Tibetan
ད་ཅིང་དགའ་བས་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བསྔགས་པའི་སྒོ་ནས་དེར་འཇུག་པར་གདམས་པར་ཆེར་འོས་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ཚིགས་བཅད་བརྒྱད་ལས། དང་པོ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་དང་བྲལ་བ་རྣམས་བདེ་བ་བཞི་ལས་ཉམས་པའི་ཚུལ་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འོས་པས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་འོས་པའམ་ཆེར་འོས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་སྤངས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་བདེ་བ་བཞི་ལས་ཉམས་ཏེ། སེམས་ཅན་གཞན་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་སྤང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བཞག་པའི་དོན་ལ་སེམས་པའི་བདེ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་དེ་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་ཕན་པ་ཕྲ་མོ་ཙམ་བསྒྲུབས་ཀྱང་བྱང་སེམས་རྣམས་རང་གི་དོན་དེ་ཐོབ་པ་ལས་ལྷག་པར་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེ་ན་སྤངས་རྟོགས་ ཕུན་ཚོགས་ལ་བཀོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། དེ་ན་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པའི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་མཆོག་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཚད་མེད་པ་དེ་ལས་ཉན་རང་རྣམས་ཉམས་པར་གྱུར་ཏེ་དེ་དག་གིས་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཤེས་ཤིང་རྙེད་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བདེ་བ་མཆོག་སྐྱེ་ཞིང་། ཉན་རང་རྣམས་རང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་ཤེས་པ་ཙམ་ལས་དགའ་བ་ཉི་ཚེ་བ་འབྱུང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགའ་བ་ལྟར་རྒྱ་མི་ཆེ་བ་དང་། དགོངས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ནི་ཐེག་ཆེན་ལས་གསུངས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྐྱེ་མི་འགག་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཟབ་མོའི་དོན་གཏན་ལ་ཕབས་པ་དང་། ཚིག་ལ་ཡང་དགོངས་པ་དང་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམས་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཡིད་བདེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉན་རང་ལ་མེད་ཅིང་དེ་དག་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ལམ་ཉི་ཚེ་བ་ཙམ་ཤེས་པའི་བདེ་བ་མྱོང་ངོ་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐར་ཐུག་པའམ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟོང་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་ཟད་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཐོབ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉན་རང་ལ་མེད་དེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་བཞིན་དུ་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཙམ་རྟོགས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་བཞིན་མ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་མི་ བསྐྱེད་པས་བདེ་བ་བཞི་པོ་དེ་སྤངས་ནས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཙམ་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཉན་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་དགའ་བ་སྤངས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་འོས་པར་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ན་ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱོ་བའི་འཇིགས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། བློ་ལྡན་ཞེས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ས་དང་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པའི་ལས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་དང་སྒོ་གསུམ་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་མཐའ་ཡས་པའི་ཉེས་པ་བྱེད་པ་ལས་སེམས་རབ་ཏུ་བསྡམས་ཏེ་སླན་ཆད་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཐོབ་བོ། །ཇི་ལྟར་སྡིག་པ་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ཐོབ་པས་ན་ངན་སོང་གསུམ་དུ་འགྲོ་བའི་འཇིགས་པ་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དགེ་བ་འཕེལ་བ་དང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུན་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་དུས་རྟག་ཏུ་དགེ་བ་ལ་གནས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ཡང་དགའ་ལ། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་དག་གིས་ཀྱང་དགའ་བར་འགྱུར་བས་ན་རྟག་ཏུ་སྐྱོ་བའི་འཇིགས་པ་མེད་དེ་དགེ་བའི་དབང་གིས་ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བ་མང་པོ་མྱོང་བ་ན་ཡང་དགའ་ལ། བརྩེ་བ་འཕེལ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ གཞན་གྱི་དོན་དུ་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་ཚ་གྲང་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་མྱོང་ཡང་དགའ་བཞིན་དང་དུ་ལེན་པས་ནམ་ཡང་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དེ་འཁོར་བར་སྐྱོ་བར་མི་འགྱུར་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་མི་བྱ་བར་དང་དུ་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་གདམས་པའོ། །གསུམ་པ་འཁོར་བ་འདིར་གནས་ན་སེམས་ཅན་གྱིས་ལོག་སྒྲུབ་མང་བས་དེ་བཟོད་དཀའ་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྐྱོ་བ་མི་སྐྱེ་ལ་ཇི་ལྟར་རང་གི་དགེ་བ་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་ཐོབ་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བདག་ལས་གཞན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་ཕྱིར་རང་གི་ལུས་དང་ནི་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བར་ལུས་སྲོག་བཏང་ནས། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྐལ་པ་མང་པོར་མགོ་དང་ཡན་ལག་བཏང་བ་སོགས
Chinese
现在应当以欢喜心如实生起。第四，以赞叹菩提心的方式劝请进入，其中以“甚深心生”等八个偈颂。首先讲述了远离大乘发心者失去四种安乐的情形。殊胜菩提心，是菩萨和如来所应具有的，因此舍弃了适合大士或者非常适合的菩提心的声闻和缘觉等众生，失去了四种安乐：对于其他众生，断除二障的断除圆满，以及安住在证悟二无我的证悟圆满的意义上而生起的安乐，菩萨具有，即使仅仅为一位众生做了微小的利益，菩萨们也会比获得自己的利益更加心生安乐，更何况是安住在断证圆满之上呢？因此，从成办无量众生的圆满利益而产生的安乐，是至高无上、毫无过失、无量无边的，声闻缘觉们失去了这种安乐，因为他们舍弃了它。同样，菩萨们因为知晓并获得为众生成办利益安乐的各种方法而生起殊胜安乐，而声闻缘觉们仅仅知道自己从轮回痛苦中解脱的方法，只会产生短暂的喜悦，不像菩萨的喜悦那样广大。甚深意是指，大乘中所说的诸法不生不灭、自性远离戏论的甚深意义得到确定，并且对于以隐义和不了义的方式所显示的甚深意，如实证悟，菩萨们因此具有极其殊胜的意乐，而声闻缘觉们没有，他们仅仅体验到知晓人无我和短暂道路的安乐。菩萨们如实见到一切法究竟或最殊胜的空性大平等，获得无尽如虚空的巨大安乐，而声闻缘觉们没有，因为他们仅仅证悟到万法存在时的人无我，因此没有如实证悟真如。因此，声闻缘觉们舍弃了菩
English
Now, one should properly generate joy. Fourth, it is very appropriate to advise entering through praising the mind of enlightenment, from the eight verses such as "deep mind generation." First, it is said that those who are separated from the great vehicle's mind of enlightenment lose the four pleasures. The supreme mind of enlightenment is suitable for bodhisattvas and tathagatas, so those beings such as shravakas and pratyekabuddhas who have abandoned the mind of enlightenment that is suitable for great beings or very suitable, lose the four pleasures: For other sentient beings, the perfection of abandonment of abandoning the two obscurations, and the pleasure of contemplating the meaning of being placed in the perfection of realization of realizing the two selflessnesses, bodhisattvas have, even if they only accomplish a small benefit for one sentient being, bodhisattvas will feel more mental pleasure than obtaining their own benefit, let alone being placed on the perfection of abandonment and realization? Therefore, the pleasure that arises from accomplishing the perfect benefit of immeasurable sentient beings is supreme, faultless, and immeasurable, and the shravakas and pratyekabuddhas have lost that pleasure because they have abandoned it. Similarly, bodhisattvas generate supreme pleasure from knowing and obtaining various methods of accomplishing benefit and happiness for sentient beings, and shravakas and pratyekabuddhas only know the method of liberating themselves from the suffering of samsara, and only generate temporary joy, which is not as great as the joy of bodhisattvas. The meaning of the great intention is that the profound meaning of all dharmas not arising and not ceasing, and being free from elaboration by nature, as stated in the great vehicle, is