands that beings and phenomena are merely imputed by names, signs, symbols, and terms. Having understood that the nature of conceptualization is emptiness, the self of a person has neither the nature of being grasped nor the nature of grasping. Similarly, the self of phenomena such as forms and sounds has neither the nature of being grasped nor the nature of grasping. Therefore, these two selves, like rabbit horns, have never existed in reality. Thus, one understands completely. The basis for the appearance of the two, grasper and grasped, is the other-powered mind and mental factors, which are unreal conceptualizations. These exist nominally, and all defilements and various sufferings of samsara are undeniably and truly established. No one should say that these do not exist, because if they did not exist, the establishment of all defilements and purification would be impossible. However, no one can dispute the existence of samsara and nirvana. Thus, although there is other-powered nature, it is not true conceptual suffering.