Tibetan
་པའི་མོས་པའམ་མི་ལྡན་པའི་མོས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ས་དང་པོར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་གི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ་དང་ལྡན་པའི་མོས་པ་ལ། ཚོགས་བསགས་པའི་མོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་འདྲའི་ཚོགས་དང་མི་ལྡན་པའི་མོས་པ་ལ་ཚོགས་མ་བསགས་པའི་མོས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་ཡང་ཚོགས་བསགས་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གྱི་དབང་གིས་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་པ་རྒྱ་ཆེ་ཆུང་དང་བརྟན་མི་བརྟན་དུ་འགྱུར་རོ། །ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མོས་པ་ནི་བརྟན་པར་ཞུགས་པའི་མོས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གི་མོས་པ་ལ་བྲི་བ་དང་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་པའི་ས་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མོས་པ་ནི་ རིང་དུ་སོང་པའི་མོས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མོས་པ་དང་ལྡན་པས་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་འབད་རྩོལ་གྱི་ས་ལས་རིང་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་མོས་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་ནས། གཉིས་པ་མོས་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཆོས་བཅུ་དྲུག་ནི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས་བསྟན་ཏེ། ཆོས་ལ་དད་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་མང་བ་སྟེ་ཤས་ཆེར་གྱུར་ན། དེས་སྐྱེས་པའི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ། སྔོན་དང་ད་ལྟར་མོས་པ་ལན་འགར་བྱུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་ཏེ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་ན་དད་པ་དེ་ཡལ་བར་འགྱུར་བས་སོ། །ལེ་ལོ་ནི་དད་པ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ། དད་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་མི་བརྩོན་པའི་ལེ་ལོ་ཅན་ལ་དད་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་འཁྲུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདས་པའི་དད་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་གཟུང་བའི་དངོས་པོར་ཆགས་པ་དང་། དེ་ལ་འཛིན་པ་ད་ལྟར་གྱི་མོས་པ་ལ་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་ཆགས་པ་བྱུང་བ་དེས། གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོར་མ་ཞེན་པའི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་དེས་ན་གཟུང་བའི་མོས་པ་དང་། འཛིན་པའི་མོས་པ་གཉིས་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་བཤད་པ་དང་། གྲོགས་ངན་ཏེ་སྡིག་པའི་གྲོགས་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། གྲོགས་ལས་བླངས་པའི་མོས་པའི་བར་གཅོད་ཡིན་ཏེ། སྔར་དགེ་བའི་གྲོགས་ལས་བླངས་པའི་མོས་པ་ཡོད་པའམ་སྡིག་གྲོགས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་བསྟན་པས་ཆུད་ཟ་བ་དང་། སྡིག་གྲོགས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ལ་དགེ་བའི་བཤེས་ཀྱིས་བསླབས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་མོ
Chinese
被称为具信或不具信。在第一地，对于成为证悟法界之因的信行之地，具有积累一个无数劫的二资粮的信，称为积累资粮之信。对于不具有如此资粮的信，称为未积累资粮之信。总的来说，依靠是否积累资粮，对于大乘的信会变得广大或狭小，稳固或不稳固。从第一地到第七地的菩萨的信，被称为安住于稳固的信，因为他们的信不会减少或衰退。从第八地到第十地的安住于清净地的菩萨们的信，被称为久远的信，因为他们具有无分别任运成就的信，远离了有相的分别和勤作之地，所以如此宣说。如是，以两个偈颂显示了信的分类。第二，阻碍信的十六种法，以不作意等三个偈颂显示。对于法的信心，如果不作意增多，那么就会阻碍由此产生的信。虽然过去和现在已经多次产生信，但是如果不持续作意，那么信心就会消失。懈怠会阻碍未生之信的生起，因为对于不勤奋生起信心的懈怠者，信心不会生起。所谓的瑜伽错乱，是指对于过去生起的信心，执着于所取之境，以及对于现在之信，执着于能取之境。由此，会阻碍不执着于能取所取之境的如理作意之三摩地瑜伽。因此，宣说会阻碍所取之信和能取之信。恶友，即罪恶之友，不善知识，是阻碍从朋友处获得的信。即，先前从善友处获得的信，会被恶友显示非法而浪费，或者被恶友所控制的人，从善知识的教导中产生的信
English
It is called having faith or not having faith. In the first ground, for the faith that becomes the cause of realizing the Dharmadhatu, in the place of faithful conduct, the faith that possesses the accumulation of the two accumulations for one countless kalpa is called the faith of accumulating accumulations. The faith that does not possess such accumulations is called the faith of not accumulating accumulations. In general, depending on whether or not accumulations are accumulated, faith in the Mahayana becomes vast or small, stable or unstable. The faith of the bodhisattvas from the first