Tibetan
ཅན་མིང་གཟུགས་ཆགས་ཏེ་ཞེས་སོགས་ཚིག་གསལ་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་མིང་དང་གཟུགས་ནི་ཆགས་པར་གྱུར་ན་དེའི་རྒྱུ་ཅན་མིག་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་ཡུལ་དྲུག་དང་སྦྱོར་བའི་རེག་པ་ཡང་དག་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ན་བདག་རྐྱེན་མིག་དབང་དང་དམིགས་རྐྱེན་གཟུགས་དང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དྲན་བྱེད་ཡིད་དང་ཚོར་སོགས་ཀུན་འགྲོ་བཅས་ལ་བརྟེ༷ན་ནས་རེག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རེག་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དྲན་བྱེད་མིང་བཞི་དང་མིག་དབང་པོ་དང་གཟུགས་ཡུལ་ཏེ་རྐྱེན་དང་པོ་གཉིས་ནི་གཟུགས་ཏེ་དེ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། ངོ་བོ་ནི་མིག་དང་གཟུགས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་པོ་དང་འདུས་ནས་ཡུལ་ཡིད་འོང་མི་འོང་བར་མ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པའོ། །རེག་པ་དེ་ལས་ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་དོན་ལ་ཡུལ་ཡིད་འོང་ལ་བདེ་སོགས་ཚོར་བ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རེག་ཚོར་ལྷག་མ་དང་པོ་ཇི་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་ན། དེ་དང་མི་འབྲལ་བར་སྲེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་ན་དེ་དང་བྲལ་ཕྱིར་སྲེད་དོ། །བཏང་སྙོམས་ལ་དེ་མི་ཉམས་པར་བྱ་ཕྱིར་སྲེད་དེ་དེ་ལྟར་ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲེད་པ་སྟེ་གང་གིས་ན་ཡུལ་ཚོར་བའི་དོན་དུ་སྲེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྲེད་པར་གྱུར་ན་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཉེ་བར་ལེན་ཏེ་གང་ལེན་ན་འདོད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་ཚུལ་ བརྟུལ་མཆོག་འཛིན་དང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཉེར་ལེན་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པར་འགྱུར་རོ། །ཉེར་ལེན་ཡོད་ན་དེས་ལས་མཐུ་ཅན་དུ་བྱས་པས་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའི་ཡང་སྲིད་སྲིད་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། དེ་འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚོར་བ་ལ་མ་བརྟེན་སྲེད་པ་བདག་གིར་མ་བྱས་པར་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་ན་དེས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཚེ་སྲིད་པ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྲིད་པ་དེ་ཡང་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྔ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལས་མ་འོངས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་འབྱུང་བས་སྲིད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་གསུམ་ཆར་ཡང་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འབྱུང་བས་འབྲས་མིང་རྒྱུར་བཏགས་སོ། །དེ་ལ་ལུས་ངག་གི་ལས་གཟུགས་ཕུང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཡིད་ལས་ནི་ཕུང་པོ་བཞིའོ། །འདིར་སྲིད་པ་ནི་ལས་ཀྱི་སྲིད་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེ་སྲིད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བ
Chinese
所謂“具有名色生起”等等，出自《詞句明釋》。如是，名與色生起之後，以彼為因，具有眼等六處便會生起。依靠六處，與六境相合之觸便會如實生起。 其如何生起呢？以自主因眼根和所緣因色，以及等無間緣憶念意和受等遍行等為依據，名為觸者，唯有生起。何為觸？如是，等無間緣憶念四名和眼根以及色境，最初二因是色，依靠彼三者，則會生起眼的識。本質是眼、色和識三者聚合，對於境，不論是悅意或不悅意，凡是不完全判斷者，即是眼的聚合，也就是觸。從觸之中，為了完全判斷境之義，對於悅意境，便會普遍生起樂等感受。觸受等其餘部分，應如最初一般看待。若生起樂受，便會不離彼而貪愛。若生起苦受，便會為了遠離彼而貪愛。對於捨受，為了不令其衰損而貪愛，如是，以受為緣而生起貪愛，也就是說，因為對於境感受之義而貪愛。若生起貪愛，便會以彼為緣而取，取何者呢？欲取、見取、戒禁取和有身見四種取，即是執取，也就是會生起執取。若有執取，則由此業力強大，會令執取者再次產生有，有便會極其生起。是故，如果以各別的智慧，不依賴感受，不將貪愛視為己有，沒有執取，則會由此解脫，彼時便不會有有。彼有也是身語意三門之業，是具有五蘊者。由此會生起未來的五蘊，故名為有。身語意三門之業三者，也都會生起五蘊，因此將果命名為因。其中，身語之業是色蘊的自性，意之業則是四蘊。此處的有是業的有，為了成就生有，因此將果命名為因。
English
