Tibetan
ས་པའི་ནད་ཞི་བའི་སྨན་ཆེན་པོར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ནོར་ནི་ཉུང་ཞིང་རྒྱ་ཆུང་ལ་འཛད་པས་འཇིག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཤེས་ པ་སོགས་ཀྱི་མཐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཛད་པ་མེད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཐོབ་པས་ནོར་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཏན་དུ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་གཏན་དུ་བདེ་བའམ་གང་ཐོབ་ནས་གཏན་དུ་མི་ཟད་པ་ཞི་བ་བསིལ་བ་བདེ་བ་གྱ་ནོམ་པའི་བདག་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་སུ་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཙལ་བས་སྤངས་བྱ་བཅུ་སྤོང་སྟེ་གང་ཞེ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་གཡེང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཅུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་ཆོས་འཚོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། སྐུར་བ་འདེབས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དུ་མ་ཉིད་དམ་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དེའི་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཅུ་པོ་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་སྤང་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོད་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་གསུངས་པ། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ཆོས་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་པས་བསལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དབང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ཡོད་པ་དང་། དོན་དམ་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ནི་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པས་མཐའ་མིན་ནོ། །མེད་པའི་མཐའ་བསལ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཞེས་པས་ཐ་སྙད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་གང་ཟག་ཡོད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་པ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པར་བཟུང་ན་ཡོད་པའི་མཐའ་ཡིན་པས་དེ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་གསུངས་ཏེ་གང་ཟག་ཏུ་སྣང་ཡང་དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་དེ་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་མ་ཡིན་ལ་ཐ་
Chinese
视其为平息大地疾病的伟大药物，世间财物稀少、范围狭小且会耗尽，终将毁灭，而以圣法所显现的通达等神力圆满具足，获得无尽的权势，故视其为财富。圣法是使生老等一切痛苦永远止息的对治，因此应将其视为恒常安乐，或获得后永不耗尽，寂静、清凉、安乐、富饶的自性，如涅槃一般。第二，通过全面寻求佛法，舍弃应断除的十种，即什么呢？即与证悟真如相违背的散乱之分别念，这十种分别念在《般若波罗蜜多》中有所阐述，如下：寻求佛法的佛子们应舍弃存在、不存在、增益、诽谤四种分别念，同样，舍弃一的分别念、多或异的分别念、诸法自性的分别念、其差别的分别念、如名一般的于义的分别念、如义一般的于名的执著分别念这十种，通过了知佛法之义而如实断除。如是说，在《般若波罗蜜多十万颂》中说：菩萨明明存在，却不真正见到菩萨。空性之义，若执着诸法在名言上不存在，则是断灭空，故应排除，因为他缘起、缘起的显现是存在的，胜义谛圆成实性作为法性是存在的，因此对存在如实地认识存在，就不是边。为了遣除无的边，说菩萨明明存在，以此显示了名言缘起的显现此补特伽罗是存在的。即使如此，如果凡夫俗子们像分别那样，执着补特伽罗的我的存在，就是存在的边，因此为了对治它，说不真正见到菩萨，即虽然显现为补特伽罗，但其中没有称为我的事物，我与蕴聚既非一也非
English
Recognizing it as the great medicine that pacifies the diseases of the earth, worldly wealth is scarce, small in scope, and exhaustible, ultimately leading to destruction. In contrast, the sacred Dharma, with its fully endowed powers such as manifest knowledge, grants inexhaustible and great dominion, thus it is regarded as wealth. The sacred Dharma is the antidote that permanently ends all suffering such as birth and aging, therefore it should be regarded as constant bliss, or as that which, once obtained, never diminishes, a state of peace, coolness, happiness, and abundance, like Nirvana itself. Secondly, by thoroughly seeking the Dharma, one abandons the ten things to be abandoned. What are they? They are the ten kinds of discursive thoughts that are contrary to the realization of Suchness, which are explained in the Perfection of Wisdom Sutra as follows: Sons of the Victorious One who seek the Dharma should abandon the four kinds of discursive thoughts: existence, non-existence, exaggeration, and denigration. Similarly, they should abandon the discursive thoughts of oneness, multiplicity or difference, the self-nature of phenomena, the distinctions thereof, the discursive thoughts of meaning as it is in name, and the clinging to name as it is in meaning. These ten should be correctly abandoned through understanding the meaning of the Dharma. It is said that in the Hundred Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra, it is said: Although a Bodhisattva exists, one does not truly see the Bodhisattva. The meaning of emptiness, if one clings to the non-existence of phenomena in name, is nihilistic emptiness, and should be eliminated, because dependent arising and the appearance of dependent arising exist, and the ultimate reality, the perfectly established nature, exists as the Dharma-nature, therefore, to truly recognize existence as existence is not an extreme. To eliminate the extreme of non-existence, it is said that although a Bodhisattva exists, this shows that the appearance of nominal dependent arising, this person, exists. Even so, if ordinary people cling to the existence of a self of a person as they imagine, it is the extreme of existence, therefore, to counteract it, it is said that one does not truly see the Bodhisattva, that is, although it appears as a person, there is no thing called self in it, the self is neither one with the aggregates nor