to the seventh ground is called the faith of entering into stability, because their faith does not diminish or decline. The faith of the bodhisattvas who reside on the pure grounds from the eighth to the tenth ground is called the faith that has gone far, because they possess the spontaneously accomplished faith of non-discrimination, and it is said that it has gone far from the place of appearance-based discrimination and effort. Thus, the two verses show the categories of faith. Secondly, the sixteen dharmas that obstruct faith are shown by three verses, such as non-attention. If non-attention to faith in the Dharma increases, it obstructs the faith that arises from it. Although faith has arisen many times in the past and present, if it is not maintained and not paid attention to, that faith will disappear. Laziness obstructs the arising of faith that has not arisen, because faith does not arise in the lazy who do not strive to generate faith. What is called disturbed yoga is attachment to the object taken as the object aimed at in the faith generated in the past, and attachment to the object of grasping in the present faith. This obstructs the yoga of samadhi, which is proper attention without attachment to the object of grasping and the object of being grasped. Therefore, it is said to obstruct the faith of the grasped and the faith of the grasper. Bad friends, that is, sinful friends, non-virtuous spiritual friends, are obstacles to the faith taken from friends. That is, the faith previously taken from virtuous friends is wasted by the sinful friends showing non-dharma, or the faith arising from the teachings of virtuous friends to those who are controlled by sinful friends.
Tibetan
ས་པ་མི་སྐྱེས་པས་སོ། །དགེ་རྩ་བསགས་པ་ཞན་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ། བདག་ཉིད་ལ་རིགས་དང་ མོས་པའི་ས་བོན་ཡོད་ཀྱང་དགེ་བ་ཆེར་མ་བསགས་ན་བདག་ཉིད་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་སོགས་ལ་མོས་པ་མི་འབྱུང་བས་སོ། །རྟག་བདེ་གཙང་བདག་གི་རྣམ་པས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་མ་ནོར་པའི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ་མི་རྟག་པ་སོགས་ཚུལ་བཞིན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་མེད་པས་ནི་མངོན་དུ་བའམ་མངོན་སུམ་པའི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ། མངོན་སུམ་པའི་མོས་པ་ནི་ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་མེད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་ལ། རྐྱེན་དེ་བཞི་ལ་བག་ཡོད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་ལེ་ལོ་བཞི་ནི་བག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེས་དེ་ལྟར་བར་དུ་གཅོད་དོ། །དྲང་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཙམ་ཐོས་ཀྱི་ངེས་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སོགས་མ་ཐོས་པ་ལྟ་བུ་དོན་ཉི་ཚེ་བ་སྟོན་པའི་ཐོས་པ་ཉུང་བ་ཡིས་སྒྲས་བྱུང་གི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ་གང་མ་ཐོས་པ་དེའི་དོན་མི་ཤེས་པས་དེ་ལ་མོས་པ་མི་འབྱུང་ཞིང་ངེས་དོན་གྱི་ཕྱོགས་མ་ཐོས་པ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སྐྲག་ནས་མི་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་མི་དགོས་པར་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དང་། ཐོས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་དགོས་པར་ཐོས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཉུང་ངུས་ཆོག་པར་འཛིན་པས་ནི། ཚོལ་བའི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ། དེས་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དྲངས་པའི་མོས་པ་མི་བསྐྱེད་པའམ་ཅུང་ཟད་བསྐྱེད་ཀྱང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་མཐར་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པར་སྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐོས་པའི་དོན་ལ་བསམ་པའམ་ཅུང་ཟད་བསམ་ན་ཡང་རྒྱ་ཆེར་མ་བསམ་པར་བསམ་པ་ཉུང་ངུས་ཆོག་པར་འཛིན་པས་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསམ་བྱུང་གིས་ཚོལ་བའི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ། མདོར་ན་ཐོས་ བསམ་ཉུང་ངུས་ཆོག་འཛིན་ནི། བསམ་བྱུང་གི་མོས་པ་མི་སྐྱེ་བའམ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་ལེགས་པར་རྫོགས་པའི་གེགས་ཡིན་ནོ། །ཞི་བ་ཙམ་གྱི་ང་རྒྱལ་ནི། ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་བཟུང་ནས་ལྷག་མཐོང་མི་སྐྱེད་པར་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཡེང་བའི་རྣམ་རྟོག་ཞི་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེས་ལྟ་བའི་མོས་པའམ་སྒོམ་བྱུང་གི་མོས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་དེ། ལྷག་མཐོང་མེད་པར་ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་བདེན་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་བསམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་བཟུང་ནས་བསྒོམ་པ་ལ་མི་སྦྱོར་བ་ཡང་ལྟ་བའི་མོས་པའི་གེགས་ཡིན་ནོ། །བལྟ་
Chinese
因为没有出生之地。善根积累薄弱会障碍自性之信，即使自性具有种姓和信心的种子，如果没有积累大量的善根，自性就不会生起对大乘佛法等的信心。以常乐我净的形象不如理作意，会障碍无误之信，因为不能如理了知无常等。放逸会障碍现前或现量之信，因为现量之信是从无贪嗔痴和精进的因缘所生，这四个因缘称为不放逸，贪嗔痴懈怠四者称为放逸，因此它会如此障碍。仅仅听闻不了义的经部，而没有听闻了义的空性之法等，像这样听闻甚少宣说暂时之义，会障碍由词句而生的信心，因为没有听闻的法义不了解，因此不会对其生起信心，并且没有听闻了义方面的人，会对空性等深奥之义感到恐惧而不生信心。认为不需要思惟和修习，仅仅听闻就足够了，以及认为不需要广大的听闻，听闻任何少许的法就足够了，这些会障碍寻求之信。因为这样不会生起由思所成慧所引导的信心，或者即使生起少许，也不能广大和究竟圆满地生起，并且即使思惟听闻之义或者稍微思惟，也没有广大地思惟，而是认为稍微思惟就足够了，这样也会像前面一样，以思所成慧障碍寻求之信。总之，认为听闻和思惟少许就足够了，是不生起思所成信，或者即使生起少许也不能良好圆满的障碍。仅仅寂止的慢心，就是执着于仅仅寂止就足够了，而不生起胜观，对外散乱的分别念寂止就满足的慢心，会障碍见解之信或者修所成之信，因为没有胜观，仅仅寂止不能证悟真谛。不仅如此，认为仅仅思惟就足够了，而不与修习相结合，也是见解之信的障碍。
English
Because there is no place of birth. Weak accumulation of merit will hinder the self-nature of faith, even if the self-nature has the seed of lineage and faith, if it does not accumulate a lot of merit, the self-nature will not generate faith in Mahayana Buddhism and so on. Thinking improperly with the image of permanence, bliss, purity, and self will hinder the unerring faith, because it cannot properly understand impermanence and so on. Negligence will hinder the present or direct faith, because direct faith arises from the causes of non-greed, non-hatred, non-ignorance, and diligence. These four causes are called non-negligence, and the four of greed, hatred, ignorance, and laziness are called negligence, so it will hinder in this way. Only hearing the sutras of provisional meaning, and not hearing the teachings of definitive meaning such as emptiness, like this, hearing little that speaks of temporary meaning, will hinder the faith arising from words, because the meaning of what has not been heard is not understood, so faith will not arise in it, and those who have not heard the definitive meaning will be afraid of the profound meaning of emptiness and so on and will not generate faith. Thinking that there is no need to think and practice, and that hearing alone is enough, and thinking that there is no need for extensive hearing, and that hearing any little teaching is enough, these will hinder the seeking faith. Because in this way, the faith led by the wisdom arising from thinking will not arise, or even if it arises a little, it cannot arise extensively and ultimately completely, and even if thinking about the meaning of hearing or thinking a little, it is not thinking extensively, but thinking that thinking a little is enough, this will also hinder the seeking faith with the wisdom arising from thinking as before. In short, thinking that hearing and thinking a little is enough is an obstacle to not generating faith arising from thinking, or even if it arises a little, it cannot be well and completely fulfilled. The arrogance of mere tranquility, that is, clinging to the fact that mere tranquility is enough, and not generating insight, the arrogance of being satisfied with the tranquility of external distracting thoughts, will hinder the faith of view or the faith arising from meditation, because without insight, mere tranquility cannot realize the truth. Moreover, thinking that mere thinking is enough, and not combining it with practice, is also an obstacle to the faith of view.