Tibetan
ངས་བཅུ་གསུམ་གྱིས་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང་སེམས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་དུ་ཆོས་བཙལ་བ་ནི། ཐར་ བའི་ས་བོན་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མོས་པས་སྤྱོད་པ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་གི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་སྒོའི་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྙེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་གྱི་ཚེ་ན་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པ་དང་བདག་གཞན་མཉམ་པའི་སེམས་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་ཆོས་རྟོགས་པ་ནི་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་ཕྱེ་བའི་རྣམ་གྲངས་གསུམ་ནི། བརྟན་པ་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །ཡང་བྱང་སེམས་དེ་དག་གི་ནི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ན་སྤང་བྱ་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་སྟེ། བསམ་པ་མི་བརྟན་པ་དང་། དགེ་སྡིག་གི་གྲོགས་ཀྱིས་འགྱུར་བ་དང་། སྒྲིབ་གཉིས་མ་སྤངས་པ་དང་། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་སྤང་བྱ་བར་ཆད་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་མེད་པས་བར་ཆད་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་ཆོས་རྟོགས་པ་ནི་དབང་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། མངོན་ཤེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་དབང་འབྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྤང་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གསུམ་དང་། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་འཚོལ་བ་ནི། ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་བཞི་སྟེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཚོགས་ལམ་དང་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པའི་བར་དུ། ཆོས་སྐུའི་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་མ་ཐོབ་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ མཆོག་གི་དུས་ན་གཟུང་འཛིན་སྤངས་པས་ཆོས་སྐུའི་ཆ་ཤས་རྙེད་པས་སྐུ་དང་བཅས་པ་ཞེས་འགྲེལ་ཆེན་དུ་གསུངས། ཁ་ཅིག་མོས་སྤྱོད་ཚོགས་ལམ་འབྲིང་གི་བར་སྐུ་མེད་དང་། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ནས་སྦྱོར་ལམ་བཞིར་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྗེས་མཐུན་རིམ་གྱིས་རྙེད་པ་སྐུ་བཅས་ཞེས་ཀྱང་གསུངས། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་བདེན་དོན་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་བ་བཅས་པ་ཐོབ་པའི་སྐུ་རྙེད་པའམ་ཐོབ་པ་དང་། ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱིས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་མེད
Chinese
我所说的十三种是：从凡夫位时听闻正法和思维开始，直到以信解行地的世间最胜法以下求法，是增长解脱之种子，故名为增长。从以信解行地的世间最胜法时获得法之门径的相续三摩地开始，到初地至七地之间，称为具有增上意乐，因为要证悟二无我和获得自他平等之心。从八地到十地之间证悟的法称为大，因为要获得无分别任运成就的智慧。如此以证悟来区分的三种名称，被认为是坚定的菩萨们完全寻求的法。此外，这些菩萨的世间最胜法以下信解行地，是有应断除的障碍，即意乐不坚定，受善恶友的影响，以及未断除二障。从初地到七地之间，没有那些应断除的障碍之法，故为无障碍。同样，从八地到十地之间证悟的法称为自在，因为能自在地成就无分别、神通和清净佛土。如此从应断除的角度分为三种。此外，菩萨们寻求的法，从获得的角度分为四种：凡夫在资粮道和加行道忍位之间，因为没有获得法身之类同因的无分别，所以没有法身。在世间最胜法时，因为舍弃了能取所取，所以获得了法身的一部分，故《释论》中说为具有身。有些人说，在信解行地的资粮道中品之间没有身，从获得资粮道上品法之门径的相续三摩地开始，到加行道四者，次第获得法身之因的无分别智慧随顺，故为具有身。从初地到七地之间，获得现见真谛的有勤作的无分别智慧之身，或者说获得。从八地到十地之间，以无勤作的无分别智慧……
English
What I have said about the thirteen is: From the time of ordinary beings, starting with listening to and contemplating the sacred Dharma, and seeking the Dharma up to the stage of practice with faith below the highest worldly Dharma, it is called increasing because it increases the seed of liberation. From the time of practicing with faith, when the continuous samadhi of the gateway to Dharma is attained at the highest worldly Dharma, up to the time between the first and seventh bhumis, it is called having superior intention, because it is to realize the two selflessnesses and attain the mind of equality between self and others. The Dharma realized from the eighth to the tenth bhumis is called great, because it is to attain the spontaneously accomplished wisdom of non-discrimination. Thus, the three divisions distinguished by realization are considered to be the Dharma that steadfast Bodhisattvas fully