Tibetan
དད་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་ནས་འདི་མན་ཆད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་སྟོན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་བའི་མཐའ་བསལ་བའི་གཉེན་པོར། གཟུགས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྣང་ཡང་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་མེད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་པས་གཟུགས་ཀུན་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་བསལ་ནས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཡོངས་གྲུབ་མེད་པར་སྐུར་བ་འདེབས་པ་བསལ་ཏེ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཤན་ལེགས་པར་མ་ཕྱེས་པར་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ལྟ་བའོ། །ཚུལ་དེ་གཉིས་ལ་དགོངས་ནས་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་གཉིས་ཀ་འགོག་པར་མཛད་ཀྱི་ཁས་ལེན་གང་ཡང་མེད་པའི་ ཐམས་ཅད་བྱུང་རྒྱལ་དུ་འགོག་པ་ལུགས་འདིས་ཆེད་དུ་འགོག་རྒྱུའི་ཕྱོགས་སྔར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ། གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་མ་ཡིན། གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཅན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་བརྟགས་པ་དང་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་འཁྲུལ་པའི་བློའི་ཡུལ་དང་ཕྱི་མ་དཔྱད་བཟོད་པ་མ་འཁྲུལ་པའི་བློའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སོ། །ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། གཟུགས་སྟོང་པའོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཅན་ནམ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྟོང་པར་གནས་ཀྱི་དེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་མེད་དེ་མེའི་ཚ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན་ཞེས་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བཞི་རེ་བཞི་རེ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་ལྟ་བུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དང་། བུམ་པ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་རྟོག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་མིང་
Chinese
因为不观察信。由此显示了有情无我，从这以下显示了法无我。为了对治增益和诽谤的边，说“色以自性空，也不是以空性”。因为色等诸法显现，却不成立为彼和彼的自性，所以说以自性空，由此显示了色只是遍计所执，从而破除了实有的增益。说“也不是以空性”，破除了对空性全无成立的诽谤，没有很好地区分有无的界限，执着一切都不存在，这是诽谤的见解。考虑到这两种方式，说“也不是有，也不是无”，遮止了二者，没有任何承诺的 以偶然的方式遮止一切，这种方式预先认为是要特意遮止的方面。对治执着为一。说“色的空性是什么，那不是色。什么是色，那不是空性”。法相色等和法性是空性。遍计所执和圆成实二者不是一，因为前者是不可分析的，是错乱意识的对境，后者是可分析的，是不错乱意识的对境。对治执着为异。说“色是空，空性是色。空性也不是色之外的。色不是空性之外的”。意思是，显现为法相或能取所取的二者安住于空性，除此之外没有叫做空性的东西，如同火的热性一样，因为那些法的自性是空性。如是也于《解深密经》中说：“行界和胜义的体性，是一和异的离戏体性。谁执着为一和异，那些人是没有如理趣入的”，如是对于执着为一和异的每一个，都说了四个过失。如同瓶子一样，执着为自己的体性，以及如同瓶子是无常一样，执着为它的差别之法，为了对治这二者，说了“什么是色，那只是名”等等，名
English
Because one does not observe faith. Thus, it shows the selflessness of persons, and from here onwards, it shows the selflessness of phenomena. As an antidote to eliminating extremes of superimposition and denigration, it says, "Form is empty of its own nature, and it is not even by emptiness." Because phenomena such as form appear, but do not establish as that and its own nature, it is said to be empty of its own nature, thereby showing that form is merely imputed, thus eliminating the superimposition of being truly existent. Saying "it is not even by emptiness" eliminates the denigration of emptiness being completely unestablished, and holding onto everything as non-existent without properly distinguishing the boundaries of existence and non-existence is the view of denigration. Considering these two ways, it says, "it is neither existent nor non-existent," negating both, without any commitment. This method of negating everything in an accidental way presupposes the aspect that is to be specifically negated. An antidote to conceptualizing as one. It says, "Whatever is the emptiness of form is not form. Whatever is form is not emptiness." The object of dharma, such as form, and the nature of dharma are emptiness. The two, imputation and perfection, are not one, because the former is unanalyzable, the object of deluded consciousness, and the latter is analyzable, the object of non-deluded consciousness. An antidote to conceptualizing as different. It says, "Form is empty, emptiness is form. Emptiness is not other than form. Form is not other than emptiness." It means that what appears as the object of dharma or the apprehended and the apprehender abides in emptiness, and there is nothing called emptiness apart from that, just like the heat of fire, because the nature of those dharmas is emptiness. As it is also said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: "The realm of formations and the nature of ultimate reality are the nature of being free from one and different. Whoever conceptualizes as one and different, those have not entered properly," just as four faults each were spoken of for each of those who hold to one and different. Like a vase, conceiving it as its own nature, and like a vase is impermanent, conceiving it as its distinguishing characteristic, to counteract these two, it is said, "Whatever is form is merely a name," etc., name.