determined, and the profound intentions shown through the means of implicit and explicit meanings are realized as they are, so bodhisattvas have supreme mental pleasure, but shravakas and pratyekabuddhas do not, and they only experience the pleasure of knowing the selflessness of persons and the temporary path. Bodhisattvas see the ultimate or supreme emptiness, the great equality, as it is, of all dharmas, and obtain the great, inexhaustible pleasure equal to space, but shravakas and pratyekabuddhas do not, because they only realize the selflessness of persons when all things exist, so they do not realize suchness as it is. Therefore, the shravakas and pratyekabuddhas have abandoned the bo
Chinese
由于不生起殊胜菩提心，舍弃四种安乐，仅仅是轮回的痛苦与取蕴分离而寂灭的涅槃。这是说应当舍弃喜爱声闻缘觉的果位，而生起殊胜菩提心。第二，生起胜义菩提心时，显示没有因恶趣和轮回痛苦而厌烦的怖畏。所谓具慧，即具有证悟无我的智慧的菩萨，当他生起无上菩提心的殊胜的胜义菩提心，即初地菩萨的境界时，也立刻能从对无量有情一切有害的业，以及三门不善的无量过患中，极力摄持自心，获得以后不再造作的自性律仪。既然获得了不造罪业的律仪，就没有堕入三恶趣的怖畏。发菩提心的菩萨，由于增长善根和对有情的慈悲，所以恒时安住于善法，并且由于具有对有情的慈悲，所以在感受安乐时也欢喜，感受痛苦时也欢喜，所以恒时没有厌烦的怖畏，因为依仗善根的力量，感受天人和人间的众多安乐时也欢喜，并且由于慈悲增长，为了其他痛苦的有情，即使感受三恶趣的寒热等众多痛苦也欢喜接受，所以任何时候都欢喜，因此不会对轮回感到厌烦，所以应当接受发菩提心，而不应背离。这是教诲。第三，如果住于此轮回，有情造作许多邪行，难以忍受，因此菩萨也会生起厌烦，菩萨会如何不生厌烦，又会如何不从自己的善根中退失呢？无论何时，获得菩萨地的菩萨，以大悲心珍爱他胜过自己，为了其他有情，不顾自己的身体和性命，舍弃身命。为了其他有情，在许多劫中舍弃头和肢体等。
English
Because of not generating the supreme Bodhicitta, abandoning the four kinds of happiness, only the suffering of samsara is separated from the aggregates of clinging and the Nirvana of mere quiescence. This is to say that one should abandon the liking for the fruits of the Hearers and Solitary Realizers, and generate the supreme Bodhicitta. Secondly, when the ultimate Bodhicitta is generated, it shows that there is no fear of being weary of the suffering of evil destinies and samsara. The so-called wise, that is, the Bodhisattva who has the wisdom to realize selflessness, when he generates the supreme Bodhicitta, the supreme ultimate Bodhicitta, that is, the state of the first Bhumi Bodhisattva, he also immediately restrains his mind from all harmful actions to infinite sentient beings, and from the infinite faults of the three doors of non-virtue, and obtains the self-nature vows that he will not do in the future. Since he has obtained the vows not to commit sins, there is no fear of falling into the three evil destinies. The Bodhisattva who generates Bodhicitta, because of increasing virtue and compassion for sentient beings, always abides in virtue, and because he has compassion for sentient beings, he is happy even when he experiences happiness, and he is happy even when he experiences suffering, so he always has no fear of weariness, because relying on the power of virtue, he is happy even when he experiences many happinesses of gods and humans, and because compassion increases, for the sake of other suffering sentient beings, even if he experiences many sufferings such as heat and cold of the three evil destinies, he is happy to accept it, so he is happy at any time, so he will not be weary of samsara, so he should accept the generation of Bodhicitta, and should not turn away from it. This is the teaching. Thirdly, if one dwells in this samsara, sentient beings commit many evil deeds, which are difficult to endure, so the Bodhisattva will also be weary, how will the Bodhisattva not be weary, and how will he not fall from his own virtue? Whenever the Bodhisattva who has attained the Bodhisattva ground cherishes others more than himself with great compassion, for the sake of other sentient beings, he does not care about his own body and life, and abandons his body and life. For the sake of other sentient beings, he has abandoned his head and limbs for many kalpas, etc.