Tibetan
ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྒོ་གསུམརང་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱེད། བྱང་སེམས་ཀྱིས་གནས་པ་བརྟན་པར་བྱེད། ཁྲོ་བོས་བརྟནཔ་མཐར་ཕྱིན་ནས་གྲོལ་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་དག་ལས་གནས་སྐབས་སུ་བདེ་གསལ་མི་རྟོགཔའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའི་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཉོན་མོངས་རགསཔ་གནོན། མཐར་ཐུག་ལྷག་མཐོང་ཀ་དག་གི་དོན་རྟོགས་པས་ཉོན་མོངས་རགས་པ་རྣམས་ འཇོམས་ཤིང་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་སྲོལ་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདས་རྗེས་དོན་ཁྲིད་ལསསྔོན་འགྲོ་གཞན་རྣམས་སྔར་ལྟར་བྱས་ནས། རྣལ་དབབ་སོར་གཞུག་དངོས་གཞིའི་ཁོངསསུ་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པ་ནི་སེམས་བཞག་ཐབས་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་སྐབས་སུ་བབསཔར་འགྱུར་མོད། འདིར་ནི་ཁྲིད་གཞུང་གཞན་རྣམས་དང་མཚུངས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟརསྒོམ་པའི་ཚེ་ཡིད་སྤྲོ་ཞིང་འཇུག་ན་གེགས་ཆུང་ལ་བོགས་ཆེ་བས་བསྒོམ། སུན་ཅིང་མི་སྤྲོན་བསྒོམས་ཀྱང་གེགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རྟ་གདོང་འགྲོགས་ཅན་བཞིན་ཕྱིས་སྒོམ་གྱིས་སྣ་སུནནས་ངན་ལང་དུ་འགྲོ་བས་ཅུང་ཟད་ངལ་བསོས་ནས་རིམ་གྱིས་གོམས་པ་ལ་འཇུག་པརབྱའོ། །དོན་གཉིས་པ་ཟབ་ལམ་སྒོམ་པ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད་ལ། ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་སྤྲོསབྲལ་དུ་སྟོན་པ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལམ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་སྟོན་པ་ཐོདརྒལ་གྱི་ལམ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གཉིས། གནས་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དང་། རིགཔའི་རང་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདས་རྗེས་དོན་ཁྲིད་ལས། དང་པོར་རྟོགཔ་རྩད་བཅད། དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ། དེ་ནས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟག ། ཅེས་གསུངས་པས། དང་པོར་རྩད་བཅད་པ་ནི། བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ལུས་ངག་ཡིདགསུམ་པོ་ལས་འཁོ ར་བར་འཁྱམས་མཁན་དང་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་པོ་དེ་གང་། བདེསྡུག་གི་རྟེན་དང་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་པོ་དེ་སུ། སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུད་འཕེན་དང་འཁོར་མཁན་དེལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སོ་སོ་བས་སམ། ཚོགས་པ་གཅིག་པས་བྱེད་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་པ་ནི་རྐུན་པོ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀློང་གསལལས། ཉག་གཅིག་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་གཞི། །ཞེས་དང་། གསང་བའི་སྙིང་པོ་ལས། གཞིརྩ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དོ་ཧ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཏེ། །གང་ལས་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འཕྲོ་བ། །ཞེསསོགས་གསུངས་པའང་དོན་འདི་ལ་དགོངས་པའོ། །གཉིས་པ་མཚང་བཙལ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་
Chinese
声闻以三门安住于自性。菩萨使安住稳固。忿怒尊使稳固达到究竟而解脱。从这些之中，暂时生起具有乐明无分别体验的殊胜止观，从而压制粗重的痛苦和烦恼。最终，通达本来清净的实义，从而摧毁粗重的烦恼，进入正确的道路。在《身后义诀》中，其他前行如前一样进行，将放松归位融入正行之中，所说是心安住之法的根本，因此适合时机。但此处与其他的诀窍法本相同。这样，在修习时，如果内心喜悦而投入，则障碍小而效果大，因此要修习。如果厌烦而不喜悦，即使修习也会变成障碍。如同与劣马同行一样，之后修习也会因厌烦而变得恶劣，因此稍微休息后，逐渐投入于习惯。第二，甚深道修习正行的诀窍，分为：以离戏的方式开示本来清净之实相的脱噶诀窍之道，以及以现量的方式开示任运成就之智慧的妥噶之道两种。第一种又分为两种：确定实相之理，以及指示觉性之自性。第一种又分为三种。在《身后义诀》中说：“首先，断除分别念。然后，寻找心的漏洞。然后，观察生处、住处、去处三者。”因此，首先断除分别念是：在一切行为的基础，即身语意三者之中，在轮回中流转者和成为佛陀者是谁？苦乐的所依和破立的作者是谁？传递前后世的相续和流转者，是身语意三者各自，还是集合一体而行？通过观察和分析，确定一切的根本是心，这就像认出盗贼一样。《虚空光明》中说：“唯一是轮回涅槃一切之基。”《秘密藏》中说：“无根之自心，是诸法之根本。”《道歌》中也说：“心性一者乃万物之种子，从彼生起有寂之迁流。”等等，所说的也是这个意思。第二，寻找漏洞是：像这样，轮回涅槃一切
English
The Shravakas abide in the nature of the three doors. Bodhisattvas stabilize the abiding. Wrathful deities bring the stabilization to completion and liberation. From these, a special Samatha arises, temporarily possessing the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality, thereby suppressing coarse suffering and afflictions. Ultimately, realizing the meaning of primordial purity, coarse afflictions are destroyed, and one enters the correct path. In the "Post-Mortem Meaning Instructions," the other preliminaries are performed as before, and the relaxation is incorporated into the main practice, which is said to be the root of the method of settling the mind, and is therefore appropriate for the occasion. But here it is done in the same way as other instruction manuals. Thus, when