The phrase "when name and form arise" and so on, comes from the Commentary on Clear Words. Thus, when name and form have arisen, the six sense bases, such as the eye, will arise as their cause. Dependent on the six sense bases, contact that combines with the six objects will truly arise. How does that arise? Dependent on the empowering condition of the eye faculty, the objective condition of form, the immediately preceding condition of the mind that remembers, and the all-pervasive mental factors such as feeling, that which is called contact is solely produced. What is contact? Thus, the immediately preceding condition of the four names, the eye faculty, and the object of form—the first two conditions are form—dependent on these three, the eye consciousness will arise. The essence is the combination of the eye, form, and consciousness; that which does not completely determine whether an object is pleasing or displeasing is the aggregate of the eye, which is contact. From that contact, for the purpose of completely determining the object, pleasant feelings and so on will universally arise for a pleasing object. The remainder of contact and feeling should be regarded as in the beginning. When a pleasant feeling arises, one craves without separating from it. When suffering arises, one craves in order to be separated from it. For neutral feeling, one craves in order to not let it diminish. Thus, craving arises from the condition of feeling, that is, because one craves for the meaning of experiencing the object. When craving arises, one grasps due to that condition. What does one grasp? The four types of grasping: desire grasping, view grasping, ethical discipline and moral conduct grasping, and self-assertion. That is, grasping will arise. If there is grasping, then by making karma powerful, the rebirth of the grasper will occur, and existence will arise greatly. Therefore, if one does not rely on feeling with discriminating wisdom, does not claim craving as one's own, and there is no grasping, then one will be liberated by that, and at that time there will be no existence. That existence is also the karma of the three doors, and it is that which possesses the five aggregates. From this, the five future aggregates will arise, therefore it is called existence. All three karmas of the three doors will also produce the five aggregates, therefore the result is named as the cause. Among them, the karma of body and speech is the nature of the form aggregate, and the karma of mind is the four aggregates. Here, existence is the existence of karma, and in order to accomplish rebirth, the result is named as the cause.
Tibetan
ཏགས་པའོ། །སྲིད་པ་ལས་ནི་སྲེད་ལེན་གྱིས་གསོས་བཏབ་སྟེ་ཕྱི་མར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་རྒ་ཤི་དང་ནི་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ༷་སྔགས་འདོན་པ་བཅས། སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུག་པ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་རྒ་བ་ ཕུང་པོ་སྨིན་པའོ། །འཆི་བ་རྒས་པའི་ཕུང་པོ་འཇིག་པའོ། །ཡིད་འོང་དང་བྲལ་བའམ་འཆི་བཞིན་པའི་ཀུན་རྨོངས་ཆགས་པ་བཅས་པའི་སྙིང་གི་གདུང་བ་མྱ་ངན་དང་། མྱ་ངན་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ངག་གི་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་ལུས་ཀྱིའམ། དབང་ལྔ་ལ་གནོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་ཤེས་ལ་གནོད་པའི་ཡིད་མི་བདེ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་སེམས་ཀྱི་འཁྲུགས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་སྐྱེ་བ་ལས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བས་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་མང་བོ་མྱང་བའི་ཕུང་པོ་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བ་དང་བྲལ་བའམ་སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་པ་འདི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་བདེ་བ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུགས་ལྡོག་འཁོར་བའི་རྣམ་ཤེས་སོགས་ཕྱི་མ་བཅུ་པོའི་རྩ་བ་འདུ་བྱེད་དེ་དེ་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཕྱིར་མཁས་རྣམས་འཁོར་བ་ཡི། །རྩ་བ་འདུ་བྱེད་འདུ་མི་བྱེད། །ཅེས་སྔ་འགྱུར་རོ། །འཁོར་རྩ་འདུ་བྱེད་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་མི་མཁས་པ་སོ་སྐྱེ་ རྣམས་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། མཁས་པས་དེ་འདུ་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་འདུ་མི་བྱེད་ཅེ་ན། ཐད་ཀར་དགག་མི་ནུས་ཏེ་རྒྱུ་དྲུང་ནས་ཕྱུང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་མ་རིག་པ་འགག་པར་གྱུར་ན་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ཡན་ལག་འགག་པའི་རིམ་པ་ནི། མ་རིག་པ་འགག་པར་འགྱུར་བ་ཡི་ཐབས་ནི་རྟེན་འབྱུང་སོར་རྟོག་གི་ཤེས་རབ་བམ་ཤེས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམས་པས་སོ། །རྒྱུ་མ་རིག་པ་སོགས་དེ་དང་དེ་ནི་འགགས་པར་གྱུར་པས་འབྲས་བུ་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་དེ་དང་དེ་ནི་མངོན་པར་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་སླར་མི་འབྱུང་བས་ཡང་དག་པར་འགག་གོ །གཉིས་པ་ནི། སྲིད་པའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་དྲུག་པའོ།། །།ཉེར་བདུན་པ་ལྟ་བ་བརྟགས་པའི་རབ་བྱེད་ལ། མདོའི་འབྲེལ་ནི། མདོ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་
Chinese
是名言。从有以爱取滋养，于后有中生，从彼生老死，以及忧悲与号泣等，痛苦和，不适意和扰乱等产生，其中老是 蕴成熟。死是老蕴坏灭。于可意离别或将死之全然愚昧贪著等之心之苦恼忧悲和，由忧悲所引发之语之号泣和身体的或，五根所损害的痛苦和，意识所损害的不适意和，由痛苦和不适意所生的身心的扰乱等。彼等从生而极生，如是众多苦恼所感受之蕴，是无我与我所，或空性唯一者，此由因缘所生。又痛苦之蕴是不杂有安乐之义。第二是，逆转轮回之识等后十支之根本是行，是故于彼真如善巧之圣者们，能引之业不现前积集。是故智者轮回之，根本是行不积集。如是前译。轮回之根本是行，是故不智凡夫 们以行是作者，智者彼不积集，以见彼真如故。如何不积集耶？不能直接遮止，须从因拔除，又若无明灭，则行等亦不生。第三支分灭之次第是，无明灭之方便是缘起如实觉之智慧或以知，以彼真如修习故。因无明等彼与彼灭故，果支分后彼与彼不现前生。是故轮回之痛苦之蕴唯一者，如是再不生故，真实灭尽。第二是，名为有支十二观察，即第二十六品。第二十七品观察见之品中，经之联系是，经中，如是如实见缘起者
English
It is a term. From existence, nourished by craving and grasping, one is born in the future existence. From that, old age and death, as well as sorrow, lamentation, and so on, suffering, discomfort, and disturbances arise. Among these, old age is the ripening of the aggregates. Death is the destruction of the aggregates of old age. The mental anguish of being separated from what is desirable or the complete ignorance and attachment of dying, along with sorrow, and the verbal lamentation caused by that sorrow, and the physical or, the suffering that harms the five senses, and the discomfort that harms the mind, and the mental and physical disturbances arising from suffering and discomfort. These arise from birth, and thus the aggregates that experience many sufferings are without self and self-possession, or are solely emptiness, and this arises dependent on causes and conditions. Also, the aggregates of suffering mean that they are not mixed with happiness. The second is, the root of the latter ten branches, such as consciousness in the reverse cycle of samsara, is action. Therefore, the noble ones who are skilled in that suchness do not manifestly accumulate the karma that propels them. Therefore, the wise do not accumulate the root of samsara, which is action. This is the earlier translation. The root of samsara is action, therefore the unwise ordinary beings are the agents of action, but the wise do not accumulate it, because they see that suchness. How does one not accumulate it? One cannot directly prevent it, but must uproot it from the cause. Moreover, if ignorance ceases, then actions and so on will not arise. The third is the order of the cessation of the limbs: the means of the cessation of ignorance is the wisdom of truly realizing dependent origination, or by knowing, by meditating on that suchness. Because the cause, ignorance, and so on, cease, the result, the later branches, do not manifestly arise. Therefore, the sole aggregate of the suffering of samsara, since it does not arise again in this way, is truly extinguished. The second is called the examination of the twelve limbs of existence, which is the twenty-sixth chapter. In the twenty-seventh chapter, the examination of views, the connection of the sutra is: in the sutra, one who truly sees dependent origination