seek. Furthermore, for those Bodhisattvas, in the stage of practice with faith below the highest worldly Dharma, there are obstacles to be abandoned, namely, unstable intention, being influenced by virtuous and non-virtuous friends, and not having abandoned the two obscurations. From the first to the seventh bhumis, there are no Dharmas of obstacles to be abandoned, hence it is unobstructed. Similarly, the Dharma realized from the eighth to the tenth bhumis is called powerful, because one has power to spontaneously accomplish non-discrimination, clairvoyance, and purification of Buddha-fields. Thus, it is divided into three from the perspective of what is to be abandoned. Furthermore, the Dharma sought by Bodhisattvas is divided into four from the perspective of attainment: Ordinary beings, between the accumulation path and the forbearance of the application path, do not have the Dharmakaya because they have not attained the non-discrimination that is the cause similar to the Dharmakaya. At the time of the highest worldly Dharma, because grasping and being grasped are abandoned, a part of the Dharmakaya is attained, hence the commentary says it is with body. Some say that there is no body between the intermediate stages of the accumulation path in the stage of practice with faith, and from the attainment of the continuous samadhi of the gateway to Dharma in the superior stage of the accumulation path, up to the four of the application path, the non-discriminating wisdom that is the cause of the Dharmakaya is gradually attained in accordance, hence it is with body. From the first to the seventh bhumis, the body of non-discriminating wisdom with effort that directly sees the truth is attained, or it is said to be attained. From the eighth to the tenth bhumis, with the non-discriminating wisdom without effort...
Tibetan
་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་བཞིའོ། །ཡང་ང་རྒྱལ་ཡོད་མེད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་གསུམ་ནི། ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་གྱི་ཤས་མང་བ་དང་། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་ང་རྒྱལ་ཕྲ་བ་དང་ཞེས་ཀུན་བརྟགས་སྤངས་པ་དང་གཉིས་པ་ནས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་ཅི་རིགས་སུ་སྤངས་པས་སོ། །ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པས་ང་རྒྱལ་མེད་པར་འདོད་དོ། །བཞི་པ་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཙལ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཡོན་ཏན་འགྲུབ་པ་དང་། སྤང་བྱ་སྤང་བ་གཉིས་ལས་དང་པོ་བརྟན་ཆོས་གཟུགས་དང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་ཅན་ལུས་དང་། གཟུགས་ཅན་མིན་པ་སེམས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དེའི་ཆ་ཤས་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཆོས་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མིན་པ་ཚོར་འདུ་འདུ་ བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བཞི་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་མེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཆོས་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཤེས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མཐོང་སྒོམ་གྱི་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་དུ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པ་ཡང་ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དང་། ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ན་ཡང་སྟོབས་སོགས་ཡོན་ཏན་མི་ཟད་པ་ཡང་ཆོས་ལ་བརྩོན་པ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དེ་ལྟར་ཆོས་བཙལ་ཞིང་ཉམས་སུ་བླངས་པས་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་གཟུགས་མིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་ཞི་བ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་། མི་ཟད་པ་བཞི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཚངས་པས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་འཚོལ་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་ནི་དཀོན་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེར་འདུ་ཤེས་པ། ནད་མེད