meditating, if the mind is joyful and engaged, there will be few obstacles and great benefit, so meditate. If you are bored and not joyful, even if you meditate, it will become an obstacle. Like traveling with a bad horse, later meditation will become unpleasant and lead to bad habits, so rest a little and gradually engage in familiarity. The second point, the instructions for the main practice of the profound path of meditation, is divided into two: the path of Trekchö, which reveals the reality of primordial purity in a way that is free from elaboration, and the path of Tögal, which reveals the wisdom of spontaneous accomplishment in a direct way. The first is divided into two: establishing the nature of reality, and introducing the face of awareness. The first is divided into three. In the "Post-Mortem Meaning Instructions," it says: "First, cut off conceptual thoughts. Then, look for the flaws in the mind. Then, examine the three places of origin, dwelling, and going." Therefore, the first cutting off of conceptual thoughts is: among the basis of all actions, the three of body, speech, and mind, who is the one who wanders in samsara and becomes a Buddha? Who is the basis of happiness and suffering and the author of affirmation and negation? Is the one who transmits the continuum of past and future lives and wanders, each of the three of body, speech, and mind, or does a single assembly act? Through observation and analysis, it is determined that the root of everything is the mind, which is like recognizing a thief. The "Space of Clarity" says: "The one is the basis of all samsara and nirvana." The "Secret Essence" says: "The rootless mind itself is the root of all dharmas." The "Doha" also says: "The mind itself is the seed of all things, from which the flow of existence and sorrow arises." Etc., what is said is also intended for this meaning. Second, finding the flaw is: like this, all of samsara and nirvana.
Tibetan
ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་འདིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་། ང་ཞེས་ཞེན་པར་བྱེད་ན། དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ལུས་དང་ངག་གཉིས་པོའང་གཅིག་གམཐ་དད། གཅིག་ན་ལུས་ངག་མཐོང་ཐོས་སུ་གྲུབ་པ་བཞིིན་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་ཅིརམི་འགྱུར། སེམས་མཐོང་ཐོས་སུ་མ་དམིགས་པ་བཞིན་ལུས་ངག་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་མི་རུང མོད། དེ་དག་སོ་སོར་ཐ་དད་ན། ལུས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད། ངག་རྗེས་མེད་རང་ཡལ། སེམསབྱ་ལམ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་རྗེས། གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་མཚང་རིགཔ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་འགག་དང་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པ་གང་གི་ཡང་ཕྱོགསསུ་མ་ལྷུང་བ། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་རིག་པ་གསལ་དྭངས་ཧྲིག་གེ་བ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བརྗོདཔའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཉིད་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་མཚན་མ་ལས་གདོད་ནས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེབཞིན་མ་འཁྲུལ་བ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གདོད་ནས་དག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་གནས་ལུགས་ལ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ལྟར་གཞིའི་མཚང་མ་རྙེད་ཀྱང་བདག་མེདཔ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་། བར་དུ་གང་ན་གནས། མཐར་གང་དུ་འགྲོ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྱུང་། ཇི་ལྟར་གནས། ཇི་ལྟར་འགག་སོགས་ལ་བརྟགསཤིང་དཔྱད་པས། དེ་དག་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོས་སླེབ་ཚེ་བལྟ་བྱའིཡུལ་ཉིད་རང་བཞིན་སྟོང་པ་རྩ་བྲལ་དུ་དག་པས་སྡོང་པོ་རྩ་བ་བཅད་ན་ལོ་འདབ་ངང་གིསབསྐམ་པ་བཞིན། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ཞེས་མི་མཚོན་པ་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ངོབོ་གདོད་ནས་དག་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་རང་ཤར། དེའི་ཚེ་གནས་ན་གནསཔའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་ཞིང་། འཕྲོ་ན་འཕྲོ་བའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དང་བྲལབའི་རང་རྩལ་འགག་མེད་ཀྱི་རིག་པ་རང་བབས་སུ་བསྐྱངས་པས་ཡེ་སྟོང་ཀ་དག་གི་གནསལུགས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། བཏགས་གྲོལ་ལས། ཕྱི་ནང་ཀུན་བརྟགས་ཡེ་སྟོང་གྲོལ། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་དག་ཤེས་ན། །གཞི་དོན་མངོན་གྱུར་རང་སར་ གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟག་པ་སྔར་ཡངབྱུང་བས་སོ་སྙམ་ན། སྔ་མ་ནི། ཡུལ་ལ་བརྟགས་ནས་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེདཡིན་ལ། འདིར་ནི་ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ནས་ངོ་བོའ་ཐོག་ཏུ་འབེབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་རྗེཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་གསུངས་པ་ལྟར་སྔ་མ་ནི་སེམས་
