Tibetan
་དང་། དེའི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། འདི་རྣམ་རིག་པའི་འདོད་པ་དངོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་འགགས་པའི་ནུས་པ་སྨིན་པ་ལས་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱི་ནུས་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཁྱོད་ལྟར་ན་བརྒྱུད་ཅིང་འབྲེལ་ཆགས་པ་རྒྱུན་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་བ་དེར་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཐ་དད་ཅིང་དེ་དག་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ན། དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་མིན་ཀུན་ལས་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ལན་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པའི་སྐད་ཅིག་དེར་ནི་རྒྱུན་ཅན་རྫས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཀྱི། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་བ་དེ་དག་ལ་རྒྱུན་ནི་གཅིག་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཉེས་པ་དེ་མེད་དོ་ཅེ་ན། གཉིས་པ། རྒྱུན་ཅན་ཐ་དད་ལ་རྒྱུན་གཅིག་ཡོད་པ་འདི་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བ་དེ་སྔར་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་སྟེ། སྔ་ཕྱི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུན་གཅིག་ཡོད་པའི་སྐབས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན། བྱམས་པ་དང་ཉེར་སྦས་ལ་བརྟེ༷ན་པའམ་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། གང་ཟག་སོ་སོ་བ་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་མིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གང་དག་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སོ་སོ་བ་དེ་དག་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་ས་ན་རང་མཚན་གྱིས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཤེས་པ་དེ་ལས་བེམ་པོར་སྣང་བའི་བག་ཆགས་སྨིན་ཚུལ་དགག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། མིག་གི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡི་རང་གི་ནུས་པ་བག་ཆགས་གང་ཞིག་ཀུན་གཞི་ལ་རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་བཞག་པ་དེ་ལས། དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཀུན་ནས་སྨིན་པ་ལས་མིག་ཤེས་དེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། མིག་རང་གི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་ནུས་པའི་སྐད་ཅིག་བར་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་ལ། གཏི་མུག་གིས་འཇིག་རྟེན་ པ་རྣམས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་མིག་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལས་ཐ་དད་པའི་མིག་དབང་ནི་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣ་སོགས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་བཞི་ལའོ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་དབང་པོ་ལྔ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་གཟུགས་སོགས་ལྔ་ཡང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ
Chinese
以及，对它的过失辩解的反驳，分为两部分。第一部分：这是唯识宗的真实主张。如果认为，从心识灭尽之能力成熟而生起未来之识，那么就会变成从其他心识之能力生起其他心识。理由是，按照你的观点，相续且相关的常有刹那依次生起，因为它们彼此本体各不相同。对此，前后的刹那互相不同，并且它们由自相成立，这是对方所承认的。如果承认，那么一切事物都将变成从自身之外的因产生，或者从非因产生。第二部分，分为回答和对此的反驳两部分。第一部分：如果说，心识以常有的方式运行的刹那，是常有事物之刹那，本体各不相同。 前后刹那之间，常有只有一个，没有差别，因此，刚才所说的过失是不存在的。第二部分：常有不同，却有一个常有，这是所要证明的，但之前并未成立。因为前后本体不同之事物，不可能存在一个无差别的常有。这是如何呢？依赖慈氏（弥勒）和近藏（无著）或者属于传承的法，因为是不同之各个补特伽罗，所以不属于一个传承。同样，那些由自相成立而各自分离的事物，不应属于一个传承，因为它们在各自的立场上，由自相而成立差别。第二，驳斥从心识中显现为物质的习气成熟的方式，分为前述观点和对此的反驳两部分。第一部分：眼识生起的原因，是先前心识在阿赖耶识上留下的自身能力习气，从那之后立即成熟，从而生起眼识。对于眼识自身生起的所依之能力刹那无间生起，愚昧的世间 之人认为是有形之根，称为眼，实际上没有与心识不同的眼根。同样，鼻子等其他四个有形之根也是如此。在这个世间，从五根产生的五种识，即色等五境，也是外境之所取
English
And, the refutation of the defense against its faults, divided into two parts. First: This is the actual assertion of the Vijnanavada. If it is thought that future consciousness arises from the maturation of the power of the cessation of consciousness, then it will become that other consciousness arises from the power of other consciousness. The reason is that, according to your view, the continuous and related constant moments arise sequentially, because they are mutually different in essence. To this, the previous and subsequent moments are different from each other, and they are established by their own characteristics, which is admitted by the opponent. If admitted, then all things will become arising from a cause other than themselves, or from a non-cause. Second part, divided into answer and refutation of it. First: If it is said that the moment in which consciousness operates continuously is the moment of a constant thing, the essence is different. Between the previous and subsequent moments, there is only one constant, there is no difference, therefore, the fault just mentioned does not exist. Second part: There are different constants, but there is one constant, which is to be proved, but it has not been established before. Because it is not reasonable to have one undifferentiated constant for things whose previous and subsequent entities are different. How is this? The dharmas that rely on Maitreya and Asanga or belong to the lineage, because they are different individual persons, do not belong to one lineage. Similarly, those things that are established by their own characteristics and are separate should not belong to one lineage, because they are established as different by their own characteristics in their own positions. Second, refuting the way in which the habit of appearing as matter from consciousness matures, divided into the aforementioned view and the refutation of it. First part: The reason for the arising of eye consciousness is the habit of its own power left by the previous consciousness on the Alaya consciousness, which matures immediately after that, thereby arising eye consciousness. For the moment of the ability of the basis of the arising of eye consciousness itself to arise without interruption, the ignorant world people think of it as a tangible root, called the eye, but there is actually no eye root different from consciousness. Similarly, the other four tangible roots such as the nose are also the same. In this world, the five consciousnesses arising from the five roots, namely the five objects such as form, are also the objects of the external