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་སྨན་དུ་འདུ་ཤེས་པ། མངོན་པར་ཤེས་པས་ཕྱུག་པའི་ཕྱིར་ནོར་དུ་འདུ་ཤེས་པ། མི་ཟད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་པར་འདུ་ཤེས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའང་། ཆོས་ནི་དུས་རེས་འགའ་ལས་ཕྲད་དཀའ་ཞིང་། ཕྲད་ན་དོན་ཆེ་བས་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་འདོད་པ་འཇོ་བ་ཡིན་ལ་སྐབས་འདིར་རིན་པོ་ཆེ་མཛེས་ཤིང་དག་པ་ལྟ་བུའི་མཚན་དཔེ་འང་འཇིག་རྟེན་ན་དཀོན་པས་ཆོས་ལ་རིན་པོ་ཆེར་འདུ་ཤེས་སུ་བྱ་བ་དང་། སྨན་གྱིས་ནད་སེལ་བ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་སྨན་གཞན་གྱིས་གསོ་མི་ནུས་པ་ཉོན་མོང
Chinese
四、由自然成就而使身完全圆满。再者，以有无我慢来划分有三种：从胜法以下，各自的凡夫时期，我慢的成分较多；从初地到七地之间，我慢微薄，因为舍弃了遍计所执，从第二地开始，也随各自的情况舍弃了俱生我慢。从八地到十地之间，由于无分别的智慧完全成熟，所以认为没有我慢。第四，对于完全寻求佛法的果实，成就功德，以及所断和断除二者，首先是稳固之法，色等，为一个偈颂：对于稳固者，完全寻求佛法的果实，是有色之身，以及无色之心，次第成就色的功德，三十二相和八十随形好，因为通过闻思修佛法，才能成就这些。同样，对于无色，受想行识四蕴，使没有贪嗔等烦恼之病的原因也是佛法，因为了知佛法后修持，就能使见道和修道所断的一切烦恼永远寂灭。获得神通的自在也是依靠佛法而产生的，即使在无余涅槃中，力量等功德不尽也是由于精勤佛法而产生的，因此，如此寻求并修持佛法，就能获得有色之功德和无色之功德，平息烦恼之病，以及自在和不尽四者。梵天请问经中说：具足四法，菩萨就会寻求佛法。四者是：因为稀有而视为珍宝，因为是无病之因视为医药，因为富于神通而视为财富，因为是不尽之因视为涅槃。这样说也是，佛法是偶尔才能遇到的，遇到则意义重大，所以像珍宝一样看待是适宜的，此时珍宝美丽清净之类的比喻，世间也稀有，所以要将佛法视为珍宝，像医药能治病一样，佛法的甘露是其他医药所不能治愈的烦恼
English
Fourth, the body is completely perfected through spontaneous accomplishment. Furthermore, there are three divisions based on the presence or absence of pride: From the Excellent Dharma downwards, during the time of individual ordinary beings, the element of pride is greater; from the first to the seventh bhūmi, pride is subtle, because the conceptually imputed is abandoned, and from the second onwards, innate pride is also abandoned as appropriate. From the eighth to the tenth bhūmi, it is believed that there is no pride because the non-conceptual wisdom is fully matured. Fourth, with regard to the fruit of completely seeking the Dharma, the accomplishment of qualities, and the two aspects of what is to be abandoned and abandonment, the first is the stable Dharma, form, etc., which is one verse: For those who are stable, the fruit of completely seeking the Dharma is the body with form and the mind without form, gradually accomplishing the qualities of form, the thirty-two major marks and the eighty minor marks, because these are accomplished through hearing, thinking, and meditating on the Dharma. Similarly, for the formless, the four aggregates of feeling, perception, formation, and consciousness, the cause of being without the illness of afflictions such as attachment and aversion is also the Dharma, because by knowing and practicing the Dharma, all the afflictions to be abandoned on the paths of seeing and cultivation are permanently pacified. Obtaining mastery over the superknowledges also arises from relying on the Dharma, and even in nirvana without remainder, inexhaustible qualities such as strength also arise from diligence in the Dharma. Therefore, by seeking and practicing the Dharma in this way, one obtains the qualities of form and the qualities without form, the pacification of the illness of afflictions, as well as mastery and inexhaustibility. In the Sutra Requested by Brahma, it is said: A bodhisattva will seek the Dharma if he possesses four qualities. These four are: regarding it as a jewel because it is rare; regarding it as medicine because it is the cause of being without illness; regarding it as wealth because it is rich in superknowledges; and regarding it as nirvana because it is the cause of being inexhaustible. This is also said because the Dharma is difficult to encounter except occasionally, and when encountered, it is of great significance, so it is appropriate to regard it as a jewel. At this time, the example of a jewel being beautiful and pure is also rare in the world, so the Dharma should be regarded as a jewel, and just as medicine cures illness, the nectar of the Dharma can cure afflictions that other medicines cannot.