Chinese
以心为根本，执着一切事物为我所有，并执着于“我”的概念。那么，与此相关的身和语，是同一还是不同？如果是一体，那么身体和语言是可见可闻的，心也应该可见可闻才对。既然心不可见闻，那么身体和语言也不应该可见闻。如果它们各自不同，那么身体是不可分割的微尘，语言是无迹自消的，心也像鸟飞过天空不留痕迹一样。这样一来，就暴露了既非一体也非异体的破绽。这是一种不落入任何一方的觉性，无论是对境和有境，还是生灭和常断等等。这是一种不属于任何范畴的清明澄澈的觉性。它超越了如实描述的范畴，从根本上解脱了迷惑与非迷惑的标签。正如《摩尼宝鬘》中所说：“本来清净的原始状态，连‘迷惑’这个词都无法形容，那么‘非迷惑’又是什么呢？因此，迷惑从一开始就已解脱。”第三，观察实相：既然没有找到基础的破绽，那么，这种将无我执着为我的心的本质，最初从何而来？中间住在哪里？最终又去向何方？进一步考察它是如何产生的，如何存在的，如何灭亡的等等。由于这些在任何地方都无法成立，当能见之对治出现时，所见之境的自性本身就已清净，如同连根拔除一般。就像树木被砍断树根，树叶自然枯萎一样。能见之觉性本身也无法被指认为“这个”，而是各自的自证自明的本性，是本来清净、任运自成的智慧显现。那时，如果观察存在，就观察存在的本性；如果观察消散，就观察消散的本性。通过安住于远离能知与所知的自力，无有止息的觉性自然而然地开展，从而证悟了原始空性本初清净的实相。如《解脱系缚》中所说：“内外一切观察皆于原始空性中解脱。”此外，还有：“当了知一切的基础皆清净时，基础之义显现，自然解脱于本位。”正如这些所说。那么，如果认为对生处、住处、去处的观察以前也做过，那又如何呢？之前的观察是通过观察对境来确定其不存在，而这里的观察是通过观察有境来确定其本性。正如法王衮钦钦波所说，之前的观察是针对心
English
The root of this is the mind, which grasps all phenomena as self and clings to the notion of "I." Then, are the body and speech associated with it one or different? If they are one, then just as the body and speech are visible and audible, the mind should also be visible and audible. Since the mind is not perceived as visible and audible, the body and speech should also not be visible and audible. If they are separate, then the body is an indivisible particle, speech vanishes without a trace, and the mind, like a bird flying across the sky without leaving a trace, exposes the flaw of being neither one nor different. This is an awareness that does not fall into any side, whether it be object and subject, or arising and ceasing, or permanence and annihilation, etc. It is a clear and transparent awareness that does not belong to any category. It transcends the realm of accurate description and is fundamentally liberated from the labels of delusion and non-delusion. As it is said in the "String of Pearls": "In the primordial purity of the very beginning, even the word 'delusion' cannot be used. Then what is 'non-delusion'? Therefore, delusion is liberated from the very beginning." Third, examining the nature of reality: Since the flaw of the basis has not been found, where does the essence of this mind, which grasps selflessness as self, originally come from? Where does it dwell in the middle? And where does it ultimately go? Furthermore, by examining how it arises, how it exists, how it ceases, etc., since these cannot be established anywhere, when the antidote of the observer appears, the nature of the observed object itself is purified as empty, like being uprooted. Just as when a tree is cut off at the root, the leaves naturally wither. The awareness of the observer itself cannot be pointed out as "this," but is the self-illuminating nature of each individual, the spontaneous manifestation of wisdom that is originally pure and spontaneously accomplished. At that time, if you observe existence, observe the nature of existence; if you observe dissipation, observe the nature of dissipation. By abiding in the self-power that is free from the knower and the known, the uninterrupted awareness naturally unfolds, thereby realizing the reality of primordial emptiness and original purity. As it is said in "Liberation from Bondage": "All internal and external examinations are liberated in primordial emptiness." Furthermore: "When the basis of all is known to be completely pure, the meaning of the basis is manifested, and one is naturally liberated in one's own place." As these say. Then, if one thinks that the examination of the place of origin, dwelling, and going has been done before, what about that? The previous examination was to determine the non-existence of the object by examining the object, while this examination is to determine the nature by examining the subject. As Dharma Lord Kunkhyen Chenpo said, the previous examination was directed at the mind.